13. bölüm · 4 YILLIK GİZLİLİĞİN GÖLGESİ
Dağılan Dünya
Sessizlik…
Artık alıştıkları bir şeydi.
Ama bu sessizlik…
Huzurlu değildi.
---
Evde iki kişi vardı.
Ama sanki…
İki farklı dünyadaydılar.
---
Yeji mutfakta duruyordu.
Elinde bir bardak.
Uzun süredir aynı şekilde.
---
İçmiyordu.
Bırakmıyordu.
---
Sadece tutuyordu.
---
Hyunjin kapının eşiğinde durdu.
Onu izledi.
---
Bir şey söylemek istedi.
Ama hangi kelime…
Bu boşluğu doldurabilirdi?
---
“Yeji…”
---
Sesi yumuşaktı.
Kırılgan.
---
Yeji başını çevirdi.
Ona baktı.
---
Ama o bakış…
Hâlâ uzaktı.
---
“Bugün dışarı çıkalım mı?”
---
Normal bir teklif.
Normal bir hayat denemesi.
---
Ama Yeji çok hafif başını salladı.
---
“İstemiyorum.”
---
Kısa.
Net.
---
Hyunjin başını eğdi.
Zorlamadı.
---
Çünkü artık biliyordu:
Zorlamak…
Onu daha da uzaklaştırıyordu.
---
…
---
Telefon titreşti.
---
Hyunjin baktı.
---
Bildirimler.
Yüzlerce.
---
Bir tanesini açtı.
---
Ve yüzü değişti.
---
“Yeji…”
---
Sesi bu sefer farklıydı.
---
Yeji kaşlarını hafifçe çattı.
---
“Ne oldu?”
---
Hyunjin birkaç saniye sustu.
---
Sonra telefonu uzattı.
---
“Bakman gerekiyor.”
---
Yeji yavaşça aldı.
---
Ekrana baktı.
---
Ve dünya…
Yine başına yıkıldı.
---
Başlık:
**“Ünlü idolün gizli ilişkisi ve kayıp skandalı!”**
---
Altında…
Fotoğraflar.
---
O gece.
---
Eczane.
---
Ve…
---
Depo çevresinden bulanık görüntüler.
---
Yeji’nin nefesi kesildi.
---
“Hayır…”
---
Eli titredi.
Telefon neredeyse düşüyordu.
---
“Bu… nasıl—”
---
Hyunjin çenesini sıktı.
---
“Biri her şeyi sızdırmış.”
---
Ama ikisi de biliyordu:
“Biri” kimdi.
---
---
Dakikalar içinde…
Her şey yayıldı.
---
Sosyal medya.
Haber kanalları.
Yorumlar.
---
Bazıları destekliyordu.
---
Ama çoğu…
Acımasızdı.
---
“Onun yüzünden kariyeri bitecek.”
“Dikkat çekmek için yapmış.”
“Hamilelik yalan mıydı?”
---
Her kelime…
Bir bıçak gibiydi.
---
Yeji telefonu bıraktı.
---
“Ben…”
---
Sesi titredi.
---
“Ben buna dayanamam…”
---
Hyunjin hemen yaklaştı.
---
“Bakma onlara.”
---
Ama bu…
İmkânsızdı.
---
Çünkü o sesler…
Artık dışarıdan gelmiyordu.
---
İçine işlemişti.
---
“Her şey benim yüzümden…” dedi Yeji.
---
Hyunjin başını sertçe salladı.
---
“Hayır.”
---
Ama Yeji geri çekildi.
---
“Senin hayatını mahvettim.”
---
İşte bu…
Onu en çok yaralayan şeydi.
---
Hyunjin’in gözleri doldu.
---
“Benim hayatım…” dedi yavaşça.
---
“Sen olmadan zaten eksik.”
---
Bu cümle…
Gerçekti.
---
Ama Yeji…
İnanmadı.
---
Başını salladı.
---
“Eskiden böyle değildi.”
---
Sessizlik.
---
“Eskiden seni mutlu ediyordum.”
---
Hyunjin hemen cevap verdi:
“Şimdi de ediyorsun.”
---
Ama Yeji bu sefer…
Gözlerinin içine baktı.
---
Uzun süre.
---
Ve çok sakin bir sesle söyledi:
---
“Hayır.”
---
Bu kelime…
Bir son gibiydi.
---
…
---
Kapı çaldı.
---
İkisi de irkildi.
---
Hyunjin kapıya gitti.
---
Açtı.
---
Kapının önünde…
Gazeteciler.
---
Kameralar.
Mikrofonlar.
---
“Hyunjin! İlişkiyi doğruluyor musunuz?”
“Yeji gerçekten hamile miydi?”
“Kaçırılma olayı gerçek mi yoksa kurgu mu?”
---
Sesler üst üste bindi.
---
Hyunjin kapıyı kapatmaya çalıştı.
---
Ama bir soru…
İçeri girdi.
---
“Bütün bunların sebebi o mu?!”
---
---
Kapı kapandı.
---
Ama o cümle…
İçeride kaldı.
---
Yeji dondu.
---
Gözleri boşluğa kaydı.
---
“Sebep…”
---
Fısıldadı.
---
Ve o an…
Bir karar verdi.
---
Sessiz.
Derin.
Geri dönülmez.
---
…
---
Gece.
---
Hyunjin kanepede uyuyakalmıştı.
---
Yorgunluktan.
---
Tükenmişlikten.
---
Yeji odadaydı.
---
Valiz…
Açık.
---
İçine birkaç parça eşya koydu.
---
Yavaşça.
---
Sessizce.
---
Sonra durdu.
---
Odaya baktı.
---
Anılara.
---
Ve kapıya.
---
Hyunjin’e.
---
Gözleri doldu.
---
Ama bu sefer…
Ağlamadı.
---
Sadece fısıldadı:
---
“Bu sefer…”
---
“Ben gidiyorum.”
---
---
Kapı kapandı.
---
Sessizce.
---
---
Sabah…
---
Hyunjin uyandı.
---
Ev…
Fazla sessizdi.
---
“Yeji?”
---
Cevap yok.
---
Ayağa kalktı.
---
Odaya girdi.
---
Ve durdu.
---
Valiz yoktu.
---
Yeji yoktu.
---
Sadece…
Bir not.
---
Titreyen ellerle açtı.
---
“Senin yanında kalırsam… seni daha çok kaybedeceğim.”
---
Gözleri doldu.
---
“Bu yüzden…”
---
Cümle yarım kalmış gibiydi.
---
Ama altındaki tek kelime…
Her şeyi bitirdi:
---
“Özür dilerim.”
---
---
Hyunjin’in dizleri çöktü.
---
Ve o an…
Anladı:
---
Bu sefer…
Onu biri kaçırmamıştı.
---
Kendi gitmişti.
---
Ve bu…
Daha acıydı.