32. bölüm · 4 YILLIK GİZLİLİĞİN GÖLGESİ
Sessiz Büyüme
Altı ay geçti.
---
Zaman…
Bu sefer acıtmadan ilerledi.
---
Ne bir fırtına vardı…
Ne de ani bir kırılma.
---
Sadece…
Yavaş bir değişim.
---
---
Ev aynıydı.
Şehir aynıydı.
---
Ama onlar…
Aynı değildi.
---
---
Yeji aynanın karşısında duruyordu.
---
Uzun zamandır yaptığı gibi.
---
Ama bu sefer…
Farklı bir sebeple.
---
Elini karnına koydu.
---
Çok hafif.
---
Çünkü orada…
Büyük bir değişim yoktu.
---
Sadece…
İnce bir belirti.
---
Dışarıdan bakan biri için…
Fark edilmesi zor.
---
Ama Yeji biliyordu.
---
Altı aylıktı.
---
Ve bu gerçek…
Sessizdi.
---
---
“Garip…” diye fısıldadı.
---
Çünkü her şey…
Beklediği gibi değildi.
---
Ne büyük bir karın.
Ne belirgin bir ağırlık.
---
Sanki vücudu…
Bunu kendi içinde saklıyordu.
---
---
Hyunjin kapıdan onu izliyordu.
---
Bir süre konuşmadı.
---
Sadece baktı.
---
---
“Düşünüyorsun yine.”
---
---
Yeji hafifçe gülümsedi.
---
“Biraz.”
---
---
Hyunjin yaklaştı.
---
Bu sefer…
Tereddüt etmeden.
---
---
Elini onun elinin üzerine koydu.
---
Karnının üstünde.
---
---
İkisi de sustu.
---
---
Bu sessizlik…
Artık korkutmuyordu.
---
---
“Altı ay…” dedi Hyunjin.
---
Sesi şaşkındı.
---
---
Yeji başını salladı.
---
“Evet.”
---
---
“İnanabiliyor musun?”
---
---
Yeji gözlerini aynadan ayırmadı.
---
---
“Bilmiyorum…”
---
Durdu.
---
“Çünkü her şey çok… normal.”
---
---
Bu kelime…
Garipti.
---
Ama doğruydu.
---
---
Hyunjin hafifçe gülümsedi.
---
“Belki de bu sefer…”
---
Durdu.
---
“…olması gerektiği gibidir.”
---
---
Yeji ona baktı.
---
---
“Belki.”
---
---
Ama içinde…
Hâlâ küçük bir korku vardı.
---
---
Çünkü bu kadar sessiz bir şey…
Bazen insanı daha çok düşündürür.
---
---
---
Günler geçti.
---
Yeji dışarı çıktığında…
Artık insanlar bakıyordu.
---
Ama bu kez…
Farklıydı.
---
Daha az sert.
Daha çok meraklı.
---
---
Bazıları fark ediyordu.
Bazıları etmiyordu.
---
Ama Yeji…
Artık saklamıyordu.
---
---
Bir gün yürürken…
Bir kadın ona baktı.
---
Sonra gülümsedi.
---
Hiçbir şey söylemeden geçti.
---
---
Yeji durdu.
---
Bu küçük şey…
Büyük gelmişti.
---
---
Çünkü bu sefer…
Bakışlar sadece acıtmıyordu.
---
---
---
Akşam.
---
Ev.
---
Hyunjin kanepede oturuyordu.
---
Yeji yanına geldi.
---
Yavaşça oturdu.
---
---
Elini yine karnına koydu.
---
---
Bu sefer…
Bir şey hissetti.
---
---
Çok hafif.
---
Ama net.
---
---
Gözleri büyüdü.
---
“Hyunjin…”
---
---
Sesi titredi.
---
---
“Bir şey oldu.”
---
---
Hyunjin hemen döndü.
---
---
“Ne?”
---
---
Yeji elini bastırdı.
---
---
“His… hissettim.”
---
---
Sessizlik.
---
---
Hyunjin’in gözleri doldu.
---
---
“Gerçekten mi?”
---
---
Yeji başını salladı.
---
---
Ve o an…
---
İkisi de aynı şeyi anladı:
---
Bu artık sadece bir gerçek değildi.
---
Bu…
Yaşayan bir şeydi.
---
---
Ve bu sefer…
---
Sessiz olsa bile…
---
Gerçekten buradaydı.