30. bölüm · 4 YILLIK GİZLİLİĞİN GÖLGESİ
Kırılma Noktası
Ev…
Bu sefer daha sessizdi.
---
Ama bu sessizlik…
Huzurlu değildi.
---
Dışarıdaki gürültünün…
İçeri giremediği bir boşluk gibiydi.
---
---
Hyunjin kapıyı kapattı.
---
Ayakkabılarını bile çıkarmadan durdu.
---
Yeji içeri geçti.
---
Yavaş.
---
Sanki hâlâ dışarıdaymış gibi.
---
---
Bir süre kimse konuşmadı.
---
---
Sonra Hyunjin:
“Ne oldu orada?”
---
Sesi sakin değildi.
---
Bastırılmıştı.
---
---
Yeji cevap vermedi.
---
Çantasını bıraktı.
---
Muzlu sütü masaya koydu.
---
---
Hyunjin tekrar sordu:
“Yeji.”
---
---
Bu sefer Yeji döndü.
---
Gözlerinin altı kızarmıştı.
---
Ama ağlamamıştı.
---
---
“Bir şey olmadı.”
---
Yalan.
---
Ama söylemesi daha kolaydı.
---
---
Hyunjin başını salladı.
---
“Olmuş.”
---
---
Sessizlik.
---
---
Yeji bir an durdu.
---
Sonra çok sakin:
“Alıştım.”
---
---
Bu cümle…
Hyunjin’i durdurdu.
---
---
“Alıştım ne demek?”
---
---
Yeji omuz silkti.
---
“İnsanlar böyle.”
---
---
Hyunjin bir adım attı.
---
“Hayır.”
---
Sesi sertleşti.
---
“Böyle olmak zorunda değil.”
---
---
Yeji ona baktı.
---
Uzun süre.
---
Sonra çok yavaş:
“Değiştirebilir misin?”
---
---
Bu soru…
Cevapsızdı.
---
---
Hyunjin sustu.
---
---
İlk kez…
Hiçbir şey diyemedi.
---
---
Yeji başını salladı.
---
“İşte.”
---
---
Bu kelime…
Bir nokta gibiydi.
---
---
Hyunjin saçlarını geriye itti.
---
Sinirliydi.
---
Ama kime?
---
Dışarıya mı?
Kendine mi?
---
---
“Yanında olmalıydım.”
---
---
Yeji hemen cevap verdi:
“Her zaman olamazsın.”
---
---
Bu gerçekti.
---
Ve acıydı.
---
---
Hyunjin yaklaştı.
---
“Olurum.”
---
---
Yeji başını salladı.
---
“Hayır.”
---
---
Bir adım geri çekildi.
---
---
“Ve bu sorun değil.”
---
---
Hyunjin dondu.
---
---
“Ben…” dedi Yeji.
---
Durdu.
---
Kelime aradı.
---
---
“Ben tek başıma da durabilirim.”
---
---
Bu cümle…
Güçlüydü.
---
Ama içinde…
Yorgunluk vardı.
---
---
Hyunjin bunu hissetti.
---
---
“Durmak zorunda değilsin.”
---
---
Yeji gülümsedi.
---
Ama bu gülümseme…
Kırılmıştı.
---
---
“Zaten duruyorum.”
---
---
Sessizlik.
---
---
O an…
İkisi de aynı şeyi fark etti:
---
Bu sadece dışarıyla savaş değildi.
---
Bu…
İçeride de çatlak oluşturuyordu.
---
---
Yeji yavaşça oturdu.
---
Elini karnına koydu.
---
---
Bu sefer…
Bilinçli.
---
---
Hyunjin bunu gördü.
---
Ama bir şey demedi.
---
---
Çünkü artık emindi.
---
Ama söylemek…
Her şeyi değiştirecekti.
---
---
“Yeji…”
---
---
Sesi yumuşadı.
---
“Bir şey sormam lazım.”
---
---
Yeji başını kaldırdı.
---
---
“Eğer…” dedi Hyunjin.
---
Durdu.
---
Kalbi hızlandı.
---
---
“Aynı şey tekrar olursa…”
---
---
Yeji dondu.
---
---
“…korkar mısın?”
---
---
Uzun bir sessizlik.
---
---
Yeji gözlerini kapattı.
---
Derin bir nefes aldı.
---
---
Sonra çok yavaş cevap verdi:
---
“Evet.”
---
---
Bu dürüstlüktü.
---
---
“Ama…”
---
Gözlerini açtı.
---
---
“Kaçmam.”
---
---
Bu…
Bir karardı.
---
---
Hyunjin başını eğdi.
---
---
Ve o an…
Bir şey kesinleşti:
---
Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.
---
Ama bu sefer…
Kaçan kimse olmayacaktı.
---
---
Dışarıda dünya hâlâ bağırıyordu.
---
Ama içeride…
---
Bir kırılma olmuştu.
---
Ve bazen…
En güçlü bağlar…
Tam da kırıldıkları yerden yeniden kurulur.