42. bölüm · 4 YILLIK GİZLİLİĞİN GÖLGESİ
Aradaki Boşluk
Gece…
Ev sessizdi.
---
Ama bu sessizlik…
Yalnız değildi.
---
Televizyondan gelen ışık…
Salonu dolduruyordu.
---
Film oynuyordu.
---
Ama kimse tam olarak izlemiyordu.
---
---
Yeji koltuğun bir köşesinde.
---
Hyunjin diğerinde.
---
Aralarında…
Bir boşluk.
---
---
Ve o boşluk—
---
Koşarak geldi.
---
Sooin.
---
---
Elinde battaniye.
---
Yüzünde o tanıdık ifade.
---
---
“Ben de geliyorum.”
---
---
Cevap beklemeden…
İkisinin arasına oturdu.
---
---
Battaniyeyi üstüne çekti.
---
İkisine de yaslandı.
---
---
“Şimdi tamam.”
---
---
Yeji gülümsedi.
---
Hyunjin hafifçe güldü.
---
---
Film devam etti.
---
Ama bu an…
Daha önemliydi.
---
---
Sooin bir süre sessiz kaldı.
---
---
Sonra aniden:
---
“Ben bir şey söyleyeceğim.”
---
---
Yeji başını çevirdi.
---
“Ne oldu?”
---
---
Sooin ciddi bir şekilde düşündü.
---
---
Sonra çok net:
---
“Ben kardeş istiyorum.”
---
---
Sessizlik.
---
---
Film devam ediyordu.
---
Ama o an…
Kimse duymuyordu.
---
---
Yeji dondu.
---
Hyunjin de.
---
---
İkisi aynı anda…
Birbirine baktı.
---
---
Uzun.
---
Sessiz.
---
---
Bu bakışta…
Her şey vardı.
---
Geçmiş.
---
Korku.
---
Kayıp.
---
Ve…
İhtimal.
---
---
Sooin onların yüzüne baktı.
---
“Ne oldu?”
---
---
Hyunjin hemen toparlandı.
---
“Hiç…”
---
---
Ama sesi…
Eskisi gibi değildi.
---
---
Yeji yavaşça nefes aldı.
---
---
“Sooin…”
---
---
Ama devam edemedi.
---
---
Çünkü bu soru…
Basit değildi.
---
---
Sooin kaşlarını çattı.
---
---
“Ben yalnız değilim ama…”
---
Durdu.
---
---
“Birini daha sevebilirim.”
---
---
Bu cümle…
---
Kalbe dokundu.
---
---
Yeji’nin gözleri doldu.
---
---
Hyunjin başını eğdi.
---
---
Hiçbir şey söylemediler.
---
---
Ama elleri…
---
Yavaşça birbirine değdi.
---
---
Gizlice.
---
---
Sooin bunu fark etmedi.
---
---
Ama hissetti.
---
---
Başını ikisinin omzuna birden koydu.
---
---
“Düşünün tamam mı?”
---
---
Sonra ekledi:
---
“Ama ben istiyorum.”
---
---
Basit.
---
Net.
---
---
Film devam etti.
---
Ama artık…
Kimse izlemiyordu.
---
---
Çünkü o küçük cümle…
---
Büyük bir kapıyı açmıştı.
---
---
Gece ilerledi.
---
Sooin uyuyakaldı.
---
---
Başını Yeji’nin omzuna koymuştu.
---
---
Hyunjin yavaşça onu aldı.
---
Odasına götürdü.
---
---
Geri geldiğinde…
---
Yeji hâlâ koltuktaydı.
---
---
Sessiz.
---
---
Göz göze geldiler.
---
---
Bu sefer…
Kaçmadılar.
---
---
Hyunjin yavaşça sordu:
---
“Ne düşünüyorsun?”
---
---
Yeji gözlerini kapattı.
---
---
Uzun bir nefes aldı.
---
---
“Bilmiyorum…”
---
---
Durdu.
---
---
“Ama korkmuyorum.”
---
---
Bu…
Yeni bir şeydi.
---
---
Hyunjin yaklaştı.
---
---
Yanına oturdu.
---
---
“Ben de.”
---
---
Sessizlik.
---
Ama bu sessizlik…
Korkutucu değildi.
---
---
Sakin.
---
---
Gerçek.
---
---
Ve o an…
---
İkisi de aynı şeyi düşündü:
---
Belki de…
---
Bu sefer…
---
Her şey farklı olur.
---
---
Çünkü artık yalnız değillerdi.
---
---
Ve bazen…
---
Bir aileyi büyüten şey…
---
Cesaret değil…
---
Sevginin yettiğini fark etmektir.