2026'ya 5395 kitap kapağı

4. bölüm / 9

Terapi Odasındaki Ayna

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 9Şu an: Terapi Odasındaki Ayna

Terapi Odasındaki Ayna
"Başkasına attığımız her taşın ağırlığını, eninde sonunda
kendi avucumuzda hissederiz."
Terapi odasında kendi kalbine tutulan ayna.
ce'nin
danışmanlık
ve
terapi
görüşmeleri,
şehirdeki Çocuk ve Aile Destek Merkezi'nin ikinci
katındaki güneş alan bir odada yapılıyordu. Odanın
duvarları açık krem rengindeydi; raflarda rengârenk
hikâye kitapları, pencere kenarında ise yaprakları
ışıldayan yeşil saksı çiçekleri vardı. Terapisti Selin
2026'ya 5395
31
Hanım, sakin sesi ve dikkatli bakışlarıyla insanın içini
ferahlatan bir uzmandı.
İlk iki görüşme kolay geçmedi. Ece koltuğun
köşesine büzülüp kısa cevaplar verdi. "İyiyim." "Okul
normal." "Bir şey düşünmüyorum." Sanki görünmez
bir zırh giymişti ve o zırhı çıkarmaktan korkuyordu.
Üçüncü haftanın perşembe günü, Selin Hanım
masanın üzerine küçük, ahşap çerçeveli bir el aynası
ile üç tane boş kart koydu.
"Ece," dedi Selin Hanım yumuşak bir sesle, "bugün
seninle küçük bir oyun oynayalım mı? Adı Tersine
Ayna."
Ece merakla kaşlarını kaldırdı. "Nasıl bir oyun?"
"Şimdi bu kartlara, geçen ay sosyal medyada Mert
hakkında yazdığın ya da okulda ona söylediğin üç
cümleyi yazmanı istiyorum. Hatırladığın kadarıyla."
Ece'nin yanakları hafifçe kızardı. Kalemi eline aldı
ama bir süre kâğıda dokunduramadı. Sonra yavaşça
yazdı:
Kuşumuz yere çakıldı.
2026'ya 5395
32
Korkudan yuvadan çıkamamış.
Okulun sessiz, tuhaf çocuğu.
Kartları
masaya
bıraktığında
odada
ağır
bir
sessizlik oluştu. Kâğıt üzerindeki kelimeler, telefon
ekranında durduğundan çok daha sert ve çirkin
görünüyordu.
Selin Hanım el aynasını Ece'ye uzattı. "Şimdi
senden bir şey rica edeceğim. Aynaya bak ve
karşında kendini değil, yeni bir okula başlamış,
kimseyi tanımayan, en sevdiği eşyası elinden alınmış
on bir yaşındaki başka bir Ece'yi gör. Ve bu üç kartı o
çocuğun yüzüne karşı yüksek sesle oku."
Ece aynayı eline aldı. Kendi gözlerine baktı. İlk
kartı
okurken
sesi
neredeyse
duyulmuyordu:
"Kuşumuz... yere çakıldı."
İkinci
karta
geldiğinde
boğazı
düğümlendi.
"Korkudan yuvadan çıkamamış..."
Üçüncü kartı okuyamadı. Aynayı masaya bırakıp
elleriyle yüzünü kapattı. O zamana kadar hiç
2026'ya 5395
33
dökmediği sıcak gözyaşları parmaklarının arasından
süzülmeye başladı.
"Çok kötüymüş..." diye hıçkırdı Ece. "Biri bana
bunları söyleseydi, bütün okul bana gülseydi... ben
bir daha o okula adım atamazdım. Ben ne yaptım,
Selin Abla?"
Selin Hanım sessizce bir mendil uzattı. Ece'nin
ağlamasına, o birikmiş sertliğin erimesine alan tanıdı.
Bir süre sonra Ece başını kaldırdığında gözleri
kızarmıştı ama bakışları ilk kez bu kadar berraktı.
"Peki Ece," dedi Selin Hanım nazikçe, "o zamanlar
bu cümleleri yazarken senin içinde hangi duygu
vardı? Öfke mi, kıskançlık mı, yoksa başka bir şey
mi?"
Ece uzun süre düşündü. Pencereden süzülen kış
güneşine baktı. "Bilmiyorum ki... Evde herkes çok
meşguldü. Bir şey anlattığımda 'sonra konuşuruz Ece'
diyorlardı.
Okulda
da
birileri
bana
gülünce,
paylaşımlarıma yüzlerce beğeni gelince... sanki ilk
kez
biri
beni
gerçekten
görüyormuş
gibi
hissediyordum. Mert çok sakindi, kendi kendine
2026'ya 5395
34
yetiyordu, resim çiziyordu. Onun o sakinliği bile beni
kızdırıyordu çünkü benim içim hiç sakin değildi."
Selin Hanım başını anlayışla salladı. "Görülmek
istemen çok insani bir ihtiyaç Ece. Her çocuk
görülmek, sevilmek ve değerli hissetmek ister. Ama
bir başkasının ışığını söndürerek kendi ışığımızı
büyütemeyiz. Başkasını küçülterek elde edilen alkış,
akşam kapı kapandığında seni yine yapayalnız
bırakır."
Bu cümle Ece'nin kalbine mühür gibi işlendi.
Takip eden haftalarda Ece terapilere artık zorunlu
olduğu için değil, gerçekten istediği için gitmeye
başladı. Her seans, içinde yeni bir kapı açıyordu.
Öfkesi yükseldiğinde nasıl nefes alacağını, birine
kırıcı bir söz söylemeden önce "Ben şu an neden
kızgınım?" diye kendine sormayı öğrendi. Evde anne
ve babasıyla da her akşam yarım saatlik "ekransız
sohbet saati" başlatmışlardı. Babası onunla satranç
oynuyor,
annesi
okul
gününü
sonuna
kadar
dinliyordu.
2026'ya 5395
35
Bir gün altıncı seansta Selin Hanım, Ece'ye bir
kâğıt katlama kitabı gösterdi. "Origami," dedi.
"Eskiden kâğıt uçak yapıp başkasına fırlatmak
kolaydır. Ama aynı kâğıdı sabırla katlayıp bir turna
kuşuna dönüştürmek emek ister. İyilik de öyledir
Ece."
Ece o akşam odasında saatlerce uğraşıp sarı bir
kâğıttan minik bir origami turna yaptı. Turnanın
kanadına küçücük bir not yazdı, sonra vazgeçip
yeniden yazdı. Kalbinde büyüyen tek bir düşünce
vardı artık: Yaptığı hatayı yalnızca kendi içinde
düzeltmek yetmezdi. Mert'in kalbinde açtığı yarayı
görmezden gelemezdi.
Aynı
günlerde
Mert
de
kendi
danışmanlık
sürecinde büyük adımlar atıyordu. Murat Bey ile
yaptığı görüşmeler sayesinde yeniden sınıfta parmak
kaldırmaya, teneffüslerde Defne ve Kerem ile sohbet
etmeye başlamıştı. Resim öğretmeni, Mert'in çizdiği
son köprü resmini okul panosuna asmak istediğinde
Mert çekinmeden "Evet!" demişti.
Bir perşembe günü okul bahçesinde yürürken Ece,
uzaktan Mert'i gördü. Mert güneşli bahçedeki ulu
2026'ya 5395
36
ağacın altındaki taş bankta oturmuş, yine o saman
kâğıtlı defterine bir şeyler çiziyordu. Ece'nin cebinde,
günlerdir özenle sakladığı o sarı kâğıt turna vardı.
Ece derin bir nefes aldı. Kalbi göğsünde davul gibi
çarpıyordu. Selin Hanım'ın sözünü hatırladı: Gerçek
cesaret, kimseyi kırmadan dimdik durmak ve hata
yaptığında
gözlerinin
içine
bakarak
özür
dileyebilmektir.
Ece, cebindeki kâğıt turnayı avucuna aldı ve
güneşli bahçedeki ulu ağaca doğru ilk adımını attı.
✽ ✽ ✽
O adımdan bir gün önce, çarşamba günkü seansta
Selin Hanım, Ece'ye küçük, kartondan bir kart
uzatmıştı. Kartın üzerinde yalnızca tek bir cümle
yazılıydı: Hata yapmak insanı kötü yapmaz; hatayı
görüp onarmaya çalışmak insanı büyütür.
Ece o kartı cebine koyarken tereddütle sormuştu:
"Ya Mert benimle hiç konuşmak istemezse? Ya beni
affetmezse?"
2026'ya 5395
37
"Olabilir Ece," demişti Selin Hanım dürüstçe.
"Affetmek Mert'in kendi kararıdır ve buna saygı
duymak gerekir. Ama sen kendi sorumluluğunu alıp
kalpten
özür
dilediğinde,
artık
eski
Ece
olmayacaksın. Bir başkasının kalbini onarmaya niyet
etmek, insanın kendisine verebileceği en büyük
cesaret hediyesidir."
İşte şimdi o cesaret kartı cebinde, sarı kâğıt turna
avucundaydı. Ece adımlarını hızlandırmadı; sakin,
kararlı ve saygılı bir yürüyüşle güneşli bahçedeki ulu
ağacın altına yaklaştı.
Güneş güneşli yaprakların arasından süzülüp taş
zemine altın benekler çiziyordu. Ece yürürken her
adımda
biraz
daha
hafiflediğini
hissetti.
Artık
kimseye kendini kanıtlamak, beğeni toplamak ya da
yüksek sesle konuşup güçlü görünmek zorunda
değildi. Sadece kalbindeki gerçeği söyleyecekti.
Avucundaki sarı kâğıt turnanın kanatları hafif
rüzgârda titredi. Bir zamanlar ekranın arkasından
savurduğu o soğuk kelimelerin yerine, şimdi elleriyle
katladığı sıcacık bir emek vardı. Mert'in bankına
sadece birkaç adım kalmıştı ve Ece hayatında ilk kez,
2026'ya 5395
38
korksa bile doğru olanı yapmanın verdiği o derin
huzuru hissediyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…