2026'ya 5395 kitap kapağı

1. bölüm / 9

Ekranın Ardındaki Gölge

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 9Şu an: Ekranın Ardındaki Gölge

E
B Ö LÜ M 1
Ekranın Ardındaki Gölge
"Bazı yaralar dizimizde açılır ve yara bandıyla geçer;
bazıları ise bir ekranın soğuk ışığından süzülüp
kalbimize düşer."
Koridordaki sessiz bank ve ekranın ardındaki soğuk gölge.
kim ayının rüzgârlı bir pazartesi sabahıydı.
Güneşli
Ortaokulu'nun
bahçesindeki
güneşli
bahçenin yaşlı ağacı, sarı yapraklarını usulca taş
zemine bırakıyordu. Altıncı sınıf öğrencisi Mert,
sırtındaki mavi çantayı iki eliyle sıkıca tutmuş, okulun
2026'ya 5395
3
demir kapısından içeri adım atmıştı. Çantasının en ön
gözünde, her şeyden çok sevdiği saman kâğıtlı çizim
defteri vardı. Mert, konuşmaktan çok çizmeyi seven
bir çocuktu. Sınıfta parmak kaldırmaya çekinir,
kalabalık sohbetlerde sessizce kenarda durur ama
eline kurşun kalemi aldığında bambaşka bir dünyaya
açılırdı. Kuşları, köprüleri, eski taş evleri ve bazen de
hiç görmediği yıldız haritalarını çizerdi.
Ancak son üç haftadır okula gelirken midesinde
ağır bir taş varmış gibi hissediyordu. Bunun tek bir
sebebi vardı: Yan sınıftaki Ece ve onun her teneffüste
etrafında toplanan kalabalık arkadaş grubu.
Ece, okulun en çok konuşulan öğrencilerinden
biriydi. Kıvırcık kestane rengi saçlarını her sabah
hardal sarısı bir kurdeleyle yarım toplar, koridorlarda
yüksek sesle gülerek yürürdü. İlk bakışta özgüveni
yüksek, herkesin dikkatini çeken bir çocuk gibi
görünürdü. Fakat kimse Ece'nin akşamları evine
döndüğünde o büyük, sessiz salonda tek başına
yemek yediğini, annesiyle babasının geç saatlere
kadar iş toplantılarından dönemediğini bilmezdi. Ece,
evdeki o görünmezlik hissini okulda en yüksek sesle
2026'ya 5395
4
konuşarak, en çok güldürerek ve ne yazık ki
başkalarını küçülterek bastırmaya çalışıyordu.
O pazartesi ikinci teneffüste Mert, ikinci kat
koridorundaki ahşap bankta oturmuş, pencereden
görünen güneşli bahçedeki ulu ağacın dallarını
defterine
çiziyordu.
Çevresindeki
uğultuyu
duymuyordu
bile.
Tam
bir
kuşun
kanadını
gölgelendireceği sırada, üzerine bir gölge düştü.
"Vay, yine mi bizim sessiz ressam iş başında?"
Mert
başını
hızla
kaldırdı.
Ece
karşısında
duruyordu. Elinde telefonu vardı; arkasında da sınıf
arkadaşlarından iki kişi kıkırdayarak bakıyordu. Mert
defterini refleksle göğsüne bastırdı.
"Lütfen Ece, bırak da çizeyim," dedi sesi neredeyse
fısıltı gibi çıkarak.
"Ne var canım, sadece bakacağız! Okulun büyük
sanatçısının eserlerini herkes görmeli değil mi?" Ece
hızlı bir hareketle defterin ucundan tuttu. Mert
çekmeye çalışırken sayfalardan biri hafifçe yırtıldı. O
yırtılma sesi, Mert'in içinde bir şeyin kopması gibiydi.
2026'ya 5395
5
Ece,
defterin
açık
sayfasına
baktı.
Sayfada
kocaman kanatlı bir kâğıt kuş ve altında Mert'in
kendi el yazısıyla yazdığı bir cümle vardı: Keşke
rüzgâr beni kimsenin bağırıp çağırmadığı bir yere
götürse.
Ece'nin gözleri bir anlığına parladı. Ama bu
sevinçli bir parıltı değildi; yeni bir alay konusu
bulmanın hırçın parıltısıydı. Telefonunu kaldırıp hızla
sayfanın fotoğrafını çekti.
"Harika!" dedi Ece alaycı bir gülümsemeyle. "Kâğıt
kuşumuz rüzgârla uçmak istiyormuş! Belki bütün
okul sana biraz rüzgâr üfler, ha?"
"Sil onu, ne olur sil!" diye yalvardı Mert, sesi
titreyerek. "O benim özel defterim!"
"Özelmiş!" diye güldü Ece. Defteri bankın üzerine
bırakıp arkasını döndü. "Okul koridorunda çiziyorsan
artık herkesin defteri sayılır, Ressam Bey."
Zil çaldığında Mert hâlâ bankta oturuyordu. Elleri
titriyor, boğazında kocaman bir düğüm büyüyordu.
Yırtılan sayfayı özenle düzeltip defterini çantasına
koydu. O gün derslerde öğretmenin anlattığı tek bir
2026'ya 5395
6
kelimeyi bile anlayamadı. Tek düşündüğü şey, Ece'nin
çektiği o fotoğraftı.
Korktuğu şey akşam saat yedide gerçekleşti.
Mert, masasında matematik ödevini yaparken
annesinin
telefonuna—sınıf
velilerinin
değil,
öğrencilerin kendi aralarında kurduğu ortak paylaşım
grubundan ve okul öğrencilerinin takip ettiği bir
sosyal medya sayfasından—arka arkaya bildirimler
düştüğünü duymadı; çünkü Mert'in kendi telefonu
yoktu. Ama ertesi sabah okul bahçesine girdiğinde
her şeyin değiştiğini daha ilk adımda anladı.
Bahçedeki birkaç çocuk ona bakıp kollarını kuş gibi
çırptı. Biri arkasından, "Hey, rüzgâr çıktı, uçsana!"
diye seslendi. Başka biri telefon ekranını yanındakine
gösterip kahkaha attı.
Mert'in yüzü kıpkırmızı oldu. Kalbi göğüs kafesine
sığmayacak kadar hızlı atıyordu. Sınıfa koşar adım
girdiğinde, sırasında oturan Defne üzüntüyle yanına
yaklaştı.
"Mert, gördün mü bilmiyorum ama..." diye fısıldadı
Defne. "Ece dün akşam sosyal medyada 'Güneşli'nın
2026'ya 5395
7
Kuş Çocukları' diye bir paylaşım yapmış. Senin
defterindeki yazıyı koymuş, bir de koridorda bankta
otururken
çektiği
fotoğrafın
üstüne
komik
çıkartmalar yapıştırmış. Yirmi kişi paylaşmış, altına
bir sürü kırıcı yorum yazmışlar."
Mert'in kulakları uğuldamaya başladı. Bir an için
sınıfın duvarları üzerine yürüyormuş gibi hissetti.
Sadece okul koridorunda değil, artık görünmez bir
ekranın içinde de yakalanmıştı. Okul zili çalıp eve
gittiğinde bile o paylaşımlar orada durmaya devam
edecekti. Kim bilir kaç kişi görmüştü? Kim bilir kaç
kişi gülüyordu?
O hafta Mert için bitmek bilmeyen bir kışa
dönüştü.
Ece ise aldığı beğeniler ve gülen emojiler arttıkça
durmadı. Her beğeni, içinde büyüyen o sessiz
boşluğu kısa süreliğine dolduruyor gibiydi. Çarşamba
günü kantin sırasında Mert'in ayağına çelme takıp
elindeki ayranın dökülmesine sebep oldu; o anı da
yanındaki arkadaşına videoya çektirip akşam yine
sosyal medyada paylaştı. Altına da "Kuşumuz yere
çakıldı!" yazdı.
2026'ya 5395
8
Perşembe sabahı Mert yatağından kalkamadı.
Annesi Ayşe Hanım odasına girdiğinde, Mert yorganı
başına kadar çekmişti.
"Oğlum, geç kalacağız, hadi kalk," dedi Ayşe
Hanım, elini Mert'in alnına koyarak. "Ateşin de yok
ama... Neyin var kuzum?"
"Karnım çok ağrıyor anne," dedi Mert, gözlerini
kaçırarak. "Bugün gitmesem olmaz mı?"
Ayşe Hanım, oğlunun sesindeki kırılganlığı hemen
fark etti. Mert normalde okulunu seven, resim
derslerini iple çeken bir çocuktu. Son iki haftadır eve
hep
sessiz
dönüyor,
yemek
masasında
tabağındakilerle
oynuyor,
geceleri
çizim
bile
yapmıyordu.
"Mert'im, bana doğruyu söyle. Okulda bir şey mi
oluyor? Bir arkadaşınla mı tartıştın?"
Mert'in
gözleri
doldu
ama
ağlamamak
için
dudaklarını ısırdı. Eğer söylerse Ece'nin daha da
sinirlenip
hakkında
daha
kötü
videolar
paylaşacağından korkuyordu. "Yok anne, gerçekten
sadece midem bulanıyor," diyebildi.
2026'ya 5395
9
O gün okula gitmedi. Cuma günü gittiğinde ise
Ece'nin yeni bir paylaşım yaptığını duydu: "Kuşumuz
korkudan yuvadan çıkamamış!"
Mert, o cuma öğleden sonra okul bahçesinin en
uzak köşesindeki duvarın dibine oturdu. Çantasından
çizim defterini çıkardı ama eline kalem almadı.
Sadece yırtık sayfaya baktı. Bir zamanlar kendisine
kanat olan o defter, şimdi sanki ağır bir yüke
dönüşmüştü. Gökyüzüne baktı; bulutlar griydi ve
rüzgâr soğuk esiyordu.
Mert o an dünyada yapayalnız olduğunu sanıyordu.
Oysa bilmediği bir şey vardı: Ekranın ardındaki o
gölgeyi
sadece
alay
edenler
görmemişti.
O
paylaşımları görüp yüreği sızlayan, "Bu yapılan
yanlış, bu bir çocuk için çok ağır!" diyen duyarlı
gözler de vardı. Ve o gözler, sessiz kalmamaya karar
vermişti.
✽ ✽ ✽
O cuma gecesi, şehrin iki farklı mahallesinde iki
çocuk aynı gökyüzüne bakıyordu. Mert, odasındaki
çalışma
lambasının
loş
ışığında
defterinin
son
2026'ya 5395
10
sayfasına küçücük bir not düştü: Keşke insanlar
kelimelerin de tıpkı kâğıt gibi keskin olabileceğini
hatırlasa. Sonra ışığı kapatıp pencereden dışarıdaki
sokak lambasını izledi.
Birkaç sokak ötede ise Ece, büyük ve sessiz oturma
odasında kanepenin köşesine kıvrılmıştı. Annesi ile
babası
henüz
işten
dönmemişti.
Telefonunun
ekranında, Mert hakkında yaptığı paylaşıma gelen
yeni bildirimler yanıp sönüyordu. On beş yeni beğeni,
altı gülücük... Ece ekrana baktı ama bu kez hiç
gülümsemedi. Aksine, odanın içindeki sessizlik her
zamankinden daha soğuk, daha ağır geldi. Telefonu
ters
çevirip
sehpanın
üzerine
bıraktı.
Kalbinin
derinliklerinde, adını koyamadığı bir huzursuzluk ilk
kez o gece kıpırdandı.
Ertesi
sabah
güneş
doğarken,
şehrin
farklı
noktalarındaki
telefonların ekranlarında
o kırıcı
gönderiler hâlâ duruyordu; fakat artık rüzgârın yönü
değişmeye hazırdı. Mert yastığının altından defterini
çıkarıp çantasına koyarken, ilk kez ne kadar yalnız
hissetse
de
içindeki
küçük
umut
kıvılcımının
tamamen sönmediğini fark etti. Bazen en karanlık
2026'ya 5395
11
geceler, yardım elinin uzanacağı sabahın habercisi
olurdu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

5okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…