Bölümler 9Şu an: 2026/5395 E. - Adliyede Tarihi Gün
- 1 Ekranın Ardındaki Gölge1.160 kelime
- 2 Gören Gözler ve Kırılan Sessizlik1.160 kelime
- 3 5395 Sayılı Şemsiye925 kelime
- 4 Terapi Odasındaki Ayna975 kelime
- 5 Kağıttan Turna ve İlk Özür1.021 kelime
- 6 Kalkan Değil, Köprü944 kelime
- 7 Şehre Yayılan Dalga ve Valilik Ödülü986 kelime
- 8 2026/5395 E. - Adliyede Tarihi Gün1.101 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 Son Söz Yerine44 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
2026/5395 E. — Adliyede Tarihi
Gün
"Adalet bazen sadece kâğıt üzerindeki bir karar değildir;
iki çocuğun birbirinin elini sımsıkı tutarak yürüdüğü o
aydınlık koridordur."
2026/5395 E. duruşması: El ele yürüyen iki çocuk ve dolup taşan salon.
aziran ayının ilk pazartesi sabahı, şehrin büyük
adliye sarayında her zamanki yoğun telaş vardı.
Mermer
koridorlarda
hızlı
adımlarla
yürüyen
2026'ya 5395
66
avukatlar,
ellerinde
kalın
klasörlerle
koşturan
kâtipler, duruşma sırasını bekleyen vatandaşlar...
Fakat saat ona çeyrek kala, üçüncü kattaki Çocuk
Mahkemesi koridorunda alışılmadık bir hareketlilik
başladı.
Önce sosyal çalışma görevlisi Zeynep Hanım'ın
adliyeye girdiği görüldü. Hemen arkasından aileler,
Deniz Öğretmen, Selin Hanım ve Murat Bey geldi. Ve
en önde, herkesin bakışlarını bir anda üzerine çeken
iki çocuk yürüyordu: Mert ve Ece.
Bir zamanlar biri zorbalığa uğrayan, diğeri zorbalık
yapan o iki çocuk, şimdi el ele tutuşmuş, diğer
ellerinde ise olayın tamamen tersine döndüğünü
belgeleyen o krem rengi kurdeleli Sosyal Hizmet
Raporunu birlikte taşıyarak koridorda yan yana
yürüyordu.
Haberi
ilk
alanlar,
Çocuk
Mahkemesi'nin
kalemindeki çalışanlar oldu. Valilik ödülünü yerel
haberlerden gören bir zabıt kâtibi fısıldayarak
yanındakine döndü: "İnanmıyorum! Geçen hafta
Valilikten ödül alan o iki çocuk, bizim 2026/5395 E.
2026'ya 5395
67
dosyasındaki çocuklar mıymış? Zorbalık yapanla
zorbalığa uğrayan el ele mi gelmiş?"
Fısıltı, saniyeler içinde adliyenin bütün katlarına
yayıldı.
Birinci kattaki Baro Odasında çayını yudumlayan,
dosyalarına
göz
gezdiren
avukatlar
haberi
duyduklarında fincanlarını masaya bıraktılar. Kıdemli
bir avukat, cübbesini koluna alıp ayağa kalktı.
"Meslektaşlarım,"
dedi
heyecanla,
"otuz
yıllık
avukatım, böyle bir dosya görmedim! 5395'ten tedbir
verilen iki çocuk—biri mağdur, biri fail—terapilerle
arkadaş olmuş, okullarda kulüp kurmuş, Valilikten
ödül almış ve şimdi ellerinde sosyal hizmet raporuyla
el
ele
tedbirin
kaldırılmasına
gelmişler!
Bunu
gözlerimle görmezsem olmaz!"
Beş dakika içinde Baro Odası tamamen boşaldı.
Tek
bir
avukat
bile
kalmamıştı.
Genç
stajyer
avukatlar, çocuk hakları komisyonu üyeleri, yılların
ceza
ve
hukuk
avukatları
siyah-yeşil
yakalı
cübbeleriyle merdivenleri çıkıp üçüncü kata akın
ettiler. Adliye koridorundaki diğer mahkemelerin
2026'ya 5395
68
mübaşirleri, arabulucular, sosyal inceleme uzmanları
ve
koridordaki
diğer
görevliler
de
duruşma
salonunun kapısına doğru toplandı.
Saat tam onda mübaşir seslendi: "2026/5395
Esas!"
Salonun geniş ahşap kapıları açıldığında inanılmaz
bir manzara oluştu. İçerideki bütün izleyici sıraları
saniyeler içinde doldu. Avukatlar yan duvarlara
dizildi. Salon kalabalıktan almıyordu. İki büyük
ahşap kapı ardına kadar açık bırakıldı; içeri sığmayan
onlarca avukat ve adliye çalışanı koridordan, kapı
eşiğinden içeriye doğru eğilerek bu tarihi ana tanıklık
etmek için sessizce beklemeye başladı. Koca adliyede
çıt çıkmıyordu.
Kürsüde, yılların deneyimli Çocuk Hâkimi Kemal
Bey oturuyordu. Siyah ve kırmızı yakalı cübbesinin
içinde her zaman vakur ve ciddi duran Hâkim Bey,
önce salonun bu beklenmedik, tıklım tıklım dolu
haline şaşkınlıkla baktı. Gözlüğünü hafifçe burnunun
ucuna indirdi.
2026'ya 5395
69
"Hayrola
arkadaşlar?"
diye
sordu
şaşkın
bir
gülümsemeyle.
"Baro
odasında
kimse
kalmamış
anlaşılan, bütün adliye buradasınız!"
Tam o sırada, salonun orta koridorundan Mert ve
Ece el ele yürüyerek kürsünün önüne geldiler.
Ellerindeki krem rengi kurdeleli Sosyal Hizmet
Raporu'nu birlikte kâtip masasına uzattılar.
Hâkim Kemal Bey, önce önündeki dosya kapağına
baktı: 2026/5395 E.
Aylar önce, o soğuk kasım gününde, ekran
görüntülerini ve Mert'in yırtılmış defterini görüp
yüreği burkularak imzaladığı o zorlu dosyaydı bu. İki
çocuğun ayrı ayrı korunması için danışmanlık ve
destek tedbirleri verdiği o dosyaydı.
Sonra başını kaldırıp karşısında el ele duran,
gözlerinin içi gülen Mert ile Ece'ye baktı.
Hâkim ve tüm adliye kelimenin tam anlamıyla
şoktaydı.
Kemal Bey, Zeynep Hanım'ın hazırladığı kapsamlı
Sosyal Hizmet Değerlendirme Raporu'nu satır satır
okudu. Sayfaları çevirdikçe yüzündeki şaşkınlık,
2026'ya 5395
70
yerini derin bir hayranlığa ve tarifsiz bir duygusallığa
bıraktı. Raporun ekinde Mert'in çizdiği Köprü Kulübü
afişinin
fotoğrafı,
yedi
farklı
okulun
teşekkür
mektupları ve Valilik ödül töreninin belgesi vardı.
Hâkim Kemal Bey, gözlüğünü çıkarıp bir an
gözlerinin kenarını sildi. Salonda çıt çıkmıyordu;
kapıda bekleyen avukatların birçoğunun gözleri
dolmuştu.
"Çocuklar," dedi Hâkim Bey, sesi her zamankinden
daha yumuşak ve titrek çıkarak. "Ben yirmi sekiz
yıldır
bu
kürsüde
oturuyorum.
Yüzlerce
dosya
gördüm. Çoğu zaman kalbim ağırlaşarak karar
verdim. Ama bugün... bugün bu kürsüde oturduğum
en güzel gün. Siz bize 5395 sayılı Kanun'un yalnızca
kâğıt üzerindeki maddelerden ibaret olmadığını,
sevgi ve doğru rehberlikle birleştirdiğinde neleri
değiştirebileceğini gösterdiniz. Şimdi sizi dinlemek
istiyorum. Söylemek istediğiniz bir şey var mı?"
Mert, Ece'nin elini hafifçe sıktı. Önce Ece konuştu:
"Sayın Hâkimim," dedi Ece dimdik durarak. "İlk
başta
bu
dosya
numarasını
duyduğumda
çok
2026'ya 5395
71
korkmuştum. Beni cezalandıracaksınız sanmıştım.
Ama Zeynep Abla bana bu kanunun bir şemsiye
olduğunu anlattı. Terapilerde kendimle yüzleştim.
Mert'e yaptığım haksızlığı görüp ondan özür diledim.
O da bana en güzel hediyeyi, dostluğunu verdi. Artık
sadece
kendimizi
değil,
başka
çocukları
da
koruyoruz."
Sonra Mert gülümseyerek mikrofona yaklaştı:
"Sayın Hâkimim, benim defterimde yırtılan bir
sayfa vardı. O sayfada rüzgârın beni uzaklara
götürmesini dilemiştim. Ama artık uzaklara gitmek
istemiyorum. Çünkü Ece ile kurduğumuz kulüp
sayesinde bütün okulumuz ve şehrimiz çok daha
güzel bir yer oldu. Teşekkür ederiz."
Hâkim Kemal Bey derin bir nefes aldı, cübbesinin
yakasını düzeltti ve ayağa kalktı. Salondaki herkes,
kapı dışına taşan avukatlarla birlikte saygıyla ayağa
kalktı.
Hâkim Bey, gür ve gururlu bir sesle kararını
açıkladı:
"Gereği düşünüldü:
2026'ya 5395
72
Mahkememizin 2026/5395 Esas sayılı dosyası
kapsamında, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun
5. maddesi uyarınca çocuklarımız Ece ve Mert
hakkında verilen koruyucu ve destekleyici tedbirlerin
amacına fazlasıyla ulaştığı, sunulan sosyal hizmet
değerlendirme raporu ile sürecin tamamen olumlu
yönde tersine döndüğünün, iki çocuğun güçlü bir
dostluk kurarak akran zorbalığına karşı tüm şehre
örnek
olan
çalışmalar
yürüttüğünün
ve
Valilik
ödülüne layık görüldüğünün anlaşıldığı görülmekle;
Ece
ve
Mert
hakkındaki
tüm
tedbir
kararlarının KALDIRILMASINA,
ve iki çocuğumuzun bu örnek dayanışmasının tüm
çocuklarımıza umut olmasının temennisiyle, karar
verilmiştir!"
Hâkim tokmağını masaya usulca vurduğu an,
adliye tarihinde belki de daha önce hiç görülmemiş
bir şey oldu.
Normalde
sessizliğin
hâkim
olduğu
o
büyük
duruşma salonu, bir anda gök gürültüsü gibi yükselen
alkışlarla inledi!
2026'ya 5395
73
İçerideki
sıralardan,
duvar
kenarlarındaki
avukatlardan, kapı dışına taşan kalabalıktan ve
koridordan
dakikalarca
alkış
sesleri
yükseldi.
Avukatlar gülümseyerek birbirine bakıyor, Zeynep
Hanım ile Deniz Öğretmen sevinçten birbirine
sarılıyordu. Hâkim Kemal Bey kürsüden inip Mert ve
Ece'nin yanına geldi, ikisinin de başını şefkatle
okşadı.
"Sizin
dosyanız
benim
meslek
hayatımın
en
kıymetli hatırası olarak kalacak," dedi Hâkim Bey.
"Yolunuz hep açık, köprüleriniz hep sağlam olsun."
Adliyenin
büyük
taş
merdivenlerinden
aşağı
indiklerinde öğle güneşi bütün şehri altın rengine
boyamıştı. Mert'in elinde artık yırtık değil, yeni
hayallerle dolu çizim defteri vardı. Ece'nin cebinde
ise yeni okullar için katladığı sarı kâğıt turnalar...
Merdivenlerin
başında
durup
şehre
baktılar.
Uzaktan bir okul zili çalıyordu.
"Ece," dedi Mert gülümseyerek, "yarın hangi okula
gidiyoruz?"
2026'ya 5395
74
"Yarın yeni bir okul, yeni arkadaşlar," diye güldü
Ece. "Ve unutmadan, bizim dosya numaramızın
hikâyesini de bir gün kitaba yazalım mı? Adı ne
olsun?"
Mert gökyüzüne, süzülen kuşlara baktı ve hiç
düşünmeden cevap verdi:
"2026'ya 5395."
Çünkü bazen bir sayı yalnızca bir dosya numarası
değildir; bir çocuğun elinden tutulduğunda dünyanın
nasıl değişebileceğinin en güzel kanıtıdır.
Bölüm etkileşimi
