Bölümler 9Şu an: 5395 Sayılı Şemsiye
- 1 Ekranın Ardındaki Gölge1.160 kelime
- 2 Gören Gözler ve Kırılan Sessizlik1.160 kelime
- 3 5395 Sayılı Şemsiye925 kelime · Okuduğun bölüm
- 4 Terapi Odasındaki Ayna975 kelime
- 5 Kağıttan Turna ve İlk Özür1.021 kelime
- 6 Kalkan Değil, Köprü944 kelime
- 7 Şehre Yayılan Dalga ve Valilik Ödülü986 kelime
- 8 2026/5395 E. - Adliyede Tarihi Gün1.101 kelime
- 9 Son Söz Yerine44 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
5395 Sayılı Şemsiye
"Kanunlar bazen soğuk kelimelerden oluşur sanırız; oysa
bir çocuğu koruyan her madde, aslında ona uzatılmış
sıcak bir eldir."
5395 sayılı Kanun: Fırtınaya karşı iki çocuğu koruyan şemsiye.
ir hafta sonra, kasım ayının serin bir çarşamba
sabahında, hem Mert'in hem de Ece'nin evine
resmi
bir
zarf
ulaştı.
Zarfın
üzerinde
Çocuk
Mahkemesi yazıyordu. Üst köşesinde ise ikisinin de
2026'ya 5395
23
hayatında derin bir iz bırakacak o numara yer
alıyordu: 2026/5395 E.
Ece, salondaki masanın üzerinde duran o beyaz
zarfa baktığında kalbi korkuyla çarptı. Babası zarfı
açarken Ece'nin elleri buz gibi olmuştu.
"Mahkeme
mi?"
diye
fısıldadı
Ece,
gözleri
irileşerek. "Beni... beni bir yere mi kapatacaklar?
Ceza mı alacağım?"
Annesi hızla yanına gelip Ece'nin omzuna sarıldı.
"Hayır kızım, sakin ol. Bak, baban okuyor. Öyle bir
şey yok."
Babası, kâğıttaki satırları dikkatle okudu. Kararda
5395
sayılı
Çocuk
Koruma
Kanunu'nun
5.
maddesi uyarınca her iki çocuk hakkında koruyucu
ve destekleyici tedbir kararı verildiği yazıyordu.
Ece için düzenli psikolojik destek ve danışmanlık
tedbiri ile ailesine yönelik rehberlik süreci, Mert için
ise yaşadığı örselenmenin giderilmesi ve özgüveninin
desteklenmesi
amacıyla
danışmanlık
ve
psikososyal destek tedbiri öngörülmüştü. Ayrıca
sosyal medya paylaşımlarının tamamen kaldırılması
2026'ya 5395
24
ve
okulda
koruyucu
takip
yapılması
karara
bağlanmıştı.
Aynı saatlerde Mert de annesiyle birlikte kendi
evlerinde aynı dosya numarasını taşıyan kararı
okuyordu. Mert'in de içi biraz ürpermişti. "Anne,
mahkeme kararı kötü bir şey değil mi? Ben kötü bir
şey yapmadım ki."
Ayşe Hanım oğlunun saçlarını okşadı. "Bak oğlum,
yarın Zeynep Hanım bize her şeyi anlatacak. Bu bir
ceza değilmiş, seni ve Ece'yi korumak için alınan bir
destek kararıymış."
Ertesi gün Sosyal Hizmet Merkezi'nin aydınlık
görüşme odasında, Zeynep Hanım önce Mert ve
annesiyle, ardından da Ece ve ailesiyle bir araya
geldi.
Ece odaya girdiğinde yine gergindi. "Herkes bana
'mahkemelik olmuş' diye bakacak!" dedi gözleri
dolarak. "Adım çıktı bir kere. Ben kötü biri değilim,
sadece hata yaptım!"
Zeynep Hanım masanın üzerindeki çizim kâğıdına
kocaman,
güzel
bir
şemsiye
çizdi.
Şemsiyenin
2026'ya 5395
25
tepesine de 5395 yazdı.
"Bak Ece," dedi Zeynep Hanım, kalemi bırakarak.
"Sana bir sır vereyim mi? İnsanlar 'mahkeme' ya da
'tedbir' kelimesini duyunca hemen ceza sanırlar. Oysa
5395
sayılı
Çocuk
Koruma
Kanunu,
çocukları
cezalandırmak için değil, korumak ve desteklemek
için yazılmış bir kanundur. Bu karar senin başına
yağan
bir
fırtına
değil;
tam
tersine,
fırtınada
ıslanmaman için açılan bir şemsiyedir."
Ece çizilen şemsiyeye baktı. "Ama ben Mert'e kötü
davrandım. Bana neden şemsiye açıyorlar?"
"Çünkü sen de on bir yaşında bir çocuksun," dedi
Zeynep Hanım yumuşacık bir sesle. "Bir çocuk başka
bir çocuğun canını yakıyorsa, onun kendi içinde de
konuşulmayı bekleyen bir acısı, bir yalnızlığı ya da bir
öfkesi vardır. Danışmanlık tedbiri şu demek: Seninle
bir
terapist
düzenli
olarak
görüşecek,
seni
yargılamadan
dinleyecek.
Anne
ve
babanla
da
görüşülecek ki evdeki iletişiminiz güçlensin. Mert de
aynı şemsiyenin altında kendi yaralarını saracak.
Kimse okulda senin dosya numaranı bilmeyecek,
çünkü çocuk dosyalarında gizlilik esastır."
2026'ya 5395
26
Ece'nin omuzlarındaki o sert duruş ilk kez biraz
gevşedi. Şemsiyeye bir kez daha baktı. "Yani... kimse
bana bağırmayacak mı?"
"Kimse
sana
bağırmayacak,"
diye
gülümsedi
Zeynep Hanım. "Ama senden bir şey isteyeceğiz:
Kendine
karşı
dürüst
olmanı.
Terapi
odasına
geldiğinde maskeni kapının dışında bırakmanı."
Ece, o gün eve dönerken annesiyle babasının ilk
kez telefonlarını çantalarına kapatıp kaldırdığını
gördü. Arabada radyoyu bile açmadılar. Babası dikiz
aynasından Ece'ye baktı.
"Kızım," dedi sesi hafifçe titreyerek. "Zeynep
Hanım
haklı.
Biz
seni
dinlemeyi
ihmal
ettik.
Akşamları yorgun gelip 'odana git, ders çalış' dedik.
Bundan sonra bu danışmanlık görüşmelerine biz de
seninle
birlikte
düzenli
gideceğiz.
Birlikte
öğreneceğiz."
Ece başını cama yasladı. Dışarıda kasım yağmuru
ince ince çiseliyordu. Arabanın camından süzülen
damlalara bakarken ilk kez kendini biraz daha az
yalnız hissetti.
2026'ya 5395
27
Öte yandan Mert için de yeni bir sayfa açılıyordu.
Okulda Deniz Öğretmen, tüm sınıflarla genel bir
"Dijital Nezaket ve Empati" dersi yapmıştı; kimsenin
adını vermeden, ekran arkasından yazılan bir tek
kırıcı cümlenin bir insanın kalbinde nasıl derin izler
bırakabileceğini anlatmıştı. Ece'nin açtığı o sayfa ve
tüm paylaşımlar kalıcı olarak silinmişti.
Mert, ilk danışmanlık görüşmesine giderken elinde
yine saman kâğıtlı defteri vardı. Danışmanı Murat
Bey, Mert'in çizimlerine hayranlıkla baktı.
"Mert," dedi Murat Bey, "insanlar bazen kendi
seslerini bulmakta zorlanırlar. Sen sesini çizgilerle
bulmuşsun. Şimdi birlikte şunu çalışacağız: Biri senin
sınırlarını aştığında, içine kapanmak yerine 'Dur,
bunu istemiyorum!' diyebilmeyi ve yardım istemenin
güçsüzlük değil cesaret olduğunu keşfetmeyi."
Mert gülümsedi. İlk kez o gün defterine yeniden
bir kuş çizdi. Bu kez kuşun kanatları kırık değildi;
rüzgâra karşı dimdik süzülüyordu.
Çocuk
Mahkemesi'nin
2026/5395
E.
sayılı
dosyası, kâğıt üzerinde yalnızca birkaç paragraftan
2026'ya 5395
28
ibaret resmi bir karardı. Ama gerçek hayatta, iki
çocuğun kalbine doğru uzanan görünmez bir iyileşme
köprüsünün ilk taşı konmuştu.
Şimdi en zor ama en dönüştürücü yolculuk
başlıyordu: Ece'nin kendi aynasına bakma zamanı.
✽ ✽ ✽
O akşam Ece'nin evinde uzun zamandır ilk kez
mutfaktan
sıcak
tarhana
çorbası
kokusu
yükseliyordu. Annesi tencereyi karıştırırken Ece de
tahta masanın başında salata doğramaya yardım etti.
Yemekten sonra Ece kendi odasına geçti, telefonunu
eline aldı ve uzun süre ekrana baktı.
Daha önce beğenileri kontrol etmek için günde
onlarca kez açtığı o sosyal medya uygulamasının
üzerine parmağını basılı tuttu. Ekranda küçük bir
soru belirdi: Uygulamayı silmek istiyor musunuz? Ece
derin bir nefes aldı ve hiç tereddüt etmeden "Evet"e
dokundu. Sanki odanın havası bir anda hafifledi.
Aynı saatlerde Mert de çalışma masasında yeni bir
resim yapıyordu. Sayfanın ortasına Zeynep Hanım'ın
bahsettiği
o
kocaman,
yıldızlı
şemsiyeyi
çizdi.
2026'ya 5395
29
Şemsiyenin bir tarafına kendini, diğer tarafına ise
yüzü
henüz
tam
seçilmeyen
ama
artık
öfkeli
görünmeyen başka bir çocuğu yerleştirdi.
Mert kalemini bırakıp resmine baktı. Şemsiyenin
altındaki iki figür henüz birbirine bakmıyordu ama
aynı yağmurdan korunuyorlardı. Belki de iyileşme
dedikleri şey, tam olarak böyle küçük bir adımla başlıyordu
Bölüm etkileşimi
