Bölümler 9Şu an: Kağıttan Turna ve İlk Özür
- 1 Ekranın Ardındaki Gölge1.160 kelime
- 2 Gören Gözler ve Kırılan Sessizlik1.160 kelime
- 3 5395 Sayılı Şemsiye925 kelime
- 4 Terapi Odasındaki Ayna975 kelime
- 5 Kağıttan Turna ve İlk Özür1.021 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 Kalkan Değil, Köprü944 kelime
- 7 Şehre Yayılan Dalga ve Valilik Ödülü986 kelime
- 8 2026/5395 E. - Adliyede Tarihi Gün1.101 kelime
- 9 Son Söz Yerine44 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Kâğıttan Turna ve İlk Özür
"Gerçek bir özür yalnızca 'kusura bakma' demek
değildir; kırdığın yerin önünde diz çöküp onu yeniden
onarmaya talip olmaktır."
Güneşli bahçede uzatılan sarı kâğıt turna.
üneşli bahçesindeki ulu ağacın altın sarısı
yaprakları taş bahçeye savruluyordu. Mert,
defterine yaşlı bir taş köprünün kemerlerini çizerken,
önünde
duran
ayakkabıları
fark
etti.
Başını
kaldırdığında Ece'yi gördü.
2026'ya 5395
40
Mert'in eli istemsizce kasıldı, defterini hızla
kapattı. Gözlerinde o eski tedirginliğin kıvılcımı
belirdi.
"Ne
var
Ece?
Yine
neyin
fotoğrafını
çekeceksin?" dedi, ama bu kez sesi eskisi kadar cılız
değildi; Murat Bey'le çalıştığı gibi dimdik ve netti.
Ece ellerini hemen kaldırdı; elinde telefon yoktu.
Yalnızca avucunda özenle katlanmış sarı bir kâğıt
turna tutuyordu. Yüzünde ne o alaycı gülümseme
vardı ne de arkasında kıkırdayan arkadaşları. Tek
başınaydı.
"Telefonum çantamda bile değil Mert," dedi Ece,
sesi hafifçe titreyerek. "Sadece... sadece iki dakika
konuşabilir miyiz? Eğer 'git' dersen hemen giderim,
söz veriyorum."
Mert bir an tereddüt etti. Ece'nin gözlerine baktı.
O gözlerde ilk kez kibir değil, derin bir mahcubiyet ve
samimi bir pişmanlık görüyordu. Bankın diğer ucunu
işaret etti. "Dinliyorum."
Ece
oturmadı,
karşısında
ayakta
durdu.
Avucundaki sarı kâğıt turnayı Mert'e doğru uzattı.
2026'ya 5395
41
"Bu senin için," dedi. "Eskiden senin çizdiğin kâğıt
kuşla alay etmiştim. Defterini yırttım, kantinde seni
düşürdüm, sosyal medyada herkesin önünde seni
üzen şeyler paylaştım. Ve... ne kadar özür dilesem de
o günleri silemeyeceğimi biliyorum."
Ece derin bir nefes aldı, gözleri dolmuştu ama
bakışlarını kaçırmadı.
"Terapide aynanın karşısına geçip sana yazdığım
cümleleri kendi yüzüme okudum Mert. O an ne kadar
acımasız davrandığımı iliklerime kadar hissettim. Ben
evde kendimi çok yalnız hissediyordum, kimse beni
görmüyor sanıyordum. Ama kendi yalnızlığımı senin
canını yakarak kapatmaya çalışmak çok yanlıştı.
Senden gerçekten, bütün kalbimle özür dilerim."
Bahçede bir an rüzgâr bile durmuş gibiydi. Mert,
Ece'nin uzattığı sarı kâğıt turnaya baktı. Parmakları
yavaşça uzanıp turnayı aldı. Kanadının iç tarafında
küçücük bir el yazısı vardı: Bu kez rüzgâr senin
yanında essin.
"Beni çok kırdın Ece," dedi Mert dürüstçe.
"Günlerce okula gelmek istemedim. Herkes bana
2026'ya 5395
42
bakıp
gülüyor
sandım.
Defterimi
açmaya
bile
korktum."
"Biliyorum," diye fısıldadı Ece, başını öne eğerek.
"Beni hemen affetmeni beklemiyorum. Hatta hiç
affetmesen de haklısın. Sadece bunu bilmeni ve bir
daha asla ne sana ne de başka birine böyle
davranmayacağıma söz verdiğimi duymanı istedim."
Mert kâğıt turnayı avucunda çevirdi. İçinde garip,
ferahlatıcı bir his vardı. Haftalardır göğsünde duran
o soğuk taş yavaşça eriyordu. "Defterimde yırtılan o
sayfa hâlâ duruyor," dedi Mert, defterini açarak.
"Atmadım. Çünkü bir gün o kuşu yeniden çizeceğime
söz vermiştim."
Ece şaşkınlıkla deftere baktı. Yırtık sayfanın hemen
yanındaki boş sayfada, kocaman kanatlı, bulutların
üzerine yükselen yeni bir kuş çizimi vardı.
"Çok
güzel
olmuş,"
dedi
Ece
hayranlıkla.
"Gerçekten çok yeteneklisin Mert. Bunu o zaman da
biliyordum
aslında...
belki
biraz
da
o
yüzden
kıskanmıştım."
2026'ya 5395
43
Mert hafifçe gülümsedi. "Eğer istersen... teneffüs
bitene kadar oturabilirsin."
O gün bankta on dakika boyunca sessizce, sonra da
yavaş yavaş konuşarak oturdular. Ders zili çaldığında
ikisi de aynı merdivenden sınıflarına çıkarken,
bahçedeki birkaç öğrenci şaşkın gözlerle onlara
baktı. Alay eden Ece ile sessiz Mert'in yan yana
yürümesi
okulda
kimsenin
beklemediği
bir
görüntüydü.
Ertesi hafta, beden eğitimi dersinden sonra okulun
arka koridorunda başka bir olay yaşandı. Beşinci
sınıftan minik bir öğrenci olan Kerem'in beslenme
çantasını iki büyük öğrenci almış, birbirlerine atarak
dalga geçiyordu. Kerem ağlamak üzereydi.
Ece o sahneyi görünce olduğu yerde dondu. Sanki
birkaç ay önceki kendi halini karşısında görmüştü.
Hemen ileri atıldı.
"Durun!" dedi Ece kararlı bir sesle. "Çantasını geri
verin. Bu yaptığınız şaka değil, zorbalık!"
Çocuklardan biri şaşırdı. "Sana ne oluyor Ece?
Eskiden en çok sen gülüyordun!"
2026'ya 5395
44
"Eskiden çok büyük bir hata yapıyordum," dedi Ece
hiç çekinmeden. "Ve bunun ne kadar kötü bir şey
olduğunu acı bir şekilde öğrendim. Şimdi çantayı
Kerem'e verin."
Tam o sırada Mert de yanlarına geldi, Kerem'in
omzuna elini koydu. "İyi misin Kerem? Gel, birlikte
rehberlik servisine değilse bile kantine gidelim,
çantanı toplayalım."
Diğer iki çocuk Ece'nin bu kadar ciddi olduğunu ve
Mert'in de onun yanında dimdik durduğunu görünce
çantayı sessizce bırakıp uzaklaştılar.
O öğleden sonra, Ece ile Mert kütüphanedeki uzun
masada yan yana oturdular. Mert'in defteri yine
açıktı.
"Mert," dedi Ece, gözleri heyecanla parlayarak.
"Bugün Kerem'i görünce aklıma bir şey geldi. Bizim
okulda ve internette hâlâ pek çok çocuk susuyor.
Bazıları zorbalığa uğradığı için korkuyor, bazıları da
benim eski halim gibi ne yaptığının farkında değil.
Biz ikimiz... bir şey yapamaz mıyız?"
2026'ya 5395
45
Mert kalemini elinde çevirdi, sonra gözlerini Ece'ye
dikti. "Ne gibi bir şey?"
"Bir kulüp kursak!" dedi Ece. "Zorbalığa karşı bir
kulüp! Hem zorbalığa uğrayanlara destek olacak hem
de zorbalık yapanlara başka bir yol olduğunu
gösterecek bir kulüp. Çünkü ben o tarafı biliyorum,
sen de diğer tarafı biliyorsun. İkimiz bir araya
gelirsek kimse bizi 'siz nereden bileceksiniz?' diye
susturamaz!"
Mert'in yüzüne kocaman, sıcak bir gülümseme
yayıldı. Defterinin boş bir sayfasına hızla iki yakanın
arasına uzanan sağlam bir tahta köprü çizdi.
"Adı ne olsun biliyor musun?" dedi Mert. "Köprü
Kulübü. Çünkü duvarlar insanları ayırır, köprüler
birleştirir."
Ece, Mert'in çizdiği köprüye baktı ve elini masanın
üzerine koydu. Mert de elini onun elinin üzerine
koydu. Birkaç ay önce birbirine düşman gibi görünen
iki çocuk, o kütüphane masasında yalnızca arkadaş
olmamış; bütün şehri etkileyecek büyük bir iyilik
hareketinin ilk kıvılcımını yakmıştı.
2026'ya 5395
46
✽ ✽ ✽
Okul çıkışı yağmur dinmiş, caddeler tertemiz
yıkanmıştı. Mert ile Ece o gün ilk kez okul kapısından
birlikte çıktılar. Köşedeki fırından iki sıcak simit alıp
parkın kenarındaki yürüyüş yolundan ağır ağır
yürüdüler.
Ece, simit kâğıdının temiz köşesine tükenmez
kalemle kulübün ilk beş kuralını yazmaya başladı:
"Bir: Kimseyle görünüşü, sessizliği ya da hobisi
yüzünden alay edilmeyecek. İki: Dijital ortamda
kimsenin
izinsiz
fotoğrafı
paylaşılmayacak.
Üç:
Zorbalık gören kimse susmayacak, mutlaka güvendiği
bir büyüğe ya da kulübümüze haber verecek."
"Dört," diye ekledi Mert gülümseyerek, "yalnız
oturan birini görünce yanına gidip 'beraber oturalım
mı?' diyeceğiz. Beş: Hata yapan bir arkadaşımız
pişman olup değişmek isterse, ona da yeni bir sayfa
açacağız."
Mert'in evinin sokağına geldiklerinde pencereden
bakan Ayşe Hanım, oğlunun yüzündeki o uzun
2026'ya 5395
47
zamandır hasret kaldığı neşeli gülümsemeyi görünce
derin bir şükür nefesi aldı.
Mert apartman kapısından içeri girmeden önce
dönüp Ece'ye el salladı. Ece de elindeki simit kâğıdını
havaya kaldırıp gülümsedi. Artık o sokakta, korkunun
değil
yepyeni
bir
dostluğun
ayak
sesleri
yankılanıyordu.
Bölüm etkileşimi
