Bölümler 9Şu an: Kalkan Değil, Köprü
- 1 Ekranın Ardındaki Gölge1.160 kelime
- 2 Gören Gözler ve Kırılan Sessizlik1.160 kelime
- 3 5395 Sayılı Şemsiye925 kelime
- 4 Terapi Odasındaki Ayna975 kelime
- 5 Kağıttan Turna ve İlk Özür1.021 kelime
- 6 Kalkan Değil, Köprü944 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 Şehre Yayılan Dalga ve Valilik Ödülü986 kelime
- 8 2026/5395 E. - Adliyede Tarihi Gün1.101 kelime
- 9 Son Söz Yerine44 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Kalkan Değil, Köprü
"Bir okulun duvarlarını boya değil, oradaki çocukların
birbirine gösterdiği nezaket güzelleştirir."
Köprü Kulübü'nün ilk afişi ve rengârenk dayanışma.
rtesi sabah ilk teneffüste Ece ve Mert, ellerinde
Mert'in çizdiği köprü taslağı ve Ece'nin özenle
yazdığı
kulüp
planıyla
rehber
öğretmen
Deniz
Öğretmen'in kapısını çaldılar. Deniz Öğretmen ikisini
yan yana, gözleri ışıl ışıl görünce önce şaşırdı, sonra
gülümseyerek onları içeri buyur etti.
2026'ya 5395
49
"Hocam,"
dedi
Ece
heyecanla,
"biz
okulda
zorbalığa karşı bir kulüp kurmak istiyoruz. Adı Köprü
Kulübü olacak."
Mert
taslak
defterini
masaya
açtı.
"Okul
koridorlarında, kantinde ve özellikle sosyal medyada
kimsenin yalnız kalmaması için çalışacağız. Her
sınıftan gönüllü 'Köprü Temsilcileri' seçeceğiz. Bir
arkadaşımız dışlandığında ya da alay edildiğinde
seyirci kalmayacağız."
Deniz Öğretmen kağıtlara baktı, sonra iki çocuğun
yüzüne uzun uzun baktı. Gözleri hafifçe nemlenmişti.
"İkinizin bu projeyi birlikte getirmiş olması, yıllardır
bu odada gördüğüm en güzel mucize," dedi. "Okul
müdürümüzle hemen konuşuyorum. İlk toplantınızı
bu cuma yapalım!"
Cuma öğleden sonra boş olan resim atölyesi, Köprü
Kulübü'nün ilk toplantısına ev sahipliği yaptı. Ece ve
Mert, masaya büyük kartonlar, sulu boyalar, renkli
kurdeleler ve sarı origami kâğıtları dizmişti. Başta
sadece beş-altı kişi gelir sanıyorlardı. Ama kapı
açıldığında içeri tam yirmi dört öğrenci girdi! Defne
en öndeydi; yanında beşinci sınıftan Kerem, hatta
2026'ya 5395
50
eskiden Ece'nin grubunda olup o paylaşımlara gülüp
geçen iki arkadaşı da vardı.
Toplantıyı Ece açtı. Sesi bu kez gösterişli değil, son
derece içtendi.
"Arkadaşlar," dedi Ece, herkesin gözlerinin içine
bakarak. "Çoğunuz beni eskiden tanıyorsunuz. Birkaç
ay önce Mert'e hem okulda hem de sosyal medyada
çok
haksızlık
yaptım.
O
zaman
bunun
komik
olduğunu
sanıyordum.
Ama
yanılmışım.
Sosyal
hizmetler ve terapi süreci sayesinde gözlerim açıldı.
Mert bana ikinci bir şans verdi. Şimdi bu kulüpte
amacımız
kimseyi
suçlamak
değil;
okulumuzu
herkesin sabah sevinçle geldiği bir yer yapmak."
Salonda derin bir sessizlik oldu, ardından güçlü bir
alkış koptu.
Sonra Mert söz aldı. Eskiden tahtaya kalkmaya bile
çekinen o sessiz çocuk, şimdi elinde fırçasıyla
masanın başında dimdik duruyordu.
"Benim en çok üzüldüğüm şey sadece yapılan
şakalar değildi," dedi Mert. "Asıl kalbimi kıran şey,
etrafta olan biteni görüp hiçbir şey söylemeden geçip
2026'ya 5395
51
giden sessizlikti. Bir kişi bile 'Dur, bu yanlış!'
dediğinde her şey değişiyor. Biz o sesi büyütmek için
buradayız."
O gün atölyede harika bir çalışma başladı. Mert,
kocaman bir kartonun ortasına iki yakayı birbirine
bağlayan rengârenk bir köprü çizdi. Ece ve diğer
arkadaşlar etrafını boyadı, sarı kâğıtlardan onlarca
origami turna katladılar. Her turnanın kanadına
olumlu, güçlendirici bir cümle yazdılar:
Ekranın arkasında da bir kalp var.
Seyirci kalma, köprü ol.
Farklılıklarımız bizi zenginleştirir.
Yardım istemek cesarettir.
Pazartesi sabahı öğrenciler okula geldiklerinde ana
koridorda o kocaman Köprü Panosu ile karşılaştılar.
Panonun yanında bir de "Sessiz Mektup Kutusu"
vardı. Yaşadığı bir sıkıntıyı yüz yüze anlatmaya
çekinen herhangi bir öğrenci, adını yazmadan bile
derdini bu kutuya atabiliyordu; Deniz Öğretmen ve
kulüp danışmanları kutuyu her gün kontrol edip
destek sağlıyordu.
2026'ya 5395
52
Kulüp sadece afiş asmakla kalmadı. Ece'nin fikriyle
her
çarşamba
öğle
arasında
"Dijital
Nezaket
Atölyesi" başlattılar. Bu atölyelerde sosyal medyada
yapılan yorumların nasıl kalıcı izler bırakabileceği,
sahte hesapların ardına saklanmanın neden yanlış
olduğu ve bir siber zorbalık görüldüğünde kime nasıl
başvurulacağı (aileye, okul rehberliğine, ALO 183'e)
oyunlarla ve kısa canlandırmalarla anlatılıyordu.
Mert ise resim kulübüyle iş birliği yaparak
"Kâğıttan Kanatlar" adını verdikleri küçük bir çizgi
roman serisi çizdi. Çizgi romanın kahramanları, tıpkı
kendileri gibi önce çatışan ama sonra birbirini
anlamayı öğrenen iki okul arkadaşıydı. Fotokopiyle
çoğaltılan bu mini dergi, okulda elden ele dolaşmaya
başladı.
Bir ay içinde Güneşli Ortaokulu'ndaki atmosfer
gözle görülür biçimde değişti. Kantin sıralarında itiş
kakış azaldı, sınıf gruplarında alaycı mesajlar bıçak
gibi kesildi. Eskiden teneffüste tek başına duvar
dibinde oturan çocuklar, artık Köprü Kulübü'nün
"Kimse
Yalnız
Kalmasın"
masasında
oyunlara
katılıyordu.
2026'ya 5395
53
Bu değişimi en yakından takip edenlerden biri de
sosyal çalışma görevlisi Zeynep Hanım'dı. Aylık takip
görüşmesi için okula geldiğinde, koridordaki Köprü
Panosu'nun önünde uzun süre durdu. Sonra resim
atölyesine girip Mert ile Ece'yi yan yana yeni bir afiş
boyarken gördü.
"İnanamıyorum..." diye gülümsedi Zeynep Hanım.
"Siz ikiniz sadece kendi aranızdaki sorunu çözmekle
kalmamışsınız;
bütün
okulun
iklimini
değiştirmişsiniz."
"Zeynep Abla," dedi Ece, ellerinde boya lekeleriyle
gülümseyerek. "Geçen gün yan mahalledeki Atatürk
Ortaokulu'ndan
bir
öğretmen
Deniz
Öğretmen'i
aramış. Bizim kulübü ve Mert'in çizgi romanını
duymuşlar. 'Bize de gelip anlatır mısınız?' demişler!"
Zeynep Hanım'ın gözleri parladı. "Peki ne dediniz?"
Mert ve Ece aynı anda birbirine bakıp güldü. "Tabii
ki gideriz dedik!"
Çünkü kurdukları köprü artık tek bir okulun
bahçesine sığmıyordu. O iyilik dalgası, şehrin dört bir
yanındaki okullara doğru yayılmaya hazırlanıyordu.
2026'ya 5395
54
✽ ✽ ✽
Köprü
Kulübü'nün
üçüncü
haftasında,
Sessiz
Mektup Kutusu'ndan çıkan küçük bir kâğıt herkesi
çok duygulandırdı. Kâğıt, düzgünce dörde katlanmıştı
ve üzerinde beşinci sınıf el yazısıyla şu satırlar
yazılıydı:
"Sevgili Köprü Kulübü, bu yıl okula yeni geldim ve
kimseyi tanımıyordum. Teneffüslerde hep duvar
kenarında tek başıma bekliyordum. Geçen hafta sınıf
grubunda benimle dalga geçmeye başladılar ama
korkudan kimseye diyemedim. Sizin panonuzu ve
çizgi romanınızı okudum. Dün kulüp temsilciniz
yanıma gelip beni basketbol oyununa çağırdı. Bugün
ilk kez okula gelirken karnım ağrımadı. İyi ki
varsınız."
Mert o notu okurken gözleri doldu; kendi yaşadığı
o gri ekim sabahlarını hatırladı. Ece ise notu özenle
kulüp defterinin ilk sayfasına yapıştırdı. "Bak Mert,"
dedi fısıltıyla, "bir çocuğun sabah karnı ağrımadan
okula gelmesi... dünyadaki bütün beğenilerden bin
kat daha değerliymiş."
2026'ya 5395
55
Ertesi gün teneffüste, o mektubu yazan beşinci
sınıf öğrencisi cesaretini toplayıp resim atölyesinin
kapısından içeri başını uzattı. Mert'in elindeki boya
fırçasını görünce utangaç bir gülümsemeyle sordu:
"Ben de Köprü Kulübü'ne katılabilir miyim?"
Ece hemen yanına gidip ona bir sarı origami kâğıdı
uzattı. "Hoş geldin!" dedi neşeyle. "Bu köprüde
herkese yer var."
O an atölyenin içindeki kahkahalar koridora taştı.
Güneşli Ortaokulu'nda başlayan bu küçük kıvılcım,
artık yalnızca bir sınıfı ya da bir okulu değil, bütün
şehrin çocuklarını saracak kadar büyümüştü.
Bölüm etkileşimi
