7. Bölüm ✨

Bölüm şarkısı:Barış Manço - Unutamadım

"Siz sayın Kardelen KANDEMİR hiç kimsenin baskısı ve etkisi altında kalmadan Karan KARAHAN ile evlenmeyi kabul ediyormusunuz." dedi memur .

Ben ise ilk Karana sonra da babama baktım . Tam konuşacakken.

Karan kısık sesle kimsenin duymayacağı şekilde .

" Seni hiç bir zaman sevmiyeceğ6im düşman kızı eyer ileride az da olsa biraz ümidin varsa vazgeç sen her zaman benim için düşman kızından başka hiçbir şey olamazsın ." Dedi Karan

Ama ben donmuştum şimdi nikah memuruna hayır desem abimi ve beni babamı acı çektirerek öldüreceklerdi .Bunların hepsini es geçip sadece abim için cevap vericekken memur uzun süre beklediğim için konuşmaya basladı.

"Tekrarlıyorum sayın Kardelen KANDEMİR hiç kimsenin baskısı ve etkisi altında kalmadan Karan KARAHAN ile evlenmeyi kabul ediyormusunuz." dedi memur .

Bende abimin ve ailemin burada olduğundan dolayı güç alarak cevabımı verdim .

" Evet" dedim işte herşey şimdi başlıyordu bu sözle .

Karan yine konuşmaya başladı kısık sesle .

" Sen kaybettin düsman kızı, sen seçtin bu hayatı." Dedi Karan yüzünde hiç bir tepki anlamıyordum .Anlaşılmıyordu da zaten

Memur yine başladı konuşmaya

" Siz sayın Karan KARAHAN hiç kimsenin baskısı ve etkisi altında kalmadan sayın Kardelen KANDEMİR ile evlenmeyi kabul ediyormusunuz." Dedi memur kafana siz hakkı tanıyarak .

" Evet " dedi Karan hiç uzatmadan .

" Sizler şahitlik ediyormusunuz ." Dedi memur

Hiç tanımadığım iki adamlar aynı anda

" Evet şahitlik ediyoruz." Dediler

Nikah memuru da bu sözlerle önündeki kırmızı defteri imza atmam için uzattı . Kalemi elime aldığımda durdum ama artık geri dönüşü olmadığını bildiğim için hemen imzalayıp karanın önüne ittim.

Karan da imzalayıp tanımadığım şahitlere uzatı onlarda imzalayıp nikah memuruna uzattılar .

Nikah memuru defteri alıp Karan ve benim olan aile cüzdanını bana uzatı .

Bende sayın Mardin Belediyesi 'nin bana vermiş olduğu yetkiye dayanarak sizleri eş ilan ediyorum. " Dedi memur

Cüzdanı elinde aldım ama sanki değersiz birşey miş gibi geri masaya bıraktım .

Karanın elini yumruk yaptığını görebiliyordum .ama hiç te umrumda değildi . Benim çocukluk aşkım olabilirdi ama benim bu düşmanlık ta ne bir suçum ne de bir günahım vardı.

Kenisi bu söylediği sözler yüzünden geri gelip benden af diliyeceğini biliyordum . Ama az daha sabretmem gerekiyordu .

Bizim nikahımız kıyıldıktan sonra dışarıda düğün sona ermek üzereydi babamlar gittmişti bana veda edip .

Misafirlerde takı takmaktan başka birşey yapmıyorlardı he bide Mardin'in özel oyunlarını oynayarak.

O kadar takı takmışlardı ki ayakta durmaktan ve beklemekten o kadar yorulmuştum ki ama bir yandan da kendimi çok sıkıyordum gözlerimin dolmaması için .

En sonunda misafirler gittmişti beni de bi odaya getirmişlerdi . Çift kişilik yatak vardı ,bir tane makyaj aynası,kıyafet dolabı ve en sevdiğim görüntü olan mardinin ışıkları yansıyordu pencereden .

Ben odaya geldikten 2 dakika sonra hoca gelmişti yine nikah ta da tanımadığım şahitler ve Karan vardı .

" Otur şuraya dini nikah kıyılıcakmış çabuk bitsin şu ızdırap ." Dedi Karan bıkınlıkla .

Birşey söylemeyerek oturdum .

Hoca da dini nikahımızı kıymıştı .Artık hem Allah katında hem de resmi şekilde evliydim düşmanımla.

Hoca ve şahitler odadan çıktıktan sonra Karan bana doğru gelmeye başladı.

" Ne yapıyorsun ." Dedim zarzor .

" Ne yapıyomuşum . " Dedi Karan alaylı ses tonuyla .

Biraz daha yaklaşıyordu ki .

Devam edicek...

Yorum yapar ve bölümü beğenirseniz yazarınızı mutlu edersiniz.

"Kökleri derinde olan ağaç, rüzgârın şiddetinden değil, toprağın sadakatinden beslenir."

Sevgilerle...