5. Bölüm ✨

Bölüm şarkısı: Sezen Aksu - İhanetten Geri Kalan

( Ben sadece görsel ve bazı okurlarım için oaylaştım siz nasıl hayal ettmek istiyorsanız özgürsünüz... İyi okumalar☺️)

Davul seslerini duyduktan sonra abim elindeki kırmızı kurdelyeyidi çıkardı.

Bana yaklaşarak elini uzattı .

" Rabbim seni hiç üzmesin güzel çiçeğim ,istemesem de o eve gittmeni ama sen inat ediyorsun . " Diyerek kırmızı kurdelyeyle belime doğru eğildi.

Abim bana yaklaşınca ağlama isteği geldi ve hiç farkında olmadan gözlerim dolmuştu. Abim kırmızı kurdelyeyi belime 2 kere besmele çekerek bağlayıp çözdü .

Gözüm ablama takıldı .Ablam'ın da gözleri dolmuştu. Dayanamayarak gözlerimde ki yaşlar boşaldı.

Abim son kez kırmızı kurdelyeyi belime bağladı . Bağladıktan sonra bana sıkıca sarılıp arka cebinde uzun ince bir kutu çıkardı.

" Kardelen'im bu kolyeyi tek hissettiğinde , beni bizi özlediğinde bu kolye aklına gelsin olur mu bunu hiç unutma biz seni çok seviyoruz ve hep de seveceğiz ." Dedi abim.

Kutunun içinde Kardelen kolyesini çıkarırken . Ben daha şoku atlatamamışken kutudan kolyeyi çıkarıp boynuma uzandı . Benim ise ağzımdan bı hıçkırık kaçmıştı .

" Sakın ağlama Kardelen'im yalnız değilsin biz her zaman yanındayız ." Dedi abim .

Abim kolyeyi boynuma taktıktan sonra tekrardan sarıldık ama bu sarılma sanki hiç bittmesin istiyordum .

Sonra abim den ayrıldıktan sonra ablam yaklaştı .

" Seni çok seviyoruz çiçeğim . Hep mutlu ol ,senin o güzel kalbin hiç kırılmasın kırılmasına da izin verme ." Dedi ablam.

Ablam da bana yaklasıp Vera ' nın elinde ki hiç fark ettmedigim kutuyu aldı .
" Abim'in de dediği gibi bu bilekliğe baktığında hiç bir zaman yalnız olmadığını ve olmiyacağını hatırla olur mu Kardelen'im." Dedi ablam .

Kutunun içinde abimin aldığı kolyenin takımı olan bilekliği çıkararak . Ablam bana yaklaşarak bileğime uzandı .

Bilekliği bileğime taktığı zaman . Gözlerim yine boşalmıştı.Ablama da sımsıkı sarıldıktan sonra Vera'nın yanağından kocaman bir öpücük aldım .

Tam Vera dan ayrılıyordum ki odamın kapısı tıklatıldı. Gel deme me kalmadan içeri annem girdi gözleri dolu dolu .

" Yavrularım . Siz de mi burdaydınız ? Rabbim sizi hep mutlu günlerinizde böyle yan yana getrsin inşallah?" dedi annem .

Annem de bana doğru gelerek sımsıkı sarıldı .

Annemden de ayrıldıktan sonra .Vera konuşmaya başladı.

" Teyzoş senin en mutlu günün değil mi bugün niye hepiniz ağlıyorsunuz beni de üzüyorsunuz." Dedi teyzesinin balı

Ama bilmiyordu ki teyzesi bir düşmanıyla evleniyordu . Veraya yaklaşıp .

" Haklısın teyzecim benim en mutlu günüm ama sizden annemlerden her zaman ki kadar çok görüşemiyeceğim için biraz duygulandım sen üzülme çiçeğim benim . Sen mutlu olursan teyzen hep mutlu. Unutma ." Diyerek vera'yı da son kez öpüp ayağa kalktım .

Annem konuşmaya başladı .

"Kızım geldiler yavaştan aşağı inelim ." Dedi annem .

Bu yolun geri dönüşü olmıyacağını daha iyi anlamıştım annemin sözleriyle .Başımı sallayıp abimin benim koluna girmem için açtığı koluna girdim .

Yavaş adımlarla odamdan çıktık. Merdivenlerden inerken etrafa baktım . Her yer insanlarla ,davulcularla ,zılgıtçılarla doluydu . Ama hiç bir yerde Karan yokturdu görememiştim onu .

Normalde damat gelmez miydi gelini almaya gerçi bu adamın hangi işi akla sığıyordu ki .

Merdiven bitimin de babam beni bekliyordu . Babam benden önce davranıp sımsıkı sarıldı bende karşılık verdim gözlerim dolmuştu ama sıkıyordum kendimi babamın yanında ağlamak istemiyordum .

Babamla sarılıyken içimden bir ses sanki son kez sarılıyormuşuz gibi hissettirdi .o yüzden daha sıkı sarıldım babama .

Babamdan ayrıldıktan sonra konağın dış kapısında Karan 'ı gördüm .

Gelmişti sevinsem mi ?üzülsem mi ?bilemedim .

Babamın koluna girerek konağın kapısına kadar gittmistim.

Konağın kapısına geldiğimde Karan orada bekliyordu hiç birşey yapmadan .

Devam edicek...

Yorum yapar ve bölümü beğenirseniz yazarınızı mutlu edersiniz...

"Düşüncelerine dikkat et, duygularına dönüşür; duygularına dikkat et, hayatın olur."

Sevgilerlee...