6. Bölüm ✨

Bölüm şarkısı: Kibariye - Buz

Konağın kapısın da Karan 'ı gördüm yine bana onun tabiriyle ' düşman kızı' gibi bakıyordu .

İstemiyerek de olsa ayaklarım ona karşı gidiyordu . Sanırım o da babasının zoruyla benimle evleniyordu .Düşman olmasak bile benimle evlenir miydi ki acaba ?

Düşüncelerimden sıyrılıp Karan'ın benim koluna girmem için açtığı koluna girdim. Yavaş adımlarla siyah arabasına doğru gittik.

Babamgil gelicek miydi ki acaba .

Karanla arabada yalnızdık bindiğinizde Karan sürücü koltuğunda direksiyonu çok sıkıyordu sanırım sinirden yapıyordu çünkü elindeki tüm kan hücreleri gittmiş yerine bembeyaz bir görüntü gelmişti .

Arabada ne o konuşmuştu ne de ben .

Karahan konağının kapısının önüne geldiğimizde Karan arabadan inmeden önce kalbimi kıran sözlerini tekrarladı.

" Bı de sana kapını mı açacağım düşman kızı arabadan in ." dedi Karan arabadan inmeye yeltenirken.

" Ben sana kapımı aç demedim .Ayrıca arabayı yeni durdurdun . Ondan önce inmemi nasıl düşünürsün .He unutmadan ben işimi kendim görürüm zaten kimseye ihtiyacım yok çok şükür. Diyerek onun konuşmasına fırsat vermeden arabadan indim beyaz gelinliğimle .

Gelinlik mi kefen mi belli değil ama bu konuşma da yine beni fazlasıyla üzmüştü. Arabadan indim konağın kapısının önüne gelince Karan'ın gelmesini bekledim dah arabadan inmemişti sanırım daha olayın şokunu atlatamamıştı .

Arabadan inip benim yanıma kapının önüne geldi kolunu açtı ve bende teretüt etmeden girdim sonuçta tüm Mardin bizi tanıyordu ve bizim sadece düşmanlığı bittirmemiz için evlendigimizi düşünüyordu .

Yavaş adımlarla Karahan konağına girdik. Herkes çok aceleciydi . Ama kapının karşsında şık görünümlü ama tekerlek sandelyesinde oturan tahmini 50 li
Yaşlarda olan bir kadın var dı bana elini uzatarak .

" Hoşgeldin kızım ." Dedi

Bende nezaketen eğilerek .

" Hoşbuldum efendim ." Dedim .

Kadın bana tebessüm ederek .

" Kızım bana anne diyebilirsin ben Karan 'ın annesiyim seninde annen oluyorum . Dedi karanın annesi

Benim yanaklarım hemen kızarmıştı .

" Kusura bakmayın efendim yani şey
... Anne ben bilmiyordum." Dedim

" Ne kusuru kızım nerden biliceksin ki ."dedi

Karanla ilerlemeye devam ettik ama ,ne o konuşuyordu ne de ben nikah masasının önüne geldiğimizde ben kendi salandemi çekeceken Karan benden önce davranıp salandemi çekti benim oturmak için .

Ama ona arabada da söylemiştim . Benim işimi tek başıma yaoarim kimseye gerek yokturdu .

Sandelyedi masanın gözüne bakarak ona doğru ittim ve çektiğim sandelyeye oturdum .Karan'ın elleri havada kalmıştı . Ellerini sinirden sıkarak yumruk yapıp oda sandalyesine oturdu .

Karan sandelyesine otururken etrafa baktım annemgil burda mı diye ama gözükmüyorlardı.Gelmiyeceklermiydi ki acaba diye düşünürken Karahan konağının kapısında babamgili gördüm ve yüzüm biraz olsun güldü .

Nikah memuru geldiğinde nikah saitleri de gelmişti .Şahitlere bakarken ikisini de tanımıyordum normalde gelinin 1 damatın da 1 sahipti olurdu ama benim şahidim yoktu ben bunları tanımıyordum bu konu hakkında bile bana söz hakkı vermemişlerdi .

Nikah memuru konuşmaya başladı.

" Sayın konuklar Karan ve Kardelen çiftimizin nikah kıyımına hoş geldiniz. " Dedi ve misafirler de alkislamaya başladı .

" Siz sayın Kardelen KANDEMİR anne ve baba adınızı alabilirmiyim." Dedi memur

Ben zar zor konuşmaya başladım .

" Anne adım Meryem baba adım Ahmet." Dedim ve memur yine konuşmaya başladı.

"Siz sayın Karan KARAHAN anne ve baba adinizi alabilirmiyim ." Dedi memur

Karan konuşmaya başladı yutkunmuştu görmüştüm .

"Emine ve Hasan " dedi .

Sanki bu muameleye daha fazla katlanmak istemiyor gibi .

Nikah memuru yine başladı konuşmaya .

"Siz sayın Kardelen KANDEMİR hiç kimsenin baskısı ve etkisi altında kalmadan Karan KARAHAN ile evlenmeyi kabul ediyormusunuz." dedi memur .

Ben ise ilk Karana sonra da babama baktım . Tam konuşacakken.

Devam edicek...

Yorum yapar ve bölümü beğenirseniz yazarınızı mutlu edersiniz.

"Bazen arkasına bakmadan gitmek ister insan; ama gidemez, çünkü yükü kalbindedir. "

Sevgilerle...