Bölümler 23Şu an: Zeynep
- 1 Zeynep569 kelime
- 2 Lösemiyim Ben535 kelime
- 3 ANNEM!723 kelime
- 4 Zorluklar410 kelime
- 5 Anne , Babam nerde357 kelime
- 6 Trafik kazası1.099 kelime
- 7 Hayatımın tam ortası477 kelime
- 8 Dondurma448 kelime
- 9 Zeynep621 kelime · Okuduğun bölüm
- 10 Sönmeyen Işık530 kelime
- 11 Gece ve Gündüz347 kelime
- 12 Sayım 2435 kelime
- 13 SESSİZLİK509 kelime
- 14 Gün ışığı462 kelime
- 15 BABAMIN HATIRASI441 kelime
- 16 Değerlim970 kelime
- 17 Sönen Yıldız931 kelime
- 18 YANKI526 kelime
- 19 Düğüm583 kelime
- 20 ÖZGÜRLÜK414 kelime
- 21 ZAMAN516 kelime
- 22 Ayna1.149 kelime
- 23 Son188 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
ZEYNEP!
(Yazarın anlatımıyla)
"Nasılsın?"
"İyiyim" dedi Marry kısık ve titrek bir sesle, sanki kelimeler boğazına diziliyordu.
O sırada Onur, alt kattan gelen seslere odaklanmış, babasını dinliyordu.
"Tamam Marry, sen yat dinlen, ben yarın senin yanına geleceğim."
"Tamam..."
Telefon kapandığında, Onur’un sabrı çoktan taşmıştı. İçindeki o kurt, kemirdikçe kemiriyordu.
"Yine neyin peşindesin baba!" diye geçirdi içinden.
Bu durum 2-3 gün boyunca aynı şekilde devam etti. Murat’ın gizli kapaklı telefon görüşmeleri, evdeki gergin hava ve artan gizem Onur’u şüphelerin ve huzursuzluğun kucağına itmişti. Dayanamayıp telefonu eline aldı ve Serkan’ı tuşladı.
"Alo Serkan."
"Efendim Onur?"
"Senden bir şey isteyeceğim, yapabilir misin?"
"Tabii ki yaparım, söyle dinliyorum."
"Marry adında bir kadını araştırmanı istiyorum. Kimdir, nedir, neyin nesidir öğrenmeni lazım."
"Tamamdır, hemen araştırmaya başlıyorum."
"Sağol."
Telefon kapanır kapanmaz Onur’un göğsüne ağır bir taş oturmuş gibi hissetti.
(2 gün sonra)
Bu süre zarfında Murat, sanki hiçbir şey yokmuş gibi sürekli Marry ile konuşuyor, evdeki gerilimi daha da tırmandırıyordu.
(Onur, özel bir kolejde okuyan, son sınıf bir sayısal öğrencisiydi. Zihni derslerde değil, babasının çevirdiği dolaplardaydı.)
Okulun bahçesinden içeri vuran öğle güneşi sınıfa vururken, Onur sırasına oturmuş, dersin başlamasını bekliyordu; zilin çalmasına tam 10 dakika vardı. O an sessizliği keskin bir telefon sesi böldü. Arayan Serkan’dı.
"Ne oldu Serkan, buldun mu bir şeyler?" diye sordu Onur hızla.
"Çok önemli, kafanı karıştıracak bilgiler edindim Onur."
"Tamam, bekliyorum, anlat."
"Adı Marry, yabancı uyruklu ve 24 yaşında. Birçok farklı işte çalışmış. Fakat daha sonra Murat abi bir gün kadının çalıştığı o tekstil fabrikasını basmış. Marry’i zorla götürmeye kalkmış. Fabrikadaki insanlar karşı çıkınca da hepsini tehdit edip kadını kolundan tuttuğu gibi zorla alıp götürmüş. Murat abi’nin bu ağır tehditleri yüzünden kadın işinden de atılmış, hayatı altüst olmuş."
Onur duydukları karşısında kısa bir şok geçirdi.
"Nasıl yani... Babam başka bir ülkede mi yaşıyordu?"
"1-2 sene kadar evet. Daha sonra Murat abi Türkiye’ye dönmüş, birkaç sene sonra da Marry iş bulmak ve hayatta kalmak için Türkiye’ye gelmiş."
"Peki, şu anki adresini bulabildin mi?"
"Buldum, adres şu..."
"Sağol Serkan."
Telefon son.
Onur bir saniye bile düşünmedi. Dersin başlamasına dakikalar kala eşyalarını apar topar çantasına tıkıştırıp sınıftan çıktı. Okulun otoparkına koştu, arabasına bindiği gibi Serkan’ın verdiği adrese doğru gaza bastı.
Adrese vardığında, lüks ama kasvetli evin etrafını sur gibi çevreleyen korumaları fark etti. Tam ana kapıdan içeri girecekken durdu; zihni bir plan yapması gerektiğini fısıldıyordu. Arabayı biraz ileride saklayıp evin arka tarafına yöneldi. Orada kimselerin olmadığını görünce, yüksek duvara tırmanıp ustaca içeri atladı.
Tam evin bahçesine doğru ilerleyeceği sırada, köşeden yankılanan seslerle olduğu yerde kaldı. Murat, Zeynep’in kafasına dayadığı silahla duvarın diğer tarafından çıkıyordu. Gördüğü manzara karşısında kanı çekildi.
"Zeynep!" diye soludu dehşet içinde.
Zeynep, başındaki soğuk demirin gölgesinde başını kaldırdı ve fısıldadı:
"Onur..."
Murat yüzünde çarpık, karanlık bir gülümsemeyle konuştu:
"Biraz uğraştırdım seni oğlum, kusura bakma."
"Bırak Zeynep’i! Onun bir suçu yok, ne istiyorsun ondan!" dedi Onur, boğazından kopan öfke dolu bir sesle.
Murat alaycı bir tonda, üstten bir gülüşle Zeynep’e döndü:
"Zeynepçik, bak Onur ne diyor... Bırakayım mı seni, he? Ne dersin?"
"Ne diyorsun sen ya! Bırakın kızı, indirin o silahı!"
"Olmaz... Zeynep bana lazım. Şimdi sen usulca geri çekileceksin, biz de buradan gideceğiz. Karışma."
"Asla!"
"Çekil yolumdan!"
Tam o sırada, evin üst katından gelen feryat gibi bir çığlıkla Onur’un başı yana döndü. Gözleri pencereye yöneldi; orada yürek yakan bir manzara vardı. Ela gözlü, uzun kahverengi saçları omuzlarına dökülen, orta boylu bir kadın... Gözlerinin altı durmaksızın ağlamaktan sırılsıklam ve şişmişti. Camın arkasından sanki dünyadaki son umuduymuş gibi Onur’a bakıyor, elleriyle camı döverek sessizce yardım dileniyordu.
Onur bir an kadının o çaresiz bakışlarıyla kilitlendi, zihni buz kesti.
Ve o saliselik dalgınlık anında, yeri göğü inleten o dondurucu ses koptu:
Silah sesi.
Onur dehşetle tekrar Zeynep’e döndüğünde, zaman durmuş gibiydi. Zeynep ve Murat, beton zeminin üzerinde kırmızıya bulanmış kanlar içinde, cansız bir şekilde yatarak yere serilmişti.
"ZEYNEP!"
Bölüm etkileşimi
