Lösemiyim Ben

(Yazarın anlatımıyla )
"Rica ederim."
Seval Ameliyathane'ye gider. İlhan'ı görür, ama çok fazla görüşmediği için tanıyamaz. Seval doktoruna, Esra'nın uyandığını söyler. Seval, Esra' nın odasına gider. Kapıdan girer girmez doktor gelir kontrollerini yapar tansiyonunu ölçer.
"Esra hanım tansiyonunuz düşmüş, kendinizi yormayın geçmiş olsun."
Doktor tam gidecekken...
"Doktor bey! Zeynep nasıl, kızım nasıl?"
"Zeynep iyi yoğun bakıma aldık. Merak etmeyin, emin ellerde, iyileşecek, siz kendinizi yormayın, tekrardan geçmiş olsun.
"Sağolun."
Doktor odadan çıkar
Seval Esra'nın yanı başında duran sandalyeye oturur.
"Tamam Esra iyileşecek kızın sapasağlam çıkacak buradan."
"İnşallah Seval hadi gidelim."
Bu arada İlhan'ın ameliyatı da bitmiştir. Zeynep ile aynı odada kalıyordur. Esra herşeyden habersiz kızının yanına gider. Yanı başında duran sandalyeye oturur. Ama İlhan'ı görmez, çünkü arada perde vardır.
"Kızım güzel kızım, iyileşeceksin bak sen iyileş, istediğin her şeyi alıcaksın, bak iyileşince seninle parka gideceğiz baban, sen ben hep beraber yeter ki sen uyan kızım"
Yanı başında duran makinelerden ses gelmeye başlar. Esra o anın korkusuyla ayağa kalkar hemşireler gelir. Hasta nesi olduğunu görebilmek için perdeyi aralarlar.
Perde aralanır ve Esra gördüğü manzara karşısında şok olur. Yarım saate yakın gelmesini beklediği, sürekli arayıp ulaşamadığı adam, şimdi yanı başında yüzü, vücudu yara bere içinde tam karşısında öylece yatıyordur. Kahrolur, gözünden bir damla yaş düşer, ama kızı bunu hissedip üzülmesin diye eliyle hemen siler. Hemşireleri izlemeye başlar.
O sırada bir hemşire yanına gelir:
"Esra hanım lütfen sizi dışarıya alalım."
"Ama!"
"Esra hanım lütfen!"
"Peki tamam."
SÖNMEYEN IŞIKLAR VARDIR DAİMA SÖNEN
Zeynep bir yetimin umudu
Esra dışarı çıkar zor da olsa nefes almaya çalışır ayakta duramaz haldedir.
Hastanenin duvarına yaslanır. Odanın hastane kokulu kapısına bakar, daha sonra dışarı çıkar. Hastane'nin önündeki eski biraz ıslanmış bank'a oturur ve düşünmeye başlar. İçten içe kendini suçluyordur.
İçinden şöyle der:
"Allah'ım ben nasıl bir insanım, daha yanı başındaki adamı göremedim, nasıl yaparım böyle bir hatayı"
Başını ellerinin arasına alır ve yerdeki taşları izlemeye başlar. Birbirlerine nasıl sıkı tutunduklarını, nasıl birbirlerini tamamladıklarını , tıpkı bir aile gibi sıkı sıkı birbirinden hiç ayrılmayan, ama zamanı gelince ayrılmak zorunda olan taşlar.
O sırada aklına Zeynep gelir ve koşarak hastaneye girer. Zeynep'in odasının yanına ulaşır. İçeri girer o sırada hemşireler den birinden duydukları ile kahrolur.
"...nerede hastanın morga alınması gerekiyor"
O sırada Esra içeri girer hemşirelerin yanına gelir
"İlhan'ın yakınlarını arıyormuşunuz, ben İlhan'ın eşiyim."
"hastayı maalesef ki kaybettik hasta trafik kazası geçirmiş ve vücudunda bir sürü yara izi vardı, çok uğraştık ama kurtaramadık, başınız sağolsun."
O anda Esra bu yaşadıklarının acısıyla yere yığılır. Hemşireler yanına gelir, hemen bir odaya alınır.
Oda
Esra uyanır. Başında hemşirelerin olduğunu fark eder. Etrafına bakar, yaşadığı acı gerçek aklına gelir. Yattığı yerden kalkmaya çalışır, hemşireler bunu fark eder yanına gelirler
"Esra hanım kalkamazsınız, dinlenmeniz lazım."
"olmaz yatamam kızımın yanına gitmem lazım eşim... Eşim zaten öldü onun yanında olamadım bari izin verin kızıma gidiyim onun yanında olayım, lütfen!"
"Esra hanım anlıyorum ama sizi de düşünmemiz lazım, siz iyi olun ki kızınızda iyi olsun, Geçmiş olsun."
"Peki, sağolun"
Esra biraz dinlenir hemşirelerden kızının yanına gitmek için izin alır, fakat sadece uzaktan görmek için izin verirler, Esra hanım yattığı yataktan kalkar, tam kalkıcakken Seval gelir.

Zeynep'in yaşadıkları, Esra'nın kahroluşu hayatının en önemli anında öğrendiği gerçekler onun için o kadar zor bir hayat ki gerçekten canım yandı
Diğer bölümde görüşmek üzere sizi çok seviyorum 🤍