Bölümler 23Şu an: Sönen Yıldız
- 1 Zeynep569 kelime
- 2 Lösemiyim Ben535 kelime
- 3 ANNEM!723 kelime
- 4 Zorluklar410 kelime
- 5 Anne , Babam nerde357 kelime
- 6 Trafik kazası1.099 kelime
- 7 Hayatımın tam ortası477 kelime
- 8 Dondurma448 kelime
- 9 Zeynep621 kelime
- 10 Sönmeyen Işık530 kelime
- 11 Gece ve Gündüz347 kelime
- 12 Sayım 2435 kelime
- 13 SESSİZLİK509 kelime
- 14 Gün ışığı462 kelime
- 15 BABAMIN HATIRASI441 kelime
- 16 Değerlim970 kelime
- 17 Sönen Yıldız931 kelime · Okuduğun bölüm
- 18 YANKI526 kelime
- 19 Düğüm583 kelime
- 20 ÖZGÜRLÜK414 kelime
- 21 ZAMAN516 kelime
- 22 Ayna1.149 kelime
- 23 Son188 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Yıldızlar bir gün söner."
Annem artık yapılan tehditlere, günlerce süren o açlığa ve susuzluğa hiçbir şekilde dayanamaz hâle gelmişti; neredeyse iki gündür o karanlık kulübedeydik fakat ne gelen vardı ne giden.
Aradan geçen saatlerin ardından dışarıdan gelen ani siren sesleriyle irkildim; annemin o yorgun düşen gözleri kapanmak üzereydi.
"Anne... Anne, dayan anne, kurtulacağız!" diye fısıldadım.
"Kızım... Güzel kızım benim..."
Kısa süre sonra polisler kapıyı koçbaşıyla kırıp içeri akın etti; aralarında teyzem ve Onur da vardı. Onur beni ilk gördüğü anda hızla yanıma koştu.
"Zeynep, iyi misin? Yaralandın mı?"
"Ben iyiyim ama annem..." diyebildim sadece. O an Onur'un bakışları anneme kaydı; onun o ölüm sessizliğindeki solgun yüzünü inceledikten sonra telaşla tekrar bana döndü.
"Zeynep..." dedi, sesindeki korku yüreğimi dağladı.
"Onur, ne olur annemi kurtarın!" dedim bitkin, tükenmiş bir ses tonuyla.
"Tamam, kurtaracağız ikinizi de, merak etme güzelim," dedi beni yerden kaldırırken.
(4-5 saat sonra)
Hastane
Onur, ben ve teyzem acil servisin, yoğun bakım kapısının önünde öylece dikilmiş doktorun çıkmasını bekliyorduk. Dakikalar saat gibi geçerken, yoğun bakımın ağır kapısı aralandı ve doktor yorgun adımlarla dışarı çıktı.
"Doktor, annem nasıl?" diye atıldım hemen.
"Annesinin bünyesi çok ağır bir travma geçirmiş, günlerce aç ve susuz kalması vücudunu tamamen çökertmiş. Kendini toparlaması epey zor olacaktır, şu anlık yoğun bakımda kalması hayati önem taşıyor."
"Peki sonra ne olacak? İyileşecek mi?" dedim sesimdeki titremeyi gizleyemeyerek.
"Bunu bize zaman gösterecek, çok geçmiş olsun."
"Sağ olun..."
Doktorun arkasından öylece bakakaldım; ardından yavaşça camlığa yaklaşarak içeride makinelere bağlı yatan annemin solgun yüzüne baktım.
"Kurtulacaksın anne... Merak etme, bırakmayacağım seni," dedim içimden süzülen yaşlarla.
(1-2 saat sonra)
Annemi normal odaya aldıklarında yanına girdim; o yorgun, masum yüzüyle karşılaştığım an içimdeki her şey paramparça oldu. Babamın o trajik ölümünden sonra şimdi bir de annemin bu hâlde olması omuzlarıma binen yükü katlıyordu. İçimden suçluluk duygusuyla fısıldadım: "Özür dilerim baba... Onu koruyamadım..."
"Anne..." dedim yatağın kenarına çömelip zayıf elini tutarak.
"Zeynep..." dedi annem, sesi fısıltı gibi çıkıyordu.
"Anne, nasılsın? İyi misin biraz?" dedim endişeyle.
"Biraz daha iyiyim kızım, merak etme..."
"Anne, bana bir söz vereceksin, lütfen..." dedim korkuyla göğsüm sıkışarak.
"Ne için kızım?" dedi annem yorgunca gözlerini açarak.
"Beni bırakıp gitmeyeceksin... Ben... Ben babasız kaldım anne, bir de sensiz kalmak istemem, buna asla izin veremem! Bana söz ver, gitmeyeceksin benden!"
"Kızım... Ben çok yorgunum..."
"Anne, ne olur söz ver!"
Daha cümlem bitmeden annem cevap veremedi; aniden odadaki kalp monitörünün o tiz, kesintisiz sesi kulaklarımı tırmalamaya başladı.
"Anne! Anne, uyan lütfen!" diye bağırdım panik içinde.
"Zeynep, ne oluyor?!" dedi kapıda duran Onur dehşetle içeri atılarak.
"Onur! Çabuk doktoru çağır, çabuk ol!"
"Anne!" diye feryat ettim gül yüzüne dokunarak.
O benim annemdi; o, Esra Sönmez'di... Benim bu hayattaki tek yolumdu, o yol şimdi kararıp gidemezdi.
Yıldızlar bir gün söner...
Birkaç saniye içinde doktor ve hemşireler koşa koşa içeri girdi.
"Zeynep hanım, lütfen dışarı çıkın, müdahale etmemiz gerekiyor!"
"Hayır!" dedim; sesimdeki o dehşet verici çığlıkta ömrümün en büyük korkusu saklıydı. Kimsesizlikten, hayatta yapayalnız kalmaktan öyle bir korktum ki o an, bütün o geride bıraktığım çocukluğum, babamın kaybı, yedi yaşımda yaşadığım o masumiyetin yitilişi sırtıma keskin bir hançer gibi saplandı.
"Zeynep hanım, içeride duramazsınız, lütfen!"
Zorla dışarı çıkardılar beni. Koridordaki camın önüne yapışıp kaldım; 1-2 dakika sonra doktor içeriden çıktı.
"Doktor bey... Annem nasıl?" diye sordum; sesimdeki o korkuyu kendi kulaklarım bile zor tanıyordu.
Doktor derin bir nefes aldı, gözlerini kaçırarak:
"Esra hanımın bünyesi zaten çok zayıf düşmüştü... Vücudu bu kadarını kaldıramadı, başınız sağ olsun kızım."
"ANNE!"
"Anne, gitme!" diye yırtındım gözyaşları içinde.
Annemi o odadan beyaz bir örtüyle çıkardıklarında, hayatın en acı gerçeğiyle bir kez daha yüzleştim. Koşup o beyaz örtüye sıkıca sarıldım; bu an, benim Zeynep Sönmez olarak ikinci kez sönüşümdü ve biliyordum ki bu ateş bir daha asla yanmayacaktı...
(1 Hafta Sonra)
Yüreğinde hissedersen mesafe yoktur. (Richard Bach)
"Anne, ben geldim... Baba, bak buradayım," dedim mezarlığın başında, gözyaşlarım toprakla buluşurken.
"Annemin üstündeki toprak yapraklarla dolmuş... Ben küçükken yaprakları çok severdim, her yerden toplardım. Babam bana kızardı, 'Bırak şu yaprakları kızım' derdi; sen de 'Bırak toplasın çocuk heves etmiş' diyerek beni savunurdun. Hatta bana bir defter almıştın, 'Al bunu, yaprakları buraya yapıştır sakla' demiştin... Ben o defteri yıllarca sakladım anne. Ben o günleri çok özledim, sizi çok ama çok özledim..."
Anılar hafızamın en derin köşesinde yankılanırken, birden dünyam kararmaya, başım dönmeye başladı. Gücüm tükenmişti; annemin mezarının toprağına doğru yığılıp kaldım. Toprak o kadar yumuşaktı ki, sanki annemin şefkatli kolları gibi sarıp sarmaladı beni...
(...)
Gözlerimi açtığımda annemin yanında değildim; burası küçük, loş ve huzurlu ışıkları olan lüks bir odaydı, hastane odası gibi kokuyordu.
"Günaydın Zeynep..."
Başımı sesin geldiği yöne çevirdiğimde yatağımın ucunda duran hemşireyi gördüm.
"Burası neresi? Neredeyim ben?" dedim şaşkınlıkla etrafımı süzerek.
"Merak etme, güvendesin güzelim, dinlenmene bak," dedi hemşire şefkatle gülümseyerek.
"Nasıl geldim ben buraya?" dedim içimdeki o sebepsiz korkuyla.
"Yorma kendini, biraz uyu," deyip odadan çıktı.
Yalnız kalınca etrafıma bakındım, kolumdaki serumu fark ettim. "Bu ne ya, neresi burası?!" diye mırıldandım.
Tam o sırada zihnimi saran tatlı bir uyku dalgası beni yeniden teslim aldı; direnecek gücüm kalmamıştı. Gözlerimi kapattığımda, karanlığın ortasında bana uzanan iki siluet belirdi: Beyazlar giymiş annem ve babam...
"Zeynep..." dedi annem o cennet kokan şefkatiyle.
"Anne! Baba!" diye bağırdım ve koşarak onlara sarıldım.
Fakat onlara sarılmamla birlikte etrafımızdaki her şey bir anda simsiyah bir karanlığa büründü.
"Anne! Baba!" diye seslendim endişeyle.
"Zeynep..." diye uzaklardan bir ses geldi. Sesin geldiği o karanlık yöne doğru adımladım.
"Anne, buradayım!"
"Zeynep, sesime gel..."
Yeniden o sese doğru koştum ama bir anda bütün sesler tamamen sustu. Koskoca, dipsiz ve buz gibi bir karanlıkta, yine yapayalnız, ortada öylece kalakaldım...
Bu hayattan bir yıldız kaydı
Bu dünyadan Bir Sönmez geçti
Bu hayatta Esra Sönmez vardı
Bir Yıldız söndü ve biz göremedik
Belkide Göklerdedir o Yıldız ne dersiniz 🥹🥹🥹
Bölüm etkileşimi
