Zeynep kitap kapağı

20. bölüm / 23

ÖZGÜRLÜK

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 23Şu an: ÖZGÜRLÜK

"Ruhum kuşlar kadar özgür olmak istiyordu fakat tek sorunu vardı; özgür değildi..."
(...)
(Zeynep'in anlatımıyla)
Hemşirenin kapıyı açık bırakmasıyla içeriye, o makinelerin soğuk biplermiş sesleriyle yankılanan odaya süzüldüm. Yatakta yatan kadın zayıf göz kapaklarını aralayarak bana baktı.
"Hoş geldin Zeynep..." dedi fısıltıyı andıran bir sesle.
"Hoş buldum..." dedim, cümlenin gerisini getiremeyerek şaşkınlıkla duraksadım.
"Mary..." dedi, nefes almakta zorlanarak.
"Ne?" dedim merakla yaklaşarak.
"İsmim Mary..." dedi zar zor konuşmaya devam ederek.
"Siz... Beni nereden tanıyorsunuz?" dedim ona iyice yaklaşarak.
"Ben annenin eski bir arkadaşıyım... Ayrıca da Onur'un öz annesiyim."
"Ne!" dedim; duyduğum şeyle başımdan aşağı kaynar sular dökülmüştü. Adeta şok içindeydim.
Tam hikayenin devamını, bu inanılmaz gerçeğin ayrıntılarını dinlemek için Mary’ye doğru eğildiğim sırada odanın kapısı sertçe açıldı ve içeri Füsun girdi.
"Zeynep! Sen... Sen ne yapıyorsun burada?" dedi dehşetle.
"Sen... Sen bunu nasıl yaptın? Bunu Onur’dan nasıl sakladın, nasıl kıydın ona?!" dedim öfke ve hayret dolu bir sesle.
"Zeynep, ne olur önce bir dinle..." dedi Füsun, çaresizlik içinde ellerini açarak.
O sırada yatakta yatan Mary pürüzlü, yorgun sesiyle araya girdi:
"Zeynep... Ben yıllar önce Paris'te yaşarken Murat bir anda hayatıma girdi. Ne oldu, nasıl oldu inan bilmiyorum ama bir kabus gibi çöktü üstüme. Her şeyime karışmaya başladı, beni işimden etti. Sonra çevremdeki insanları, sevdiklerimi tehdit etti. O ara ben Onur'a hamileydim... Kimseye söyleyemedim, derdimi anlatamadım. Sonra Füsun... O çıktı karşıma. Onur’u koruyabilmek için ona vermek zorunda kaldım. Yıllar sonra Türkiye'ye döndüm ama kimsenin karşısına çıkacak yüzüm de cesaretim de yoktu. Derken Murat yine buldu beni... Çok hastaydım, beni bu odaya, bu makinelere mahkum etti. Bir daha da çıkamadım buradan..."
"Anladım..." dedim göğsüm sıkışarak. "Anladım ama bunu Onur'dan saklamanız çok büyük bir yanlıştı! Onur babasını öldü biliyor, gerçeklerin böyle olmadığını, öz annesinin hayatta olduğunu ona anlatmamız gerekiyor."
"Haklısın..." dedi Mary, gözlerinde beliren o anne şefkati ve pişmanlığıyla.
Ardından Füsun kendini savunmak, içindeki vicdan azabını açıklamak ister gibi konuşmaya başladı:
"Benim eşim yıllar önce vefat etti Zeynep... Onur babasının kaybından çok etkilendi, hâlâ aklında o anın acısı var, biliyorum. Eşim öldükten sonra bütün dünyamı Onur'a adadım, hep onunla ilgilendim. Biliyorum, bu gerçeği ondan saklamamam gerekirdi ama mecburdum... Onur'u kaybetmeyi göze alamazdım!"
Tam o sırada binanın dışından peş peşe patlayan ağır silah sesleri yankılanmaya başladı. Duvarlar sarsılıyordu.
"Zeynep!"
Bu ses... Bu Onur’un sesiydi! Benim için, beni kurtarmak için gelmişti!
"Zeynep!"
"Onur!" dedim endişe ve umut karışımı bir sesle.
O kaosun ortasında kapı kırılırcına açıldı ve Murat öfkeyle içeri daldı. Hiç acımadan kolumdan kavrayıp beni zorla dışarı sürüklemeye başladı. Füsun ve eli silahlı korumalar da hemen arkamızdan geliyordu...

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

5okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…