Hayatımın tam ortası

( Birkaç yıl sonra )

Önüne geldiğim binanın tabelasına baktım fazla gösterişli yazıları olan bu yazıların sağa doğru kayarak kendilerini bir kayak merkezinde kayıyormuş gibi yan yatırarak " füsun psikiyatri merkezi" yazısı yazılmış . Tabikide buraya annemin zoru ile gelmiştim , anneme göre buraya gelmek büyük bir parti vermek gibiydi, bana göre ise Wattpad' de gerilim kitabı okumak gibi. Yürüdük ve en son bir odada durduk Dr.füsun saka .

Kapıyı tıktıkladım .

" gel ."

Kapıyı açtım ve içeri girdim Dr. Füsun bana oturmamı söyledi annem dışarı çıktı.

" merhaba Zeynep"

"merhaba hocam"

"evet Zeynep anlat bakalım "
O sırada kapı açıktır ve Onur tam içeriye girecekken sesleri duyar .
Zeynep ; hocam ben 7 yaşında lösemi hastalığına yakalandım. Babam benim yanıma gelmeye çalışırken trafik kazası geçirdi ve hayatını kaybetti .

O an Onur ' un aklına Zeynep ile tanıştığı gün gelir .

Yıl : 2020

"Anne salıncakta sallanabilirmiyim ? "

"tabi kızım git sallan ."

Zeynep salıncağa oturur ve kendi kendine sallanmaya başlar . Esra'da bir bankta oturmuş etrafı seyrediyordur. O sırada zeynep yanında sallanan kızı görür kız salıncakta annesi ve babası arkasında babası kızını sallıyor , Anne de mutlu bir şekilde onları izliyordum.Zeynep ağlayarak annesinin yanına koşar .

"kızım, güzel kızım noldu sana , niye ağlıyorsun? "

"ANNE , BENİM BABAM NERDE , NİYE GELMİYOR !!"

"kızım, tamam sakin ol , gelecek baban."

" Yalan söylüyorsun, HANİ NERDE , NE ZAMAN GELECEK."

"gelecek kızım "

" Yalan, benim babam yok dime , biliyorum ben birdaha gelmeyecek benim babam ! "
Ağlayarak salıncakların yan tarafındaki kaldırımlara oturur .
O sırada Onur , Zeynep'in yanına gelir .
" ne oldu sana, niye ağlıyorsun? "

" benim babam öldü, hemde benim yüzümden ."

" hmm demek sende efkarlısın. "

" efkar ? "

"dertlisin işte, neyse sen boşver onu gel ben seni bir yere götüreceğim."

"Nereye ? "
Onur: ya sen çok soru soruyorsun , bak seni uyarıyım annem bana hep fazla merak iyi değil der, sende fazla merak etme , gel işte.

Onur Zeynep'in elini tutar ve beraber parktan kaçarlar.

Füsun ve Zeynep biraz daha konuşurlar

" Bugünlük bu kadar zeynep. "

"Tamam hocam."

Der ve kapıya yönelir, kapıyı açar koridor boştur. Zeynep dışarı çıkar annesi dışarıda bekliyordur. Beraber eve giderler. Zeynep çok yorgundur pencerenin kenarına oturur. Dışarıyı izlemeye başlar.

(...)

Onur sıkıntılı bir şekilde yolda yürüyordur . Kafasını kaldırır gözü bir pencereye takılır , Zeynep 'i görür, Zeynep dışardaki kasvetli havayı izlemeye dalmıştı o an Onur ' un aklına Zeynep ile yaşadıkları bir anı gelir.

Sevgili okurlarım bu arada sizlere şunu da söylemek istiyorum bilenler bilir ben bu hikâyeyi ilk yazdığımda lise sıralarında 17 yaşında bir gençtim sizin desteğiniz o kadar mutlu etmişti ki beni şimdi yıllar sonra yeniden bu hikayeyle sizlerle olmak çok güzel şuan nasılsın diye sorarsanız şuan 19 yaşında üniversite 2.sınıf öğrencisiyim sizlerle büyüdüm sizlerle büyümeye devam edeceğim 🥹💓🌸 sizleri seviyorum iyi okumalar...