4.BÖLÜM: TAYFUN

Binaya yaklaştığımda Fikri Hoca omzuma dokundu.
Fikri Hoca:
“İskender ben eve gidiyorum. Okul çıkışı gelip seni alırım.”
İskender:
“Tamam hocam.”
Ben binaya girerken Fikri Hoca'da eve doğru geri dönmüştü.
Bilmediğim bir zamanda bilmediğim bir mekana doğru ağır adımlarla yaklaştım.
Okula girdiğimde hem etrafı inceliyor hemde yavaş bir şekilde ilerliyordum.
Yan tarafta bir bayan gördüm. Büyük ihtimalle öğretmen olmalıydı. Nereye gideceğimi de bilmiyordum. Bana yardım edebileceğini düşünüp yanına gittim.
İskender:
“Günaydın hocam. Afedersiniz ben İskender. Bu okula yeni geldim. Sınıfımın yerini bilmiyorum. Bana yardım edebilir misiniz?”
Bayan:
“Günaydın İskender. Bende bu okulun tarih öğretmeniyim. Adım Rüya. Senin geleceğinden müdürümüz bahsetmişti. Beni takip et seni sınıfına götüreceğim.
İskender, Rüya Hoca'yı takip etti.
Rüya Hoca, İskender’i sınıfına kadar götürdü.
Rüya Hoca:
“Sınıfın burası İskender. İyi dersler sana.
İskender:
“Teşekkür ederim hocam.Size de iyi dersler.”
Rüya Hoca, İskender’in yanından uzaklaştı.
Sınıfın kapısını yavaş bir şekilde açtım. Ve sınıfa girdim. Birkaç adım attım. Sınıftaki bütün öğrencilerin bana baktığını hissettim. Ne diyeceğimi ya da ne yapacağımı bilemedim. O sırada başka birinin sınıfa girdiğini fark ettim. Kim olduğuna baktığımda şaşkınlığımı gizleyemedi. Bu kişi dışarı çıktığımda ona çarptığım kişiydi. Çarptığım kişi de büyük ihtimalle beni hatırlamış olmalı ki bir süre hiçbir şey demeden yüzüme baktı. Bir süre sonra gözlerini benden ayırmadan konuştu.
Çarptığım kişi:
“Yine mi sen?”
İskender:
“Burada da mı karşıma çıktın?”
Çarptığım kişinin bakışları ve ses tonu sertleşmeye başladı.
Çarptığım kişi:
“Onu benim sormam gerekiyor.”
İskender:
“Cevap vermem gerekiyorsa vereyim. Evet yine ben.Beğenemedin mi?”
Çarptığım kişi derin bir nefes aldı. Ve sesini hafif bir şekilde kısarak konuşmaya başladı.
Çarptığım kişi:
“Allahım sen benim aklıma sahip çık.”
İskender:
“Seni duydum.”
Çarptığım kişi:
“Duy diye söyledim.”
İskender:
“Ben sana ne yaptım da aklına sahip çıkman gerekiyor?”
Çarptığım kişi:
“Daha ne yapacaksın?”
Biz konuşurken sınıfa biri girdi. Kimin girdiğine baktığımda bi öğretmen olduğunu fark ettim. Bu yüzünden daha ilk günden hocaya rezil olmuştum.
Hoca:
“Tayfun burada ne oluyor?”
Çarptığım çocuk, hocaya baktığında adının Tayfun olduğunu öğrenmiştim.
Tayfun:
“Bir şey yok hocam. Arkadaş bu gün yeni gelmişte onunla konuşuyorduk.”
Hoca:
“Bende bir an kavga ediyorsunuz sanmıştım.”
Tayfun:
“Yok hocam ne kavgası?”
Hoca:
“Tanıştıysanız yerine geçebilirsin Tayfun.”
Tayfun sırasına geçti.
Az önce bana sert bakışlarla bakan kişi bir anda hoca gelince sanki hiçbir şey yapmamış uslu bir çocuk gibi olmuştu.
Hoca bir an bana baktı.
Hoca:
“Merhaba sen İskender’sin değil mi?
İskender:
“Evet hocam.”
Hoca:
“Biraz kendini tanıtmak ister misin bize İskender?”
Ben tam bir şey diyecekken kapıdan biri sınıfa girdi. Bir an giren kişiye baktım. Bir öğrenci gibi görünüyordu. Öğrenci hocayı sınıfta görünce bir an durdu.
Sınıfa giren öğrenci:
“Özür dilerim hocam geç kaldım.“
Hoca:
“İlk günden de geç kalanını ilk defa görüyorum Sinan.
Sinan:
“Haklısınız hocam.”
Hoca:
“Bu seferlik affediyorum. Hadi geç yerine ama bir dahakine daha dikkatli olmanı istiyorum.”
Sinan:
“Olucam hocam.”
Sinan sırasına geçtikten sonra gözleriyle beni sürdüğünü fark ettim. Şuan kendimi tanıtma ihtiyacını hissettim.
İskender:
-Merhaba ben İskender. Okulunuza yeni geldim.Şuan hiçbirinizi tanımıyorum. Ama umarım zamanla iyi anlaşırız.
Hoca:
“Bu kadarı yeterli İskender. İstersen Tayfun'un yanına oturabilirsin.”
Tayfun bu cümleyi duyunca bir anda ayağa kalktı.
Tayfun:
“Olmaz.”
Hoca:
“Neden Tayfun?”
Tayfun:
“Yani bence İskender kendi seçsin oturacağı yeri.”
Hoca:
“Tamam.İskender nerede oturmak istersin?
Ben bir anda sınıfa baktım. Ne diyeceğimi ya da ne yapacağımı bilmiyordum. Çünkü Hoca benden kendi oturacağım yeri seçmeni istemişti. Kafam çok karışmıştı. Sadece etrafa bakıyor hiçbir şey söyleyemiyordum.
Bir anda Sinan'ın sesini duydum.
Sinan:
“Benim yanıma oturabilirsin İskender.”
İskender hiçbir şey demeden Sinan'ın yanına oturdu.Daha sonra hoca konuyu anlatmaya başladı.
İlk ders bittikten sonra Sinan sınıftan çıkıp okulun kantinine indi.
Tayfun, İskender’in yalnız olduğunu fark edince yanına gitti.
Tayfun:
“Sana bir tavsiye vereyim mi İskender?”
Tayfun’un sesimde ki soğuk tehditkar ifade ve bakışlarında ki acımasızlık İskender’i rahatsız etmeye başlamıştı.Bu yüzden Tayfun’un sorusuna karşılıklı hiçbir şey söylemedi.
Tayfun, İskender’e biraz daha yaklaştı.
Tayfun:
“Yerinde olsaydım yarın aldığım nefese bile dikkat ederdim.”
Tayfun bunu söyledikten sonra yanımdan uzaklaştı.
Tayfun'un söylediği cümle bir süre zihnimde yankılandı. Bu çocuk benden ne istiyordu? Sırf ona yanlışlıkla çarptım diye benimle uğraşmazdı herhalde. Ben yarın ne olacak diye düşünürken Sinan yanıma gelmiş. Onun geldiğini fark etmem biraz zaman aldı.
Ben bir süre Tayfun'u uzaktan gözlemlemeye başladım.
Tabi ki onu izlediğimi anlamış olmalıydı. Bunu fark ettiğim anda bakışlarımı ondan uzaklaştırdım.
Bir süre sonra ise ikinci ders başladı. Hoca bir süre konuyu anlattıktan sonra akıllı tahtadan bir soru açtı.
Ben ve Tayfun dahil birkaç tane öğrenci soruyu çözmek için parmak kaldırdı.
Hoca'nın gözleri bir anda bana kaydı.
Hoca:
“Okula yeni gelen öğrenci sen olmalısın. Hadi şimdi gelip bu soruyu çöz.”
Ben ağır bir şekilde ayağa kalktım. Yavaş bir şekilde akıllı tahtaya yaklaşıp soruyu çözdüm.
Hoca:
“Aferin,yerine geçebilirsin.”
Ben yerime geçtikten sonra tekrar zil çaldı ve yine bir teneffüs başladı.
Bir an Tayfun’un sesini duydum.
Tayfun:
“Sen gelsene bir İskender. “
İçimde bir korku doğmaya başladı. Lakin yine de sıramdan kalkıp yanına gittim.
Tayfun:
“Biraz daha yaklaş.”
Tayfun’un sesinde ki soğuk ve ısrarcı ifadeyi fark ettim. Ne olacağını bilmeden biraz daha yaklaştım.
Tayfun:
“İlk günün diye bir şey demiyorum. Ama bir daha benim hayatıma girersen bedelini çok ağır bir şekilde ödersin.”
Tayfun’un cümlesi bitince tekrar sırama yöneldim. Sırama yönelir yönetmen Tayfun'un sesini duydum.
Tayfun:
“Sana gidebileceğini söylemedim.”
İskender tekrar Tayfun’a yöneldi. Okulun ilk günü başına çok büyük bir bela aldığını fark etmeye başlıyordu.
Korkarak Tayfun'un yüzüne baktım.
İskender:
“Benden ne istiyorsun?”
Tayfun:
“Şu an bir şey istemiyorum. Ne de olsa ilk günün,biraz alış. Ama yarın bu günkü kadar merhametli olmayacağım. Bunu aklının bir kenarına yaz.Şimdi gidebilirsin.”
İskender tekrar sırasına oturduğunda Sinan'ın sesini duydu.
Sinan:
“Tahtadaki soruyu baya hızlı bir şekilde çözdün.”
İskender:
“Çok zor değildi.”
Sinan:
“Bütün sınıf soruyu anlamaya çalışırken sen kalkıp çözdün. Aynen bence de çok kolaydı.”
İskender bir an gülümsedi. Daha sonra sınıftaki öğrencilere sırayla kısa bir şekilde baktı. Daha sonra tekrar Sinan'a baktı.
İskender:
“Sen bu sınıftaki herkesi tanıyorsun galiba.“
Sinan:
“Yani çoğunu tanıyorum.Hatta sana bir tavsiye vereyim.Tayfun'dan uzak dur.
İskender:
“Bunu bende yapıyorum. Fakat az önce beni kendisi çağırdı gördün.”
Sinan:
“Gördüm. Zaten bende ondan bahsediyorum. Tayfun birine kafayı taktıysa, o kişinin ondan uzak durması pek işe yaramaz. Sen hiçbir şey yapmasan bile gelip sana bulaşabilir.”
İskender derin bir nefes aldı.
İskender:
“Harika daha ilk günden bir baş belasıyla karşılaştım.”
Sinan, İskender’in cümlesini gülmemek için kendisini tuttu. Daha sonra tekrar ciddi bir şekilde İskender’in yüzüne baktı.
Sinan:
“Tayfun’a baş belası demek için biraz erken değil mi? Daha ilk günündesin. “
İskender:
“En fazla ne yapabilir ki?”
Sinan:
“Birkaç gün sonra bu soruyu sorduğuna pişman olacaksın.”
İskender bir an Tayfun'a baktı.
İskender:
“Daha şimdiden pişman oldum.”
İskender bunu söyledikten bir süre sonra üçüncü ders başladı.
Günün geri kalanında dersleri anlamaya çalıştım. Çünkü ne zaman farklı bir şey düşünmek istesem yarın ne olacağı aklıma geliyordu. Ve ben bunu düşünmek bile istemiyordum.
Birkaç dersten sonra okul bitmişti. Bu günün bittiğine mi sevinsem yoksa yarın başıma ne geleceğini düşünüp tedirgin mi olsam karar verememiştim.
Tam sınıftan çıkacakken Tayfun yanıma geldi. Ve sadece benim duyabileceğim bir ses tonuyla konuşmaya başladı.
Tayfun:
“İlk gün bitti İskender. Yarın görüşeceğiz.”
Tayfun sözünü bitirdikten sonra sınıftan çıktı. Bende bir süre sonra çıktım.
Okuldan çıktığımda Fikri Hoca'yı gördüm. Söylediği gibi beni almaya gelmişti. Yanına gittim ve beraber eve doğru yürümeye başladık. Yol boyu hiçbir şey demedim.
Eve gidince Salih Hoca yanıma geldi.
Salih Hoca:
“İlk günün nasıl geçti İskender?”
Okulda olanları anlatmak istemedim.
İskender:
“İyi geçti.”
Salih Hoca'nın sorusundan sonra kimse bana birşey sormadı. Akşam yemeğinden sonra aklım Tayfun’un söylediklerine takıldı.
Neden bu çocuğu bu kadar çok düşünüyordum?
Yarın sabah bana ne yapacaktı?
Hiçbir şey bilmiyordum.
Akşam yemeğinden bir süre sonra yatmaya gittim. Çünkü daha fazla oturursan Tayfun'un ne yapacağını düşünmeye başlayacaktım.