XVII.BÖLÜM-Süpriz Yolculuk

Deniz, içinde büyüyen o sırrı bir ay boyunca kimseyle paylaşmadı. Her sabah uyandığında elini karnına götürüp sessizce konuştu bebeğiyle. Sanki onunla konuşurken Umut’la konuşmuş gibi hissediyordu. Her geçen gün, kalbindeki boşluk biraz daha doluyordu; ama aynı zamanda içinde taşıdığı o korku, o yalnızlık hissi de büyüyordu. Umut’a söylemeliydi. Ama nasıl?

Telefonunu eline aldı. Derin bir nefes çekti ve tuşlara bastı. Birinci arama: açmadı.
İkinci arama: meşgul sesi.
Üçüncü, dördüncü, beşinci… Her biri cevapsız. “Belki uykudadır,” dedi kendine. “Belki toplantıdadır, belki de… belki de artık beni istemiyordur.”

Bir anlığına içi karardı. Ama sonra göğsünün içinde atan o kalp — sadece kendi değil, içindeki minicik kalp de — ona bir cesaret verdi. Ayağa kalktı. “Ben ona sadece haber vermeyeceğim. Ona ‘biz’ olduğumuzu hatırlatacağım.”

Valizini hazırladı. Sessizce evden çıktı. Bileti önceden almıştı zaten. Aklında ne bir plan vardı ne de bir senaryo. Ama içinde taşıdığı umut, ona yetecekti.

Amerika’ya vardığında gökyüzü griydi. Yine de onun kalbinde bir güneş parlıyordu. Umut’un kaldığı adresi biliyordu. Elinde küçük bir notla binaya doğru yürüdü. Ellerinin titrediğini fark etti. Yüzünde hüzün ve mutluluk karışımı bir ifadeyle kapıya geldi.

Kapıyı çaldı. İçeriden ayak sesleri duyuldu. Umut kapıyı açtığında gözleri bir anda büyüdü. Şaşkındı.

Deniz hiçbir şey demedi. Yalnızca elini karnına götürdü, sonra gözleri dolarak gülümsedi:
“Birlikte büyüyecek bir kalbimiz daha var…”

Umut’un yüzü, hayatında belki de ilk kez bu kadar sessizce ağladı. Kelimelere gerek kalmadan sarıldılar. Artık hiçbir sessizlik, aralarındaki bağı anlatmaya yetmezdi.