7.Bölüm: Beklenmeyen Karşılaşma

Sabah telaşı dağılmış, site yavaş yavaş sakinliğine dönüyordu.
Elif çocukları okula bıraktıktan sonra arabasını park yerine yanaştırdı. Kontağı kapatırken içinden geçen düşünceler henüz tam dağılmamıştı. Sabahki o kısa karşılaşma, o tebessüm… hâlâ bir yerlerdeydi.
Arabadan indi.
Tam apartmana yönelirken birkaç adım ötede, kaputu açık bir araba dikkatini çekti.
Alp.
Ceketini çıkarmış, gömlek kollarını dirseklerine kadar sıvamıştı. Motorun içine eğilmiş, bir şeyleri kontrol etmeye çalışıyordu. Yüzünde hafif bir gerginlik ve dalgınlık vardı.
Elif bir an durdu. Gitmekle kalmak arasında kısa bir tereddüt yaşadı. Sonra adımlarını yavaşlatmadan yaklaştı.
“Bir sorun mu var?” dedi.
Alp başını kaldırdı. Elif’i görünce yüzündeki o kısa gerilim yumuşadı.
“Sanırım akü… çalışmıyor,” dedi hafif bir tebessümle. “Tam da iş saatinde.”
Elif başını hafifçe salladı.
“En güzel zamanını bulmuş,” dedi.
Bu küçük cümle ikisinin de yüzünde kısa bir gülümseme bıraktı.
Alp doğruldu, ellerini pantolonuna hafifçe sildi.
“Biraz bekledim ama… sanırım bugün beni uğraştıracak.”
Elif arabaya, sonra Alp’e baktı. Kısa bir duraksama.
“İsterseniz siteye taksi çağırabilirsiniz,” dedi. “Genelde hızlı geliyorlar.”
Alp, bu öneriyi beklemiyormuş gibi bir an durdu.
“Doğru… aklıma gelmedi,” dedi. Sonra ekledi:
“İyi olur aslında.”
Elif çantasından telefonunu çıkardı. Numara belliydi, ezberden aradı. Kısa bir konuşmadan sonra kapattı.
“Beş dakika dediler,” dedi.
Alp başını salladı.
“Teşekkür ederim.”
Bu “teşekkür ederim”, önceki karşılaşmalardan farklıydı. Daha net, daha yerinde… ve biraz daha kişiseldi.
İkisi de arabaların arasında, yan yana ama mesafeli bir şekilde durdu. Sabahın serinliği hâlâ hissediliyordu.
Kısa bir sessizlik oldu.
Bu sessizlik, önceki sessizliklere benzemiyordu. Kaçamak değil, doluydu.
Alp, hafifçe gülümseyerek:
“Sabahları hep böyle mi geçiyor?” dedi.
Elif de aynı sakinlikle karşılık verdi:
“Çocuk varsa… pek değişmiyor.”
Alp başını eğip kısa bir kahkaha attı.
“Demek ki ben daha başlangıç aşamasındayım,” dedi.
Elif bu kez daha belirgin bir gülümsedi. Ama gözleri hemen kaçmadı. Birkaç saniye kaldı.
Alp o an fark etti; Elif’in duruşundaki o düzen, başörtüsünün özeni, konuşurken sesindeki sakinlik… hepsi bir bütün gibiydi. Dağınık değildi, taşkın değildi. Kontrollüydü.
Elif ise Alp’in halini süzdü kısa bir an. Gömlek kolları, hafif dağılmış hali, uğraşırkenki sabrı… ve o anlık çaresizliğin içindeki sakinliği.
“Genelde böyle şeyler en acele zamanda olur,” dedi Elif.
“Evet,” dedi Alp. “İnsan biraz da o zaman kendini tanıyor galiba.”
Cümle, sıradan gibi başladı ama sonu ikisinin de içinde kısa bir yankı bıraktı.
Elif başını hafifçe eğdi.
“Belki de,” dedi.
Taksi henüz gelmemişti.
Alp, bir an daha konuşmak ister gibi durdu ama ölçüsünü kaybetmedi.
“Siz de yeni dönüyorsunuz galiba?”
“Çocukları bıraktım,” dedi Elif. “Günün en sakin anı bu aslında.”
“Şanslısınız,” dedi Alp.
“Pek sayılmaz,” dedi Elif, hafif bir tebessümle.
Bu küçük cümle, bir şey anlatmıyordu ama çok şey hissettiriyordu.
Uzakta bir araç sesi duyuldu.
Taksi.
İkisi de aynı anda o yöne baktı.
Bir anlık o ortak hareket, sonra tekrar birbirlerine dönen bakışlar…
Alp:
“Tekrar teşekkür ederim.”
Elif başını hafifçe salladı.
“Rica ederim.”
Ama bu kez sesinde sabahkinden farklı bir yumuşaklık vardı.
Alp taksiye doğru yürüdü. Kapıyı açmadan önce kısa bir an durdu. Sanki bir şey söyleyecek gibi… ama söylemedi.
Bindi.
Elif olduğu yerde kaldı.
Taksi hareket ederken, ikisi de fark etti:
Bu sadece bir yardım değildi.
Birbirlerinin sesini, duruşunu, tepkisini… biraz daha tanımışlardı.
Ve artık, karşılaşmalar tesadüf olmaktan yavaş yavaş çıkıyordu.