3.Bölüm: İsimler..

Alp, işten dönerken zihnindeki dağınıklığı toparlayamıyordu. Yeni taşındığı evin sessizliği bazen iyi geliyor, bazen daha da ağır geliyordu. Arabasını park edip binaya yönelirken, taşınma sırasında eksik kalan evrakları site yönetimine teslim etmesi gerektiğini hatırladı.
Ofisin kapısını araladığında içeriden kahve kokusu ve kısık sesli bir sohbet duydu. Yönetici hanım, masasının başında oturuyor; misafir koltuğundaki Elif ile alçak sesle konuşuyordu. Alp içeri girince ikisi de bir an duraksadı. Elif’in elindeki kahve fincanı havada asılı kaldı; bakışları istemsizce Alp’in yorgun gözlerine değdi, sonra hızla önüne döndü.
“İyi günler,” dedi Alp, sesindeki mesafeyi koruyarak.
Yönetici hanım gözlüğünü düzeltti, hafifçe gülümsedi:
“Hoş geldiniz Alp Bey. Ben de tam Elif Hanım’a yeni komşusundan bahsediyordum. Buyurun.”
Alp, ‘Elif’ ismini duyduğunda zihninde tuhaf bir yankı oluştu. Sade, kısa ama kadının dingin duruşuna uyan bir isimdi.
“Belgeyi getirdim,” diyerek dosyayı masaya bıraktı. O sırada Elif, masanın üzerindeki telefonunu alıp ayağa kalktı. Şalının uçlarını düzeltiyor, Alp’e bakmamaya çalışıyordu ama ofisin dar alanı ikisini birbirine yaklaştırmıştı.
“Ben artık gitmeliyim, çocuklar okuldan gelmek üzeredir,” dedi Elif. Sesi titrek değildi ama aceleciydi.
Yönetici hanım araya girdi:
“Dur canım, bak Alp Bey de karşı dairene taşındı. Alp Bey, Elif Hanım sitemizin en eski sakinlerindendir. Bir ihtiyacınız olursa ona da sorabilirsiniz.”
Alp nezaketen başını eğdi:
“Memnun oldum, Elif Hanım.”
Elif göz ucuyla Alp’in ceketindeki iş yorgunluğuna ve parmağındaki gümüş alyansa baktı. Alp de fark etti; Elif’in parmağında da benzer bir halka vardı. İki ayrı evlilik, iki ayrı dünya.
“Ben de memnun oldum,” dedi Elif kısık bir sesle ve hızla ofisten çıktı.
Alp evrakları imzalarken yönetici hanım devam etti:
“Çok hanım hanımcık biridir. Eşi de belediyede çalışıyor, beyefendi bir adamdır. İki çocukla koşturur durur zavallı…”
Alp duyduklarını sadece dinledi, yorum yapmadı. Ama her kelime, aralarındaki o “yasak” gerçeğini bir tuğla gibi üst üste koyuyordu.
Ofisten çıkıp asansöre bindiğinde aynadaki aksine baktı. Alyansını düzeltti. Eve girdiğinde içeriden eşinin sesiyle gerçek dünyaya döndü:
“Geç kaldın, yemek soğudu.”
Alp cevap vermedi. Ceketini asarken gözü karşı kapıya kaydı; Elif’in kapısı çoktan kapanmıştı. Sofraya oturdu ama zihni hâlâ ofisteki kahve kokusunda ve Elif’in omuzlarındaki o gizli, dertli duruşta takılı kalmıştı.