6.Bölüm: Mesafenin İçindeki Yakınlık

Sabahın erken saatleriydi. Koridor henüz günün telaşını tam taşımamıştı ama evlerin içi çoktan uyanmıştı.
Elif kapıyı açtı. Başörtüsü her zamanki gibi özenle bağlanmış, yüzünü sade bir zarafetle çerçeveliyordu. Üzerinde düzenli, temiz bir kıyafet vardı; aceleyle hazırlanmış değil, alışılmış bir tertip ve disiplinin izlerini taşıyordu.
Bir elinde çocuğunun çantası, diğer eliyle küçük olanın montunu düzeltiyordu.
Tam kapıyı çekip çıkacakken karşı kapı da açıldı.
Alp.
Gömleğinin yakasını düzeltiyordu. Yüzünde uykuyla karışık bir ciddiyet vardı. Gözleri Elif’e takıldı.
Bir an.
O kısa anın içinde dün akşamın sessizliği, bakışları, o gereksiz ama unutulmayan cümleler geçti.
Elif istemsizce çok hafif bir tebessüm etti. Refleks gibi.
Alp de aynı şekilde karşılık verdi. Ama bu kez o tebessüm, bir saniyeden uzun sürdü.
“Günaydın,” dedi Elif.
Sesi yumuşaktı ama kontrollüydü.
“Günaydın,” dedi Alp.
Tam o sırada çocuklardan biri araya girdi:
“Anne geç kalıyoruz!”
Elif’in yüzü bir anda değişti. O yumuşak ifade yerini tanıdık bir ciddiyete bıraktı. Gözlerini Alp’ten çekti, tamamen çocuklarına döndü.
“Tamam, gelin,” dedi.
Sesi artık net, mesafeli ve alışılmıştı.
Asansöre birlikte yürüdüler. Ama bu kez aralarında görünmez bir çizgi vardı.
Kapı açıldı.
Çocuklar önden girdi. Elif de onların peşinden. Alp sonradan adım attı.
İçeride daralan o alan yine aynıydı. Ama bu kez sessizlik daha farklıydı.
Alp bir an Elif’e baktı. Elif, çocuklarının montunu düzeltirken göz ucuyla onun baktığını hissetti ama başını çevirmedi.
Böyle olması gerekiyor, dedi içinden.
Bu kadar…
Ama kalbi, o kısa tebessüm anında attığı gibi atmadı artık. Daha hızlıydı.
Asansör aşağı inerken Alp’in aklından tek bir şey geçti:
Bu kadar mesafe… neden daha çok hissettiriyor?
Kapı açıldı.
Çocuklar hızla çıktı. Elif de peşlerinden yürüdü.
Tam çıkarken, bir an duraksadı.
Geri dönmedi. Ama sesi, arkasında kalan Alp’e ulaştı:
“İyi günler..
Alp, o sesi birkaç saniye geç cevapladı:
“İyi günler.”
Elif yürümeye devam etti.
Alp olduğu yerde kısa bir an kaldı.
Sonra o da çıktı.
Ama bu sabah, ikisi de şunu fark etmişti:
Yakınlaşmak bazen bir adım atmak değildi.
Bazen sadece bir tebessümü saklamak… daha fazlasını hissettirmeye yetiyordu.