5.Bölüm: Gerçeklik..

Asansörün kapıları katta açıldığında, otoparktan yukarı taşınan görünmez gerilim koridora yayıldı. Alp, nezaketle kapıyı tuttu; Elif elindeki poşetlerle hızlı ama ürkek adımlarla dışarı çıktı.
“İyi akşamlar,” dedi Elif. Sesi, koridorun boşluğunda yankılandı. Bakışlarını Alp’in gözlerinden kaçırmak için büyük bir çaba sarf ediyordu.
Alp, sadece hafifçe başını salladı. “İyi akşamlar.”
Kapılar aynı anda kapandı. İkisi de kendi evlerine, kendi dünyalarına sığındı. Ama kısa bir an için, akıllarında hâlâ birbirlerinin duruşları ve bakışları vardı.
Elif içeri girer girmez elindeki poşetleri hole bırakırken parmaklarının titrediğini fark etti. Şalını çözüp askıya asarken aynadaki aksine baktı; yanakları hâlâ hafifçe pembeleşmişti. Otoparkta Alp’in “Sizin gibi bir komşum oldu” diyen sesi kulağında çınladı. Ardından mutfaktan kocasının sesi:
“Elif, yemek hazır mı? Acıktık.”
Elif mutfağa geçti, tencerelerin başına geçti. Kocasının yanından geçerken adamın ruhsuz bakışları bir an bile televizyondan ayrılmadı. Parmağındaki alyansın ağırlığını, elindeki pazar poşetlerinden daha fazla hissetti.
“Saçmalama,” dedi içinden. “Sen evli bir kadınsın, çocukların var. Sadece bir teşekkürdü o.” Ama kalbinin ritmi hâlâ normale dönmemişti.
Alp ise kendi dairesine girdiğinde sessizlikle karşılaştı. Eşi salonda tabletiyle ilgileniyor, başını bile kaldırmamıştı.
“Geç kaldın,” dedi monoton bir sesle. “Toplantı mı uzadı?”
“Evet,” diye cevap verdi Alp, yalan söylemek zorunda hissettiği için kendine kızarak. Ceketini asarken parmağındaki gümüş alyans ışıkta parladı. Az önce Elif’in elindeki poşeti tutarken gördüğü o narin parmakları ve o parmaktaki benzer halkayı düşündü.
Sofraya oturduklarında çatal bıçak sesinden başka bir şey yoktu. Alp, önündeki yemeğe bakarken zihninde Elif’in asansördeki mahcup tebessümünü canlandırdı. Karısının sormadığı “Günün nasıl geçti?” sorusunu, Elif’in bakışlarında görmüş gibi hissetti.