1.Bölüm: Karşılaşma..

Asansörün kapısı kapanmak üzereyken Alp elini uzatıp araya koydu.
Kapı tekrar açıldı, içeri girdi.
“Sağ olun,” dedi kısa bir şekilde.
Elif hafifçe yana çekildi.
Elinde iki poşet vardı, biri ağırdı.
Üzerinde sade bir tesettür vardı, başı örtülüydü.
Yüzünde alışılmış bir sakinlik.“Elimdekiler yüzünden yavaş kaldım,” dedi.
Kapı kapandı.
Asansör yukarı doğru çıkmaya başladı.
İçeride sadece motor sesi vardı. İkisi de konuşmadı.
Alp bir an telefonuna baktı, sonra cebine geri koydu.
O sırada hafif bir koku fark etti.
Keskin değildi.
Parfüm gibi değildi.
Daha çok temiz bir koku… ama dikkat çekiyordu.
Fark ettiğini belli etmemeye çalıştı.
Elif de onun o kısa nefes alışını fark etti.
Başını çevirmedi ama hissetti. Bu tür şeyleri anlamayı öğrenmişti yıllar içinde.
Asansör dar geldi bir an.
İkisi de bunu hissetti ama kimse bir şey söylemedi.
Asansör hafifçe sarsıldı.
İkisi de aynı anda tutunmak için hareket etti.
Eller birbirine yaklaştı ama değmedi.
Gereğinden biraz daha yakındı.
Sonra ikisi de elini geri çekti.
Asansör durdu.
Kapı açıldı.
İkisi de aynı anda çıkmak için hamle yaptı.
Kısa bir duraksama… sonra birlikte dışarı adım attılar.
Koridora çıkar çıkmaz fark ettiler: aynı kat.
Kapılar karşılıklıydı.
Elif anahtarını çıkarırken Alp’e bir kez daha baktı.
Yüzüne, duruşuna… yeni taşınan biri olduğu belliydi.
Kapıyı açmadan önce durdu.“Hoş geldiniz,” dedi. “Yeni taşındınız sanırım.”
Alp başını çevirdi.“Evet, dün geldik.”
Elif hafifçe başını salladı.“Hayırlı olsun.”
“Sağ olun,” dedi Alp.
Kısa bir sessizlik oldu.
“İyi akşamlar,” dedi Elif.
“İyi akşamlar,” dedi Alp.
Kapılar açıldı.
İkisi de içeri girdi.
Kapılar kapandı.
Elif mutfağa geçti.
Poşetleri tezgâha bıraktı. İçeriden bir ses geldi:“Anne, ekmek aldın mı?”
“Elimde,” dedi Elif.
Poşeti açarken bir an durdu. Asansördeki o kısa an aklına geldi.
Sonra başörtüsünü gevşetti, omzuna düşen bir tutam saçı içeri aldı.“Boş ver,” dedi içinden.
Dolabı açtı, ekmeği yerine koydu.
Alp ayakkabılarını çıkardı. Ceketini askıya astı.
Salonun ortasında kısa bir an durdu.İçeriden televizyon sesi geliyordu.“Geldin mi?” diye bir ses duyuldu içeriden.“Geldim,” dedi Alp.
Cevap verirken aklından o kısa an geçti: asansör, koku, bakış.
Sonra hemen dağıttı düşünceyi.
“Saçma,” dedi içinden.
Telefonunu masaya bıraktı.
Karşılıklı iki kapı.
Arada birkaç adım.
İki ayrı hayat.
Ve ikisinin de üzerinde durmamaya çalıştığı kısa bir karşılaşma.