Son Bölüm: Sonsuzluk

Baran, artık hayatını sadece geçmişin gölgesinde sürdürüyordu. Her gün, aynı sokaklar, aynı caddeler, aynı okullar… Bir zamanlar birlikte gülüp oynadığı, her köşe başında hatıralarıyla dolu olan o yerlerde, her adımda bir adım daha kayboluyordu. Her gün, Selin’i bulacağına dair bir umudu vardı, ama ne kadar çabalarsa çabalasın, o hayalini bir türlü gerçeğe dönüştüremiyordu.

Bir gün, lise yıllarında, Selin’le ilk kez göz göze geldikleri o okulun bahçesinde oturuyordu. Zihni bulanık, ruhu bir boşlukta, adeta zamanın içinde kaybolmuş gibiydi. O okulun köşe başında, Selin’i ilk kez gördüğü anı hatırlıyor, her ayrıntıyı canlandırıyordu. O gülümseme, o bakış… Bir yanda hayatını anlamlı kılan her şey, bir yanda kaybolmuş hayaller… Baran, saatlerce bekledi, hiçbir şey olmadan.

Ve sonra, yine hayalini gördü. Selin. Tıpkı eski zamanlarda olduğu gibi, gülümseyerek ona doğru yürüyordu. O an Baran, tüm benliğiyle hayaline sarıldı. Onun sıcaklığını hissetmeye, kokusunu almaya çalıştı. Ama her şey birden kararmaya başladı. Yavaşça, başı döndü. Kalbi, birdenbire hızla çarpmaya başladı. Baran bir adım daha atmaya çalıştı, ama vücudu onu taşımayı reddetti. Ve o an, her şey sona erdi. Zihni karanlık bir boşluğa doğru sürüklendi. Selin’in hayalini, bir daha görmek için o kadar yakınken, her şey bir anda kayboldu.

---

Baran hastaneye kaldırıldığında, hayatla bağları tamamen kopmuştu. Kalp krizi geçirmişti ve vücudu artık yaşam belirtisi vermiyordu. Doktorlar, her şeyin bittiğini düşündü. Ancak, o an bir mucize oldu.

Baran, elektro şokla hayata geri döndü. İki dakika boyunca, ölümle yaşam arasında sıkışıp kalmıştı. O iki dakika, Baran’a her şeyin ötesinde bir şeyler yaşatmıştı. Mahşere adım atmış, Selin’i orada görmüştü. Yıllarca, yıllarca birlikte vakit geçirmiş gibi hissetti. Selin’in elleri, ona sarılmak için uzanıyordu. O kadar huzurlu, o kadar sakin bir ortamdaydılar ki, Baran zamanın nasıl geçtiğini anlayamadı. Sonunda, Selin’in gözlerinde, ona olan sevgiyi, sadakati, güveni gördü. Ama Baran bir süre sonra uyanmak zorunda kaldı. Gerçek dünyaya döndü.

---

Baran hastaneye geri döndü. Zihni, düşünceleri netleşmişti. Kalbi, artık eski haline dönmüştü. Ama o hala, her şeyin sonunda, Selin’in arkasından gitmek istiyordu. İçinde bir boşluk vardı; fakat bu kez, bu boşluk kaybolmuştu. Sonunda, bir şekilde huzur bulmuştu.

Bir gün, Baran yanında oturan kişiye son sözlerini söyledi. "Yanındakiyle yaşarsın, ama aklındakiyle ölürsün..." Duyguları daha fazla bastıramaz olmuştu. Bir zamanlar onunla gülüp eğlendiği, her anını paylaştığı Selin’in kaybı, onu öylesine derinden etkilemişti ki, artık hayatta durmanın bir anlamı kalmamıştı.

Baran son bir karar verdi. Selin’in ölümünden tam bir yıl sonra, bu dünyayı terk etmeye karar verdi. Bir gece, yalnız başına, yalnızca bir kağıt parçasına yazdığı son sözlerle veda etti. "Selin, sana, senin gününde geliyorum. Umarım seni bulurum." Bir yıl boyunca içinde tutmaya çalıştığı tüm acıları ve kaybolan yılları, son bir nefeste sonlandırıyordu.

Ve sonra, Baran, gözlerini kapattı. Bir yıl önce kaybettiği o güzel ruh, Selin, bu dünyadan bir daha geri gelmeyecek şekilde giderken, Baran da onun yanına doğru yol alıyordu.

Sonsuza kadar, bir arada, kaybolmuş hayallerin içinde, birbirlerini bekleyen bir çiftin hikayesi burada sona erdi.