Bölüm 9: Birlikte Başlayan Bir Yolculuk

Baran, o gün Selin’in gözlerindeki değişimi daha fazla hissedememişti. Okulun öğle tatilinde, koridorda yürürken içini bir huzursuzluk kapladı. O gün, sanki her şey biraz daha yabancılaşmıştı. Selin’in son günlerdeki tavırları ona farklı geliyordu. Sanki bir şeyler kaybolmuştu. Birbirlerine doğru yaklaşıyorlardı ama aynı zamanda bir uzaklık vardı aralarındaki. Baran, bu uzaklıkla nasıl başa çıkacağını bilemiyordu.

Saatler geçtikçe, Baran bu hislerden kurtulmak için bir fırsat arıyordu. Sonunda, okulu bitirip Selin’i bulduğu o an, her şeyin çözüleceğini düşündü. Okul çıkışı, Selin’in onu beklediğini gördü. O an, hiçbir şeyin farkında değildi, sadece Selin’e doğru yöneldi.

“Selin,” dedi Baran, hafifçe gülümseyerek. “Bir şey konuşmak ister misin?”

Selin, gözlerini bir an Baran’a odakladı. Birkaç saniye sessiz kaldılar. Sonra, Selin yavaşça başını sallayarak, “Evet, aslında seninle konuşmak istiyordum. Ama ben... biraz korkuyorum, Baran,” dedi.

Baran, Selin’in yüzündeki o korkuyu gördü. Bu, onun daha önce hiç görmediği bir şeydi. O kadar korkuyordu ki, Baran, istemsizce içini bir tuhaflık sarmıştı.

“Ne korkusu?” diye sordu Baran, adımlarını biraz hızlandırarak.

“Seninle... ben seni seviyorum, Baran. Ama… belki de bu kadar yakın olmanın ne anlama geldiğini tam olarak anlamadım. Korkuyorum.”

Baran, Selin’in söylediklerine karşılık bir şeyler söylemek isterken, sessizlik içinde birbirlerine bakarak birkaç saniye durdular. Baran, onun gözlerinde kaybolmak istemediğini hissediyordu.

“Sadece biraz sabır,” dedi Baran, kalbinin hızlı attığını hissederek. “Sana her şeyin yolunda olduğunu göstermek istiyorum. Bunu seninle yapmak istiyorum. Ama seni zorlamam.”

Selin, hafifçe gülümsedi. O an, Baran’ın içindeki tüm kaygı, gerginlik yok olmuştu. Kendi içinde çok uzun zamandır hissettiği eksikliği, Selin’in yanında bulmuştu. Birbirlerinin gözlerinde kaybolacak kadar birbirlerine yakın oldular.

Sonra, bir an durakladılar. Baran, o kadar yakındı ki, Selin’in kalp atışlarını duyabiliyordu. O an, hiçbir şeyin güvende olmadığını, ama bu yakınlığın güvenini hissedebiliyordu.

“Baran, ben seni seviyorum,” dedi Selin, yavaşça ellerini uzatarak.

Baran, Selin’in ellerini tuttu ve bir adım daha attı. Gözlerinin derinliğinde kayboldu, ama bu sefer kaybolmak istemedi. İhtiyacı olduğu şey tam olarak buydu. Birbirlerine ne kadar yakın olurlarsa, o kadar güçlü bir bağ kuracaklarını fark ettiler.

“Ben de seni seviyorum,” dedi Baran, bir adım daha atarak, Selin’i kucakladı. Gözlerinde bir umut vardı.

O an, her şeyin başladığı o ilk anı hatırladılar. Yağmurda yürüyen, birbirlerinin yanında yürüyen o iki yabancı… Artık onlar birbirlerinin her anıydılar.