Bölüm 14: İstanbul’a Adım Atan Baran

Baran, okulun ilk yılını bitirdikten sonra, hissettiği boşluk ve Selin’in İstanbul’daki yeni hayatına uzaklık, ona daha fazla dayanılacak gibi gelmiyordu. Gözleri her geçen gün daha da kararmış, kafasında beliren sorular birikmişti. Sadece Selin’e değil, kendi kimliğine de yabancılaşmaya başlamıştı. Lisede yaşadıkları, mezuniyetin heyecanı, aşkı her şeyini geride bırakmıştı. Baran, tüm bu duyguları bir kenara bırakıp İstanbul’a gitmeye karar verdi.

İstanbul’a gelişinin ilk zamanlarında, yalnızlık ve hüsran duygusu onu sarmıştı. Selin’in her zaman olduğu gibi ona yazdığı mektuplar, telefonla yaptığı konuşmalar ve uzaktaki sevgilisiyle geçirdiği saatler ona biraz olsun huzur veriyordu, ama yavaşça bu da yetmemeye başladı. Bir gün, bir iş görüşmesine katıldı ve şaşırtıcı bir şekilde, kısa sürede kendine bir iş buldu. Bir teknoloji şirketinde işe başladığında, başlangıçta kimse onu tanımıyordu. Ama Baran, her fırsatı değerlendirmek için çaba harcadı. Yoğun çalışma temposu ve azmiyle hızla ilerlemeye başladı. Ailesinin desteği, onu her zaman cesaretlendiriyordu, ama aslında bu yolda yürürken, en çok Selin’in kendisini izlediği hayalini taşıyor ve ona kendisini kanıtlama arzusuyla doluyordu.

Bir yıl içinde Baran, şirkette pozisyonunu yükseltti. İş yerindeki başarısı, ona yeni bir özgüven kazandırmıştı. Ancak içinde bir eksiklik vardı, bir boşluk. İstanbul’da bir arkadaş çevresi edinmeye çalıştı, ama hiçbir şey Selin’in yanında olduğu gibi sıcak ve anlamlı değildi. Geceleri işinden sonra evine gelir, telefonu eline alır, Selin’in yazdığı mesajları okur, bir şekilde onunla bağlantı kurmak için çabalarını sürdüren bir adam olarak günlerini geçirdi.

Bir yandan da, kendisini daha fazla uzak tutamayacağına karar verdiği üniversite sınavına hazırlanmaya başladı. Aklında sadece bir şey vardı: Selin’in yanına gitmek ve onunla birlikte olmak. Üniversiteyi İstanbul’da okumak, ona hayatının dönüm noktasını daha hızlı geçirme şansı verecek gibiydi. İş yerinde kazandığı başarıları üniversiteye taşımak, bu hedefe odaklanmak Baran’ı daha çok motive etti.

Bir sabah, sınav sonuçları açıklandığında Baran, Selin’le aynı şehirde, aynı kampüste olmanın hayalini kurarak, makine mühendisliği bölümüne girdiğini öğrendi. Selin’in resim öğretmenliği bölümüne devam ettiğini öğrendiğinde, aralarındaki mesafe bir nebze olsun azalır gibi hissetti. Artık, her ikisi de aynı şehirdelerdi; bir zamanlar farklı şehirlerde olmanın verdiği yalnızlık ve kaybolmuşluk hissi yavaşça siliniyordu.