Bölüm 42: Her Gün Aynı Soru

Baran, her sabah 8’de telefona sarıldığında, kayınvalidesinin sesini duymak için sabırsızlanıyordu. Gerçeklik, ona çok uzaktı artık. Zihni, her geçen gün biraz daha bulanıklaşıyor, her geçen gün biraz daha kayboluyordu. Bir zamanlar sevdiği, hayatının anlamı olan kadının yokluğuna alışmak, onun ölümüne inanamamak, bir tür cehennem gibiydi. Ama her gün, her sabah, kayınvalidesini aramak, sanki onu hala arayabilirmiş gibi bir umut taşıyordu içinde.

“Anne, Selin oraya mı geldi?” diye soruyordu. O kadar inatla, o kadar umutla soruyordu ki, sesindeki titrek ton her zaman kayınvalidesinin dikkatini çekiyordu. Ama kayınvalidesi, her defasında aynı cevabı veriyordu. “Evet oğlum, Selin burada, akşam yanına gelecek.”

Baran, bir süre o cevapla yetinmeye çalıştı. Gerçekten de, kayınvalidesinin söylediklerine inanmak istiyordu. İçindeki boşluğu biraz olsun doldurmak, ona o eski günleri hatırlatacak her türlü yanıtı almak istiyordu. Oysa kayınvalidesi ne kadar üzgün olsa da, ona her gün aynı şekilde cevap veriyordu. Selin'in ölüme uğraması, kayınvalidesini de yıkmıştı, ama o da bir şekilde Baran’a umut vermek, onu sarmak zorundaydı.

Baran, telefonun ucundaki kayınvalidesinin sesini dinlerken, o kadar hissizleşmişti ki, her gün bu telefonu bir ritüel gibi yapıyordu. Her sabah kayınvalidesinin rahatlatıcı sesini duymak, ona o eski günleri hatırlatıyor ve bir an olsun Selin’in yokluğunu unutmasına neden oluyordu. Ama o unutmalar kısa sürüyordu, çünkü her akşam saat 7’de o eski düzen, Selin’in eve dönüşü, boş bir eve dönüşüyordu.

Her sabah kayınvalidesini arayıp aynı soruyu sorduktan sonra, Baran günün geri kalanını büyük bir boşluk içinde geçiriyordu. Tüm zamanını evde, Selin’in her şeyini hala hatırladığı her köşe başında geçiriyor, geçmişin yükünü sırtında taşıyordu. Sabah telefonunun ardından, Selin’in yatak odasına girmeyi alışkanlık haline getirmişti. Yatakta Selin’in bir zamanlar bıraktığı izler vardı. O izlerin her biri, Baran’ın beyninde başka başka hayallerin canlanmasına yol açıyordu.

Selin’in parfümünün kokusu hâlâ oradaydı. Giysilerinin bazıları, neredeyse bir yüzyıl önce, sanki daha dün, oradaymış gibi yerinde duruyordu. O anlar Baran için hem huzur verici hem de yıkıcıydı. Selin’in kaybı, her şeyin sonunu işaret ediyordu, ama Baran her gün bir şekilde ona olan sevgisini, bağlılığını, varlığını hissetmeye çalışıyordu. Ve her geçen gün, kayınvalidesinin telefonu, sanki her şeyin hâlâ normal olduğunu, hayatın devam ettiğini ona hatırlatıyordu.

Fakat Baran, her gece, Selin’in eve dönüşüyle bir kez daha siliniyordu. Her sabah kayınvalidesinin “Selin buradaydı, akşam gelecek” sözleriyle avunuyordu. Ama ne kadar beklerse, ne kadar umarsa, Selin'in geri dönmesi mümkün değildi. Akşam saatleri gelip çattığında, o eski evdeki mutfak lambasının yanması, dışarıda arabaların uğuldayan sesi, her şeyin o eski düzene dair hatırlatmalar yapmasıyla yavaşça kayboluyordu.

Baran’ın aklı, her geçen gün biraz daha çelişkili hale geliyordu. Zihni ona Selin’in varlığını, her şeyin hâlâ eski gibi olduğunu söylüyor, ama bedeni ve kalbi, gerçeğin ne kadar acı olduğunu her geçen an biraz daha hissediyordu. Zihnindeki bu karışıklık, onun hayatta kalma mücadelesi gibiydi.

Ve her sabah, kayınvalidesinin sesiyle uyanan Baran, her gün aynı döngüye hapsolmuştu. Her şeyin bitmiş olduğuna, Selin’in gerçekte hiçbir zaman geri dönmeyeceğine bir türlü kabullenemiyordu. Ama o sabahlar ve akşamlar, onun hayal dünyasında Selin’in hâlâ ona ait olduğunu, her şeyin hâlâ eski düzeninde gittiğini söyleyerek, onu biraz daha bu dünyaya bağlamaya çalışıyordu.

Ama her geçen gün, daha da kaybolduğunu hissediyordu.