Bölüm 43: Gündüzün Gölgelerinde

Baran, günler geçtikçe gerçeklikle hayaller arasındaki çizgiyi giderek daha da kaybediyordu. Sabahları erkenden uyanıyor, kararmış, kirli sakallarını ve uzamış saçlarını bile umursamıyordu. Aynada gördüğü kişi, eski Baran'dan çok uzak biriydi. Gözleri, donuk bir boşlukla bakıyor, her geçen gün daha da soluyordu. Ama bir şey vardı, bir şey onu sokaklara itiyordu.

Her sabah, kayınvalidesini arayıp aynı soruyu sormayı alışkanlık haline getirmişti: "Anne, Selin oraya mı geldi?" Ve her defasında, kayınvalidesinin ona verdiği aynı cevapla başlıyordu güne: "Evet oğlum, Selin burada. Akşam yanına gelecek." Ama ne kadar beklerse beklesin, o akşamları bir türlü Selin gelmiyordu. Yine de, bir umut vardı, her gün sokaklarda, köşe başlarında, eski parkta, her köşe başında, Selin'in onu bulacağına dair bir inanç.

Baran, sabahın ilk ışıklarıyla evden çıkıp, önce mahalleyi dolaşmaya başlıyordu. Etrafındaki her şeyde bir şeyler arıyordu. Bir bakış, bir gülüş, bir adım… Bir iz arıyordu. Selin’in her yerde olabileceğini, sadece kaybolmuş olduğunu düşünüyordu. Ama günler geçtikçe, sokaklar daha da yabancılaşmış, mahalleler değişmişti. Etrafında kimse yoktu, herkes kendi dünyasında, hızla koşarken, o durup geçmişini arıyordu.

Baran, günün her saatinde, sokak sokak kağıt topluyordu. Her bir kağıt parçası, eski zamanlardan bir hatıra gibi geliyordu ona. Kimi zaman gazeteler, kimi zaman eski dergiler, bazen de kırık dökük kartonlar… Her biri ona Selin’i hatırlatıyordu. Çünkü Selin, bir zamanlar her gün bu sokaklarda, bu cadde boyunca yürüyerek onunla birlikte olmuştu. Her adımda, Selin’in bir parçasını arıyordu. Gündüz vakti sokaklarda dolaşırken, her adımda, her köşe başında ona rastlamayı, arkasından seslenmeyi umuyordu. Fakat her adımında yalnızdı. Kağıtlar, kartonlar, gazeteler – hepsi, sanki geçmişin bir yansımasıydı. Onları toplarken, bir yandan Selin’i arıyor, bir yandan da kaybolmuş zamanları yaşatmaya çalışıyordu.

İçinde, kaybolan bir şeyin eksikliği vardı. Bir zamanlar birlikte gülüp eğlendikleri, şarkılar söyledikleri o sokaklar şimdi boştu. Hiçbir şeyde o eski tat yoktu. Her kağıt parçası ona sadece daha fazla acı veriyor, ama bir o kadar da umudu taze tutuyordu. Her gün Selin’in izini sürüyordu. Her köşe başında, her parktaki ağacın altında, her sokak lambasının yanındaki gölgede, Selin’i bekliyordu. Ancak her defasında, karşısında yalnızlık vardı. Bazen, o eski okulun önünde durup, orada buluşacakları günü hayal ediyordu. Ama orada da sadece soğuk beton vardı.

Gündüzün sessizliğinde, Baran her gün aynı ritüeli yapıyordu. Selin’i arıyordu. Sokaklarda dolaşırken, her sokak lambasının altında, her parktaki banka yaslanarak, Selin’in onu bulmasını bekliyordu. Ama her seferinde, kaybolmuş bir geçmişle yalnız başına kalıyordu.

Bir sabah, eski mahallelerinden birinin köşe başında, uzun süre gitmediği bir caddeye denk geldi. Burası, Selin’le birlikte yürüdükleri, saatlerce sohbet ettikleri bir sokaktı. Aniden, zihninde Selin’in gülüşünü duydu. Hızla arkasına döndü, ama kimseyi göremedi. Bir anda, her şey bulanıklaştı. Selin’in varlığını hissediyor gibiydi, ama yine de ondan hiçbir iz yoktu. Hızla adımlarını hızlandırdı, sanki Selin’i bir an önce yakalayacakmış gibi. Ama ne kadar hızlı koşarsa koşsun, her şey bir hayal gibi kayıp gidiyordu.

Kağıtları toplamayı, her gün sokakları aramayı sürdürdü. Her adımda, her köşe başında, her eski parkta, her zaman bir şeyler bekliyordu. Ama Selin, her geçen gün daha da uzaklaşıyor, kayboluyordu. Yine de Baran, o eski izlerin peşinden gitmekten vazgeçmiyordu. Çünkü bir gün, bir sokak köşesinde, Selin’i bulacağına inanıyordu.

Her gün, daha fazla kaybolarak ve daha fazla sokak arayarak yaşadı. Yalnızlıkla savaşırken, bir gün bu savaşın bitmesini umarak, her köşe başında bir umutla bekliyordu. Ama zaman ilerledikçe, o umut da daha çok kayboluyordu.