Bölüm 1 :Başlangıç

2012 yılının o gri sabahında, Baran her zamanki gibi okula gitmek üzere evden çıkmıştı. Ankara'nın soğuk, ıssız havası, her adımında biraz daha yaklaşıyor gibiydi. Her şey sıradan bir şekilde başlamıştı; kahvaltı, evden çıkış, alışılmış yol… Ama bir şeyler farklıydı. İçinde, her zamanki boşluk daha da büyümüştü. Havanın soğukluğu, sanki içindeki boşluğu daha da derinleştiriyordu. Bir noktada, insanlar etrafında koştururken, o yalnızdı. Yağmur hafifçe çiselemeye başlamıştı ve herkes bir an için telaşa kapıldı. Baran, her zamanki gibi umursamadı. Yağmuru sevdiğini biliyordu. Çiseleyen yağmurun altında yürümek, ona bir rahatlama, bir özgürlük hissi veriyordu. Her adımda, bir şeyler ondan uzaklaşıyor, bir şeyler de ona daha yakın oluyordu.

Yolun ortasında bir şey dikkatini çekti. Arkasından gelen adımlar… Başta, bunu sadece bir tesadüf olarak düşünmüştü, ama ses giderek daha da yaklaşmaya başlamıştı. Kafasını biraz çevirdiğinde, gözleriyle tanımadığı birini fark etti. Bir kız, şemsiyesiyle yanına doğru geliyordu. Baran, o an, tanımadığı birinin yanı başında belirmesini hiç beklememişti. Kız yavaşça ona yaklaşıp, "Şemsiyemin altına girmek ister misin?" diye sordu. Baran, bir an şaşkınlıkla ona baktı. Bu kadar basit bir soru, aslında içinde derin bir anlam taşıyordu. Ama Baran, o an, ne düşündüğünü anlayamadı. Ne de olsa, o her zaman yalnızdı ve o anı da yalnız geçirmek istiyordu.

“Hayır, teşekkür ederim,” diye yanıtladı. Kız biraz gülümsedi, başını hafifçe sallayarak “Sen bilirsin,” dedi ve yürümeye devam etti. Baran, o anın etkisinde, bir türlü kıza karşı hissettiklerini anlamlandıramadı. İçinde bir şeylerin değiştiğini hissediyordu, ama neyin değiştiğini, o kadar net bir şekilde kavrayamıyordu. Kızın gözleri, ona bir şeyler anlatıyordu. Fakat o an, Baran için her şey hızlıca geçip gitmişti.

Okula vardığında, zihin hâlâ o kızın gözlerinde takılı kaldı. O gözlerde bir şeyler vardı, belki de bir şeyler kaybolmuştu. Baran, sınıfına adım attı ama o an, kafasındaki karışıklık hiçbir şekilde dinmek bilmiyordu. Kafasını sağa sola çevirip, sıraya oturdu, ama bir türlü dikkatini toparlayamadı. Okulun gürültüsü, Baran’ın zihin dünyasında yankı yapıyordu, ama hiçbir şey bu karışıklığı dindiremiyordu. O kızla yaşadığı kısa anı, hala zihninden atamıyordu. Ne vardı o kızda, ne vardı gözlerinde? Neden o an, gözleri ona bu kadar derin gelmişti?

Sınıfta ders başlamıştı, ama Baran’ın zihninde başka bir şey vardı. O kızın gözleri, her adımda daha da büyüyordu. Ve birden, sınıfın kapısı tekrar açıldığında, o kız bir kez daha Baran’ın karşısında belirdi. Şemsiyesiyle, birkaç adım daha attı ve hiç tereddüt etmeden Baran’ın yanına oturdu. Bu sefer, Baran ona bakarken, o anın yavaşça içini kapladığını hissedebiliyordu. O kız, ona doğru bir gülümseme yolladı ve çantasından peçete çıkararak, "İstersen bununla kurulanabilirsin," dedi.

Baran, şaşkınlıkla peçeteyi aldı ve teşekkür etti. O an, zaman yavaşladı. Gözlerindeki boşluk, bir an için silindi gibi hissetti. Gözlerini kızdan ayırmadı, ama her şey karışıyordu. O an, kalbinin derinliklerinden bir şeyler uyanıyordu. Baran, hislerini tam olarak anlayamasa da, bir şeylerin farkındaydı. O an, ona sadece kendi içsel dünyasında bir yolculuk yapma fırsatı sunmuştu. Kızla ne yapacağını, nasıl bir bağ kuracağını bilmiyordu ama o an, Baran’ın dünyasında bir şeyler değişmeye başlamıştı. Kızın adı, Selin’di. Adını öğrenmişti, ama hala içindeki eksikliği çözebilmiş değildi.

Ders boyunca, gözleri sürekli Selin’deydi. Ama sadece gözleriyle değil, ruhuyla da ona çekiliyordu. Baran’ın içinde bir şeyler kayboluyor, bir şeyler buluyordu. Tanımadığı, ama her anında hayatına etki eden bir insanla tanışmıştı. Ve o an, o tanışma, içindeki boşluğu biraz olsun doldurmuştu.

Ama Baran, o anın ne anlama geldiğini tam olarak bilmiyordu. Hissettiği her şey, ona yeni bir kapı açıyordu. Fakat o kapıyı açıp açmamaya karar vermek, ona kalmıştı. Bu, sadece bir başlangıçtı. Ama bir şey kesindi; Baran, o anı, o kısa görüşmeyi, o bakışları asla unutamayacaktı.