Bölüm 44: Hayalin Peşinden

Baran, o sabah bir kez daha sokakları adımlayarak kağıt toplama işine koyulmuştu. Günler geçtikçe yüzü, saçları, sakalları daha da uzamış, gözleri derin bir boşlukta kaybolmuştu. Fakat içinde hissettiği tek şey, kaybolmuş birini aramak, kaybolan zamanları bulmaktı. Her köşe başı, her sokak lambası, her park bankı ona Selin’i hatırlatıyordu. Ama Selin bir hayal gibi kaybolmuştu, yıllar önce yitirdiği bir şeyin geri gelmesini bekliyordu.

Bugün, bir sokakta ilerlerken, aniden, sol köşe başında bir şey gördü. Gözleri bir anda irkilerek o yönde kaydı. Sanki birisi onu izliyormuş gibi bir his vardı. Yavaşça adımlarını hızlandırdı, adım adım o sokak boyunca ilerledi. O sokak, Selin’le birlikte yürüdükleri ilk yerdi. Hatırlıyordu, o eski günleri. Ellerinin birbirine değdiği, kahkahaların yankılandığı o zamanları. Her şey o kadar taze, o kadar gerçekti. İçinde bir umut belirdi: Belki de bugün, Selin burada, her şeyin başladığı yerdeydi.

Birden, gözleri bir figüre odaklandı. O figür, en derin anılarında yaşayan, en sevdiği yüzü barındırıyordu: Selin. Gözleri, Selin’in gülümseyen yüzünü hayal ediyordu. Yavaşça, adımlarını hızlandırarak ona doğru ilerledi. Selin... Gerçekten o muydu? Her şey bir hayal miydi? Hayal miydi yoksa gerçek mi?

Baran’ın kalbi hızla çarpmaya başladı. O hayaline, o sevgili yüzüne, o tanıdık gülüşe yaklaşırken, sanki zaman yavaşladı. Her adımda, Selin’in ona doğru adım attığını, her köşe başında ona yaklaştığını hissediyordu. Ama bir şey vardı, içindeki karanlık bir an, buna inanmadığını söyledi. Selin ölüydü. Ama o an, işte o an, Selin’i görüyordu. O gülümseme, o bakış, o adımlar...

Bir anda, selinin ellerini görmek, onu hissetmek istediği o an, Baran’ın beynini sarmaya başladı. O kadar hızla koştu ki, soluk soluğa kalmıştı. Kalbi o kadar hızlı çarpıyordu ki, her adımda başı döndü. Yavaşça, Selin’e doğru yöneldi. Hemen arkasına döndü ve onu yakalamaya çalıştı.

“Selin! Bekle!” diye bağırdı, ama sesi soluğu çıkmıyordu. Adımlarını hızlandırarak, Selin’in arkasına doğru koştu.

Bir adım daha atmaya çalıştı ama birden başı döndü. O an sanki her şey, başı, kalbi, her şey bir anda ona karşı çıkmış gibiydi. O anda, tüm dünyası kararmaya başladı. İçindeki boşluk, hayalini kaybetme korkusu onu sarhoş etmişti. Son bir adım daha attığında, dünya birden yerinden kaydı ve düşerken, derin bir karanlık içindeki son bakışını Selin’e yöneltti.

Sonrasında her şey karardı.

---

Baran, bir süre sonra gözlerini açtı. Çevresinde bir sürü insan, bazıları hemşire, bazıları doktordu. Hastane odasında, başında bir sargı vardı. Beyni, sanki vücudundan dışarı çıkmış gibi hissediyordu. Ellerini ovuşturdu ama başı hâlâ dönüyordu. Ellerinde, kağıtlar vardı. Yerde, etrafında gazete parçaları… Ama bir şey vardı, her şeyin arasında kaybolmuştu. Oğlunun yanına gelmesini bekleyen kayınvalidesinin yumuşak sesi hala kulaklarında yankı yapıyordu.

“Selin… Selin burada mı?” dedi, boğuk bir sesle.

Bir hemşire hızla yanına yaklaştı. "Baran, sakin olun. Her şey yolunda, sadece biraz fazla yorgundunuz." dedi ama Baran, duymuyordu. O sadece, Selin’i bir an önce bulması gerektiğini hissediyordu. Çünkü o an bile, sokaklar ondan bir adım daha uzakta gibi hissediliyordu.

Ve sonra tekrar bir ses duydu. Kayınvalidesinin sesi... Tekrar:

“Evet, oğlum, Selin burada. Akşam yanına gelecek."

Baran bir süre başını salladı. Kafasında hala karışıklık vardı. Ama kalbi bir parça huzur bulmuş gibiydi. Yine de her şey bulanıktı. Bir yanda hastanede, bir yanda kaybolan zamanlar... Ve sadece bir şey vardı: Selin.

Ona ulaşmak için daha fazla mücadele edecekti. Çünkü bir gün, her şey gerçek olacaktı.