Giriş

Yaman, Buğra’nın sesini daha iyi almak için iyice kulağına bastırdı ahizeyi.

“Oğlum panelci çetesi bırakmıyormuş lan Buse’nin peşini.” dedi Buğra öfkeyle. “Kızın ifşasını yaymışlardı zaten biliyosun, şimdi de ailesine tehdit mesajları yolluyorlarmış Yaman, dün çıplak erkek fotoğraflarıyla dolu bir poşet göndermişler evlerine.”

Yaman konuşmaları gereken önemli konunun bu olduğunu anlayınca telefonu bastıran elini gevşetti tekrar.

“Umurumda bile değil artık birader.” dedi son derece umursamaz bir ses tonuyla.

“Nasıl umurunda olmaz lan?” diye bağırdı Buğra. “Eski sevgilim oğlum o kız! Salak mısın sen. İkimizi de ilgilendiriyor bu konu.”

“Beni hiç alakadar etmiyor artık birader.” dedi yaman istifini bozmadan. “O kadar şey yaptık lan o kız için, ne yaptı peki karşılık olarak? saf mısın oğlum sen?” diye devam etti. Bu sefer öfkelenme sırası ondaydı.

“Saf değilim ama kötü hissediyorum kendimi ya.” dedi Buğra bu sefer daha sakin bir ses tonuyla. “Bana söz vermiştin.”

“Geçti o tren.” dedi yaman. “ Sen harbiden safsın birader, unuttum demedin mi oğlum sen bu kızı? Asıl sen söz vermiştin bana.” diye devam etti.

“Bunun unutamamakla bir alakası yok. Konu beni de ilgilendiriyor sonuçta. Herkes bana yazıyor lan ne olmuş diye.” dedi sitemkar bir ses tonuyla Buğra.

Yaman derin bir nefes alıp konuşmaya devam etti. “Bak birader, biz o kadar şey yaptık o kız için, taşınacaklardı lan mahalleden biz olmasak, ne yaptı karşılık olarak? okulunu değiştirip gitti, yüzüne bile bakmıyordu senin, bıçaklanıyordun lan sen az daha, unuttun mu denyo?” diyerek bağırdı mikrofona.

“Unutmadım.” dedi Buğra ağlamaya yakın bir tonla. “Ama ilk kez beni anlamıyorsun sanırım.”

“Seni anlıyorum kardeşim ama yapacak bir şey kalmadı bu saatten sonra. Üzerimize düşmeyeni bile yaptık fazlasıyla.” dedi Yaman, Buğra karşıdında duruyormuş gibi kendinden emin bir şekilde kafasını sallayarak.

“İyi de ne yapacağız şimdi?” diyerek devam etti Buğra yalvarırmış gibi çıkan buruk bir sesle.

“Hiçbir şey.” diye cevap verdi Yaman baş sallama hareketini devam ettirip. “Ayrıca ben artık yokum bu işlerde kardeşim. Bıktım ya! Konuşacağız bu konuyu.”

“Tam da iyi adam olacak zamanı buldun.” diyerek sitem etti tekrar Buğra. “Ben hiç rahat değilim oğlum, ne yapacağımı bilmiyorum. Son bir kez benim için lan...Valla kafayı yiyeceğim ya!”

Yaman bıkkınlıla yüzünden uzaklaştırıp hoparlöre aldı telefonu. Buğra’nın acınası sesini kulağının içinde duymak istemiyordu. “Bela eksilmiyor anasını satayım ya başımızdan. Bıktım diyorum Buğra! Anlamıyor musun?”

“Anlıyorum. Ben de istemiyorum zaten artık ama bu farklı bir şey.” diyerek cevap verdi Buğra.

“Tamam yarın okulda konuşuruz. Kaynıyordur zaten şimdi anasını satayım.” dedi yaman derin bir nefes alıp. Bu konuları konuşmak artık boğuyordu onu. Vedalaşıp telefonu kapatmak istedi.

“Konuşacağız değil mi? dedi Buğra şeker isteyen bir çocuğun masumluğuyla.

“Konuşacağız dedik ya birader.” dedi Yaman gülerek. Sinirleri bozulmuştu.

“Söz mü?”

Dıt

Dıt

Dıt…

___________________________

Revize edilecektir!

Bu bölüm karakterin neden değişmek istediğiyle ilgili bir kırılma anının sahnesi, o yüzden giriş bölümü olarak kullanmak istedim. İlerleyen bölümlerde tekrar bu konuya dönülecek.

Oylamayı ve yorum yapmayı unutmayın)))

Instagram: eyupdivit
__________________________