5. Bölüm

Dursun Çelik, okulun bahçesindeki çardaklardan birinde Yaman’ı beklerken sigara içiyordu. Okul müdürü, ya oğlunun okuldan atılacağını ya da kendilerinin gelip Üçyol’daki bir liseye nakil isteyeceklerini söylemişti. Yaman efendiyle artık yollarını ayırmaları gerekiyordu. Sınıfındaki öğrencilerin sınav senesiydi ve artık eskiden olduğu gibi dersleri sabote edemezdi. Bıçkınlık yapıp öğretmenleriyle tartışamazdı. Böyle bir risk alamazlardı bu yıl. Yoksa diğer öğrencilerin hakkına girmiş olacaklardı.

Dursun bey, bir kere daha aradı Yaman’ı ama telefon açılmadı. Siniri her geçen saniye daha da artıyordu. Çocuklarını iyi şartlarda yetiştirmek için çalışıp durmuştu. İnşaatlarda çalışmış, benzinliklerde pompacılık yapmıştı. Bir ara bıçaklanana kadar geceleri taksiye bile çıkmış, sonunda bütün birikimini ortaya koyup Günaltay’da bir yapı market açınca biraz rahatlamıştı. Şimdilerde dükkanıyla uğraşıyor ve biraz geç de olsa çocuklarıyla ilgilenmek istiyordu.

Üç çocuğu vardı: On bir yaşındaki Melek, on dört yaşındaki Kuzey ve bu yıl on sekizine giren büyük oğlu Yaman -ya da daha doğrusu Deniz. Onları iyi yetiştirmek için elinden geleni yapmıştı ama Yaman’ı asla zapt edememişti. Yıllarca çalışıp dururken büyük oğlunu biraz ihmal ettiğini biliyordu. Baba sevgisini gerektiği gibi verememişti ona. Mutlu bir yaşam için iyi şartları sağlamış ama bunu unutmuştu. İkisi bir arada yapılabilmesi zor şeylerdi. Başaramamıştı. Çok öfkeli olsa da bu öfkesi kendineydi. Yaman sokaklarda büyümüş, kendi başına yetişmişti. Yatsı ezanı okunmadan eve gelmezdi. Evde ona verilmeyen sevgiyi hep dışarıda aramak zorunda kalmıştı.

Dursun bey ne kadar istese de çocuklarına olan sevgisini yansıtamıyordu. Bazen düşününce kendisinin böyle bir sevgi görmemesine bağlıyordu bu durumu. Babası gerçekten de sert ve vurdumduymaz bir adamdı, çocuklarını hep görmezden gelmişti. İster istemez o da şimdi babası gibi davranıyordu. Bazen Yaman’ı kucaklayıp öpmek istese de bir türlü eyleme geçiremiyordu bu isteğini.

Şimdi bu serin ekim sabahı, peş peşe sigara içerken, yaptığı hataları düşünüyordu Dursun bey. Pişman olduğu şeyler vardı ama hiçbir şey için geç değildi. Müdürün teklifini bu yüzden kabul etti. Oğlunun, kendisi gibi diplomasız bir işçi olmasını istemiyordu. Ne yapıp etmeli çocuğuna okulu sevdirmeliydi. Gerekirse özele bile yazdırmayı düşünüyordu. Motor konusunda da ona karışmaması gerekiyordu belki ama ne yapsa da bu konuda kendisine hakim olamıyordu. Yaman’ın, iki tekerlekli bir demir yığınının üzerinde gece gündüz sürat yapıp dolanmasını onaylayamıyordu bir türlü. O motor hayatlarına girdiği günden beri rahat bir uyku uyuyamamıştı.

Oğlunun hevesini anlıyordu Dursun bey. Genç, kanı kaynayan bıçkın bir delikanlıydı Yaman. Hatta onu kendi gençlik zamanlarına benzetiyordu. O da motor almak istemiş, babasıyla kavga etmiş ama asla bu hayalini gerçekleştirememişti. Üç çocuk sahibi bir baba olunca kendi babasının o zamanki tepkisini anlayabiliyordu. Özellikle erkek çocuklar o yaşlarda hızlı kararlar alır ve geçici heveslere kapılırdı. Biraz durup düşününce empati kurup anlamak çok zor değildi ama onu doğru getirmek için ne yapması gerektiğini bilmiyordu. Çünkü kendi babası çözümü şiddette ve görmezden gelmekte bulmuştu. O da günlerce sokaklarda yatıp kalkmış ve sonunda pes ederek bir işe girip çalışma hayatına atılmak zorunda kalmıştı. Yaman’ı böyle bir yola sokmayı asla istemiyordu ama takınması gereken tavır konusunda da kararsız kalıyordu. Bir bıraksa züppe olup çıkacaktı oğlu, ki son bir iki ay dışında zaten öyleydi. Defalarca elinde ne iş varsa bırakıp atar topar karakola giderdi, her sene yalvar yakar müdürlerle konuşup sınıftan geçsin diye uğraşırdı, dövdüğü çocukların ailelerinden özür dilemek için kapılarında dikilirdi…

On bir yaşındayken, sahibi, futbolcu kartlarından çıkan hediyeyi vermemiş diye bir marketin asma kilitlerine her sabah japon yapıştırıcısı dökmüştü Yaman. Ta ki adam pes edip kendi cebinden ona bir bisiklet alana kadar. Aslında adamın bir suçu yoktu çünkü o da toptancısından alamıyordu hediyeleri. Böyle olunca bir liste çıkarıp mahalledeki çocuklara kazandıkları hediyeleri kendi cebinden alıp vermişti. Ne kadar kızmış gibi yapsa da oğlunun böyle cesur olması Dursun beyin hoşuna gidiyordu o zamanlar. Ama Yaman durmak bilmiyor ve her geçen gün yeni bir olay getiriyordu kapısına.

Saat ona yaklaşıyordu ve çoktan gelmesi gerekirken Yaman ortalarda yoktu. Dursun bey biraz kalkıp yürüyerek stresini atmak istedi. Dükkana çırağını yollamıştı açması için. Artık sürekli dükkanda bulunması gerekmiyordu ilk zamanlardaki gibi ama yeni mallar gelecekti bir saat sonra. Bir an öce bu işi halledip dükkana gitmek istiyordu. Kendini tutamayıp mesaj yazmak istedi ve tam o sırada Yaman’ın adı gözüktü ekranda. Telefonu açtığında karşıdan gelen ses ona ait değildi. Bir kız kaygılandırmamaya çalışarak ona kazanın haberini verdi.

__________________________

Selamlaar ❤️

Bölümü nasıl buldunuz?

Yaman'ın babası nasıl biri sizce?

Oylayıp yorum yapmayı unutmayın))

Instagram: @eyupdivit

____________________