1. BÖLÜM

Yaman, yeni bir hayata başlamak istiyordu. Kendini bildi bileli bir hırgür içerisindeydi. Üzerinde bela mıknatısları varmışçasına her gün yeni bir mevzu yüzünden bir kavganın ya da tartışmanın içerisinde buluyordu kendini. Bu yüzden mahallede Yaman diyorlardı ona çünkü küçüklüğünden beri hovarda ve serseri bir tipti. Gerçek ismi Deniz’di oysa ve adını çok severdi. Artık biri Deniz diye seslendiğinde dönüp bakmıyordu bile, lakabı adının önüne geçmişti. Bu lakabın mı onun kaderi olduğunu yoksa mevcut kaderinin mi ona bu lakabı verdiğini bilmiyordu. Tek bildiği şey bir zamanlar sevdiği bu durumdan bir an önce kurtulmak istemesiydi. Farklı biri olabilirdi. Bu kişiliği ve beraberinde getirdiği belaları artık istemiyordu.

Sert bir mizacı vardı Yaman’ın. Bıçkın bir delikanlıydı. Sözünü esirgemenin ne olduğunu bilmiyor, yüreğinden geçtiği gibi konuşuyordu. Bu özellikleri, hep kendini belanın ortasında bulmasına neden olmuştu. Bütün bunlar yetmezmiş gibi kızlarla da başı dertteydi. Genelde kızlar onu çekici bulup yakınlaşıyordu ama yüzeysel ilişkilerden ve flörtleşmelerden öteye gitmiyordu bu adımlar çünkü onun hareketli hayatında kızlar için uygun bir boşluk yoktu. Son ilişkisi biraz daha iyiydi diğerlerinden ve birkaç ay sürmüştü ve yine aynı sebepler yüzünden bitmesi gerekmişti.

Bu hayatta en sevdiği şey motoruydu. 18 olur olmaz ehliyetini çıkarmış ve iki yaz tatili boyunca biriktirdiği parayla bir Mondial almıştı. Hayalinde bir Yamaha vardı ama parası onu almaya yetmemişti. Yinede motoruyla mutluydu. Her sabah okula onunla gidiyordu. Zaten popüler bir çocuktu bir de motor da alınca okuldaki havası iyice artmıştı. Hayatının en mutlu zamanlarını yaşıyordu. Hatta uzun zamandır kötü denilebilecek hiçbir hareketi olmamıştı okulda. Kimseyle kavga etmemişti, hocalarıyla tartışmamıştı… Ama müdür okulunu değiştirmek için elinden geleni yapacağını söylemiş ve yapmıştı da. O güzel günleri dün babasının açtığı telefonla son bulmuştu:

“Ne yaptın sen yine?”

“Bir şey yapmadım baba ne var?”

“Murat bey aradı…

“Eeee…”

“Ne Eeee’ si? Okulun değişecekmiş.”
.
.
.

Sinirden konuşmanın devamını dinleyememişti bile. Okulunu çok seviyordu. Genel olarak okumak sevmediği bir şey olsa de okul kavramı onun için farklı bir konumdaydı. Bir sığınma yeriydi. Oraya ders dinlemeye gitmiyordu zaten. Arkadaşlarıyla olmak, kendini iyi hissettiği o ortamda bulunmak için gidiyordu. Orda bambaşka biriydi. Herkese sözü geçiyordu. Küçükken özendiği mahalle abiliğini orda yapabiliyordu… Ve seviliyordu. Evde bile hissetmediği bir duyguydu bu. Her şey tam yoluna girmişken bu onu altüst etmişti.

Dünden beri neredeyse hiç uyumamıştı. Sabah olunca çıkış işlemleri için okula gitmesi gerekiyordu babasıyla. Telefonunu kapatıp motoruna binmiş, biraz gazlamak için otobana çıkmış, gece boyu durmadan sürmüştü. Koca şehirde yollar bitmek bilmiyordu. Bütün İzmir’i dolaşsa da sinirinin geçmeyeceğini anlayınca ikinci evine, Apo’nun garajına, gitmişti. Garajın önündeki döşemeleri yağlı, yayları dışarı fışkıran koltuğa kendini bırakmış, bilinci bulanıklaşana kadar sabah ne yapacağını düşünmüştü.

_________________________

Bölüm kısa biraz ama ilk bölümler biraz seri gelecek o yüzden kısa kısa olsalar daha iyi olur diye düşündüm.

İkinci bölümü düzenleyip akşam yükleyeceğim))

Wattpad: eyupdivit
Instagram: @eyupdivit