2.Bölüm

GÖKÇE'DEN DEVAM

O olayın üzerinden iki gün geçmişti. Adamın mesaj atmasını bekliyordum.

Artık ne zaman mesaj atacağı ona kalmıştı.Dışarıda birkaç işim olduğu için

evden çıkmıştım. İşlerimi hallettikten sonra yemek yemek için bir kafeye

gittim. Bir şeyler sipariş verdim ve gelmesini beklemeye başladım. O sırada

telefonuma bir bildirim geldi. Mesaj, o kişidendi. Hemen açıp baktım.

0529: İyi günler, hanımefendi. Ben geldim. Adresi atarsanız ben de gelip saatimi alacağım.

Siz: Şu an evde değilim, dışarıdayım. Yarım saat içinde eve geçeceğim. O zaman atarım.

0529: Tamam, bekliyorum sizi.

Kısa süre sonra yemeğim geldi. Hızlıca yedim ve hemen eve

geçtim. Adamı bekletmemek için eve gelir gelmez mesaj attım.

Siz: Konum. 📍

Siz: Eve geldim, gelebilirsiniz beyefendi.

0529: Tamam, 10 dakika oradayım.

Siz: Tamam, bekliyorum.

On dakikanın ardından zil çaldı. Kapıyı açtığımda karşıma 1,95 boylarında bir

adam çıktı."Buyurun, geçin. Kargonuzu vereyim."Adamla birlikte salona geçtik.

Raftaki saati alıp kendisine uzattım.
"Sağ olun, hanımefendi.""Rica ederim. Bu

arada, adım Gökçe." "Memnun oldum. Ben de Araz. Bu arada, bu pijamalar da

sizin." "Buyurun, teşekkür ederim." dedim gülümseyerek."Çay, kahve, bir şey

içer misiniz?" "Yok, teşekkür ederim. Ben artık gideyim. İşlerim var." "İyi günler o

zaman."Beraber kapıya kadar yürüdük. Tam kapıyı kapatacakken konuştu."Bu

arada, Gökçe, başın sıkışırsa saat kaç olursa olsun

beni ara." "Teşekkür ederim, Araz. Çok iyi kalplisin. Görüşürüz."

"O zaman görüşürüz."Dedikten sonra kapıyı kapattım.

ARAZ'DAN DEVAM

Sonunda özel yapım saatime kavuşmuştum. Benim için paha

biçilemezdi. Saatimi aldığım kız da çok güzeldi, yalan yok, beni bayağı

etkilemişti. O gülümsemesi bir türlü aklımdan çıkmıyordu.Çok güzel

gülümsüyordu. Acaba onu bir daha ne zaman görecektim? Sonuçta yalnız

yaşayan bir kadındı. Onu rahatsız etmek istemiyordum.Kafamdaki düşünceleri

silkeleyip yola odaklandım. Daha halletmem gereken bir sürü işim vardı.