12.Bölüm

GÖKÇE DEN DEVAM

Telefonumu yeniden elime aldım ve mesajdaki adresi açtım. Haritadaki

konuma birkaç saniye boyunca baktım. Burası şehrin biraz dışında, eski

depoların bulunduğu bir bölgeydi. Araz'ın neden orada olduğunu

bilmiyordum ama içimde kötü bir his vardı.Montumu giyip çantamı aldım.

Evden çıkmadan önce bir kez daha telefona baktım. Araz'dan hâlâ hiçbir

haber yoktu. Taksi bulmak için ana caddeye kadar yürüdüm. Adresi şoföre

gösterdiğimde adam kaşlarını çattı.
kızım, bu saatte oraya gitmek istediğine

emin misin? Oralar pek tekin değildir."
Yutkundum."Gitmem gerekiyor."Başka

bir şey söylemeden arabayı çalıştırdı.
Yol boyunca telefonumu elimden

bırakmadım. Araz'ın numarasını açıp arama tuşuna basmak istedim ama

vazgeçtim. Ya telefonu yanında değilse? Ya aramam yüzünden başına daha kötü

bir şey gelirse? Bu düşünceler bile nefesimi daraltmaya yetiyordu.Yaklaşık

yirmi dakika sonra taksi durdu."Buradan sonrası bana kalırsa yürüyerek gitme,"

dedi şoför.Ücretini ödeyip arabadan indim. Taksi uzaklaşırken etrafıma

baktım. Sokak lambalarının bazıları yanmıyordu. İleride, mesajdaki konumla

aynı yerde duran büyük ve eski bir depo vardı.Telefonumun fenerini açarak

depoya doğru yürüdüm. Kapının önüne geldiğimde duraksadım. İçeriden belli

belirsiz sesler geliyordu.Derin bir nefes alıp kapıyı yavaşça araladım."Araz?" diye

fısıldadım.Cevap gelmedi.Biraz daha ilerledim. Yerde kırılmış bir sandalye,

kenarda devrilmiş birkaç kutu vardı. Burası terk edilmiş gibi görünse de

içeride birilerinin bulunduğuna emindim.Tam geri dönmeyi düşünürken

üst kattan bir ses duydum.Kalbim hızla çarpmaya başladı. Telefonumun fenerini

kapatıp duvarın arkasına saklandım. Birkaç saniye sonra iki adam

merdivenlerden indi. Aralarında, başı öne eğilmiş birini sürüklüyorlardı.

Araz!Onu hemen tanımıştım. Bilekleri bağlıydı ve yürümekte zorlanıyordu.

Ağzımı kapatarak sessizce ağlamaya başladım.Adamlar onu deponun arka

tarafına götürdüklerinde hemen peşlerinden gitmek istedim ama ayak

sesleri yeniden duyulunca olduğum yerde kaldım.Bir süre sonra ortalık

sessizleşti.Telefonumu çıkarıp ekranı açtım. Tam birinden yardım istemeyi

düşünüyordum ki arkamdan gelen sesle irkildim."Burada ne işin var?"

Yavaşça arkamı döndüm. Karşımda yüzünü siyah bir maskeyle gizlemiş bir

adam duruyordu."Araz nerede?" diye sordum.Adam başını yana eğerek bana

baktı."Demek onun için geldin.""Ne istiyorsunuz ondan? Bırakın onu!"

Adam bir adım yaklaştı. Geri çekilirken telefonumu sıkıca kavradım."Telefonunu

yere bırak."Başımı iki yana salladım. "Hayır."Yüzündeki ifade değişti. Elini

uzatıp telefonumu aldı ve yere fırlattı. Ekranın kırılma sesi depoda yankılandı.

Gözlerim doldu. Artık yardım isteyebileceğim bir telefonum bile yoktu.

Adam kolumdan tutarak beni deponun arka tarafına sürükledi. Bir kapının

önünde durdu, kilidi açtı ve beni içeri itti.Başımı kaldırdığımda Araz'ı karşımda

gördüm."Gökçe!" diye bağırdı. "Buraya neden geldin?"Gözyaşlarım yanağımdan

süzülürken ona doğru koştum. Önünde diz çöküp bağlı ellerini tuttum."Seni

burada tek başına bırakamazdım."
Araz başını iki yana salladı. Gözlerinde

öfkeyle karışık bir korku vardı."Beni kurtarmaya geldiğini mi sanıyorsun?

Artık ikimizi de yakaladılar."Kapının kapanma sesiyle irkildik.Dışarıdan gelen

kilit sesi, içinde bulunduğumuz durumu acı bir şekilde yüzümüze vurdu. esirdim