11.Bölüm

İki bölüm atayım dedi dün için telfi

GÖKÇE DEN DEVAM

Araz gittikten sonra kendimi koltuğa bıraktım. İçimden bir ses, bu gecenin

sıradan bir gece olmayacağını söylüyordu.Televizyonu açıp film

izlemeye başladım. Yaklaşık yarım saat sonra telefonuma bir mesaj geldi.

Bilinmeyen numara: Gökçe Hanım, Araz Bey'in nerede olduğunu biliyor musunuz?

Ben: Kimsiniz?

Bilinmeyen numara: Onunla ilgili önemli bir şey biliyorum. Size anlatmam gerekiyor.

İçime bir şüphe düştü. Mesajı hemen Araz'a gönderdim.

Ben: Araz, bu numarayı tanıyor musun? Bana seninle ilgili bir şey bildiğini söylüyor.

Aradan birkaç saniye geçmeden telefonum çaldı. Arayan Araz'dı."Alo?"

"Gökçe, o numaradan başka mesaj geldi mi?" "Evet, seninle ilgili bir şey bildiğini

söylüyor." "Hiçbir şey yazma. Sakın!"
Sesindeki telaş beni şaşırtmıştı."Araz,

kim bu?" "Sana sonra anlatacağım. Şimdi beni dinle, kapıları kilitle ve kimseye

açma.""Araz, beni korkutuyorsun!" "Gökçe, lütfen. Dediğimi yap."

Telefon kapandı.Olduğum yerde kalakaldım. Sonra kalkıp bütün kapıları

kontrol ettim. Tam salona dönecektim ki telefonuma bir mesaj daha geldi.

Bu kez mesajda yalnızca bir fotoğraf vardı.Fotoğrafta Araz, daha önce hiç

görmediğim bir adamın yanında duruyordu. Fotoğrafın altında tek bir

cümle yazıyordu:"Araz Bey'i bir daha göremeyebilirsin. Onu kurtarmak istiyorsan bu gece saat on ikide eski

depoya gel. Tek başına."Ellerim titremeye başladı. Araz'ın tehlikeli bir

hayatı olduğunu biliyordum ama bu meselelerin beni doğrudan

ilgilendireceğini hiç düşünmemiştim.
Telefonumu alıp Araz'ı aradım.

Bir kez çaldı.

İki kez çaldı.

Üç kez çaldı.

Açmıyordu!

"Allah'ım, lütfen iyi olsun," diye mırıldandım.Bir kez daha aradım. Bu kez

telefon açıldı ama karşıdan Araz'ın sesi gelmedi."Araz? Beni duyuyor musun?"

Sessizlik... Arka plandan boğuk bir ses geldi."Gökçe... Sakın..."Ardından telefon

kapandı.Gözlerim doldu ama ağlamayacaktım. Ne olduğunu

bilmiyordum fakat Araz'ın başının belada olabileceğini hissediyordum.

Çantamı alıp kapıya yöneldim. Tam çıkacakken durdum. Araz bana kimseye

kapıyı açmamamı söylemişti. Ama şimdi kendisi tehlikedeyse

ne yapacaktım?Evde oturup hiçbir şey olmamış gibi davranamazdım.

Telefonumu yeniden elime aldım ve mesajdaki adresi açtım."Dayan Araz,"

diye fısıldadım. "Geliyorum."O gece beni neyin beklediğini bilmiyordum.

Bildiğim tek şey, Araz'ı orada tek başına bırakamayacağımdı.