Kaçtığın Şeye Çekilmek

7. Bölüm: Kaçtığın Şeye Çekilmek
Mina yalın(Jale’nin ikinci kişiliği)
Geri kaçtığımda duvara yaslandım. Ölmüş kadına tekrardan bakınca avazım çıktığı kadar yine çığlık attım.
Korkuyla ağlamaya sırada “Mina!” diyerek babam geldi ve odaya baktı. Sonra ise benim önümde diz çöküp görüşümü kapattı.
“Öldü! Birisi daha öldü! Yine konuştu! Yine benimle konuştu!” tek nefeste konuşmuştum.
Babam bana dokunmak istediğinde onu ittim. “Bana dokunma!” diye bağırıp onu ittim ve ayağa kalktım. Ne ara yere oturduğumu bilmiyordum.
“Konuştu benimle! Yine konuştu!” diye bağırdığımda diğerleri de yukarı çıkmıştı.
Kanın o metalik kokusu burnuma geliyordu ve benim midemi bulandırıyordu.
“Yine kan aktı!” ellerimle kulaklarımı kapattığımda gözlerimi sıkıca yumdum.
“Bir masum daha öldü! Yine bana bakarak yaptı! Konuştu benimle! Bir can daha kurban oldu!” ellerimle kafama vurmaya başladığımda etraftaki sesler yok olmaya başladı. “Bir kişi daha toprak oldu! Neden?! Yine bana göründü sadece! Yine!”
Ellerimi birisi tuttuğunda beni tutan kişiyi sertçe ittim.
“Bana dokunmayın!” boğazım acıyana kadar bağırdığımda birisi yine beni tutmayı denedi.
Bir anda ellerim tutulup arkamda birleştirilince çırpınmaya başladım.
“Bırak!” desem de beni tutan kişi bırakmadı.
“Bırakın ya!” dediğimde beni sabitlediklerini anladım. Sonra ise damarımı yakan bir şey vücuduma yayılmaya başladı.
Sonra ise benim için her şey karanlıktı.
Jale Yalın(ana kişilik)
Başıma birisi resmen çivi çakıyordu! Öyle böyle bir ağrı değildi. Gözlerimi yavaşça açtığımda hâlâ Mühür Ekip’inin evinde olduğumu anladım.
Salondaki koltukta yatıyordum.
Yavaşça doğrulduğumda üst kattan gelen sesleri duydum.
Oflayarak ayağa kalktım. Ellimle başımı tutarak yukarı çıktım. O sırada Uraz’ı gördüm. “Ne oluyor burada?” diye sorduğumda bana baktı. Onun yanına gittiğimde elimi başımdan çektim.
“Nasılsın?” diye temkinli bir şekilde sordu. “Bana bir şey olmuş. Başım çatlıyor,” dedikten sonra kapısı açık olan odaya bakmamla dona kalmam bir oldu.
Bir tane kadın cesediyle göz göze geldim.
“Bu ne lan!” dediğimde Uraz’a baktım. Bana şaşkınca bakıyordu. “Hatırlamıyor musun?” diye sorunca kafamı iki yana salladım.
O an anladım.
İkinci kişiliğimdeyken cinayeti görmüştüm ama ben hatırlamıyordum.
Odaya tekrardan baktım. Ekip odayı inceliyordu. Bende odaya girdim. “Sonunda kendine gelmişsin,” Güven bunu dediği sırada parmak izi var mı diye bakıyordu.
“Geldim işte,” dedikten sonra bana uzatılan eldivenleri taktım.
Cesedin yanına gidip onun nasıl öldüğüne baktım.
Ağzı yorgan ipiyle dikilmişti. Gözleri ise yuvalarından çıkarılmıştı. Kısaca gözleri yoktu. Cesedin elleri yere basıyordu. Ellerini kaldırıp baktığımda çıkarılmış olan gözlerinin buraya dikilmiş olduğunu gördüm.
O sırada cesedin boynunda yazan şey dikkatimi çekti. Bir dövme vardı.
Lakin Rusça yazıyordu.
“Boynundaki yazıyı fark ettiniz mi?” diye sordum. “Evet, fakat ne anlama geldiğini bilmiyoruz,” dedi Ece.
“Hangi dilde yazıyor?” diye sordu Hamit. “Rusça,” dediğimde “Ben Rusça biliyorum,” dedi Uraz.
Arkama dönüp Uraz’a baktım. “Gel oku,” dediğimde odaya girdi. Yanıma geldiğinde cesedin kafasını kaldırdım.
“Yalanın bacakları kısadır.” Kaşlarımı çatıp Uraz’a baktım. “Bu ne demek ya?” dediğimde doğruldu. Bende doğruldum.
“Ne demek olduğuna bakarım şimdi,” deyip odadan çıktı. Telefonundan bir şeylere baktıktan sonra konuştu.
“Rus atasözüymüş. Anlamı ise yalanın elbet ortaya çıkması gibi bir şey,” dedikten sonra telefonunu cebine koydu.
“Yani kısaca bir gün her şey ortaya çıkacak,” diye tahmin yürüttü Kuzey.
“Ya da bir gün kim olduğu ortaya çıkacağını söylüyor,” Gökhan bunu deyip bana baktı. “Ne bakıyorsun be!” diye çemkirdim.
“Öylesine,” deyip işine geri döndü. “Senin o gözlerini kabak oyacağıyla oyarım,” dediğimde bana baktı.
“Kes sesini,” deyip önüne döndü. “Kös sösünü,” diyerek onu taklit ettim. Sonra ise odadan çıktım. Eldivenleri çıkardım. “Kız gel buraya! Kitleme bize!” diye carladı Kuzey. “Sinir oldum. İnceleyin beni ilgilendirmiyor,” dediğim sırada babam gelmişti.
“İyi misin?” diye sordu. “İyiyim ve sinirliyim,” deyip önüme döndüm. Gökhan da odadan çıktı. “İşine dön,” dediğinde ona nah çektim. “Şu an döndüm,” demeyi ihmal etmedim.
“Ya havle,” dedikten sonra derin bir nefes aldı. “İşine geri döner misin Jale Hanım?” dedi.
“Ay! Çok ısrar ettin,” deyip işime geri döndüm.
Olay yerini detaylıca inceledikten sonra başka bir ekip gelmişti. Olay yerini bir de onlar inceleyecekti.
Bizim ise evden çıkmamız istendi. Gerekli eşyalarımı alıp evden çıktım ve diğerlerini beklemeye başladı.
Uraz’ın arabasının kaputuna oturdum.
Telefonumu açtığımda Simge’nin beni aradığını gördüm. Onu geri aradım.
Telefonu açtığı anda konuşmaya başladı.
“Sen delirmişsin. Mühür Ekibi’ne girmek kimin aklına gelir!” diye bağırdı. “Babayla zor yarışırlar,” deyip sırıttım.
“Delisin sen! Hem de tam delisin! Beni bir süre arama!” diye carladı ve telefonu suratıma kapattı.
“Sabır,” diyerek İnstagram’a girdim.
Reels kaydırıyordum ki bir anda “Kız!” diye bağıran Hamit’i duydum. Ona baktığımda “Kalk arabanın üstünden!” diye bağırdı.
“Hamit araba benim arabam sana ne oluyor!?” diye Uraz bağırdı. “Arabaya yazık,” dediği sırada Hamit öfleyerek arabanın kaputundan kalktım.
“Sanki yenisi alacak paranız yok,” göz devirdim.
Sonra aklıma gelen şeyle Hamit’e bir tane vurdum. “Sen benim motoruma otururken iyiydi!” dedim. “Lan ondan sonra beni kaskla dövdün!” diye bana bağırdı.
Bir anda Uraz’a döndüm. “Bana nasıl bağırıyor görüyorsun dimi?” dedim. “Birazdan dilini keseceğim o olacak zaten,” Uraz’ın sesinden bile bıkkınlık akıyordu.
O sırada Uraz’ın telefonu çaldı. Telefonla konuştuktan sonra kapattı. “Şirkete gideceğim. Hamit sende geliyorsun,” Hamit bir anda ofladı.
“Şirket işlerinden nefret ediyorum,” dedi.
Uraz bir anda “Sana yürü dedim!” diye bağırdı. “Ayrıca babam çağırdı! Seni keyfimden götürmüyorum!” demeyi unutmadı.
“Ara söyle babama ben gelmiyorum.” Hamit kaşınıyordu.
“Ben geleyim mi?” dedim. Uraz bana baktı. “Jale sen şirket işlerinden anlayacak mısın?” diye sordu. “Öğret anlayayım,” dedim anında. Sonra Kuzey ve Rüzgâr’ı da gösterdim. “Bu çocuklar aç mı kalsın?” dedim.
“Bizi de götürüyor musun?” diye arsızca sordu Kuzey. “Hamit’ten daha çok işe yarayacağınız kesin,” dedi Uraz.
“Tamam, gelin. Ama orada normal işler dönmediğini kestirebiliyorsunuzdur,” Uraz bunu dediğinde üçümüzde aynı anda “En sevdiğim. Harika,” dedik.
“İyi gelin,” dedikten sonra arabasının şoför tarafına gidip bindi. “Önce eve uğrasak. Üstümü değişmem lazım,” dedim. “Tamam,” Uraz bunu demekle yetindi.
Ben kaskımı takıp motora bindim. “Jale,” Uraz bana seslendiğinde ona baktım. “Bizim eve gideceğiz. Hem Hamit’i bırakmış oluruz. Orada değişirsin üstünü,” dediği sırada Kuzey ve Rüzgâr arabanın arka koltuğa oturmuştu.
Telefonumu tutacağa taktım.
Yola çıktığımızda şarkı açtım.
Sorunsuz bir şekilde Yankı malikânesine gelmiştik. Eve girdiğimizde Yeşim Teyze beni asansörle evin en üst katına çıkardı.
“Bu kat senin,” dediğinde bir şey demedim. Bir tane odaya girdiğimiz içerisinin kıyafet odası olduğunu anladım.
“Bekle,” Yeşim Teyze bunu deyip bana bir şeyler bakmaya başladı. Sonra ise günlük bir elbise gösterdi. “Şey elbise giymeyi sevmem. Etek giyebilirim,” dedim. İtiraz etmedi.
Mini bir etek ve beyaz bir gömlek verdi. Onları giydikten sonra siyah topuklu ayakkabı verdi.
Birazda makyaj yapmayı ihmal etmedi.
En son aynadan kendime baktığımda çok güzel olmuştum.
Tekrardan asansörle aşağı indik.
Evden çıktığımızda İlyas Amca, Uraz, Kuzey ve Rüzgâr beni bekliyorlardı. Beni ilk Kuzey fark etti. “Bu bizim Jale olamaz. Bana arkadaşımı geri verin,” dediğinde göz değirdim.
“Çok güzel olmuşsun da bu etek kısa değil mi?” diye sordu İlyas Amca. “Değil.” Dedim.
Bu etekle motora binmem imkânsızdı.
Arabada Uraz’ın yanına yani yolcu koltuğuna oturdum. Kuzey ve Rüzgâr da yine arka koltuktaydılar.
Yola çıktığımız sırada Rüzgâr “Bana yine bir tane kız yazmış,” dedi. Arkaya dönüp baktım. “Kim?” dediğimde telefonunu bana verdi.
Bu kızı tanıyordum. Lisede aynı sınıftaydık ve bana zorbalık yaptığını sanıyordu. “Engeli bas hemen. Bu lise de bana zorbalık yaptığını sanıyordu,” dedim iğrenerek.
“Tamamdır,” dedi.
“Hemen engellendin koçum. Hem engellendin,” Kuzey buraya da bir tane şaka bulmuştu.
“Ne yapıyordu o kız sana?” diye sordu Uraz. “Durduk yere sataşıp duruyordu. Ben onunla muhatap olmak istemiyordum. Bir gün beni tuvalette sıkıştırınca aldı ağzının payını oturdu götünün üstüne,” diye anlattım.
“Helal lan sana!” diye bağırdı Kuzey.
“Şarkı açın ya,” Rüzgâr bunu deyip arkasına yaslandı.
Bir şey demeden telefonumu arabaya bağladım. Müzik listeme girdim. “Ne istiyorsunuz?” diye sordum.
“Manifest aç,” dedi Rüzgâr. “Crush aç,” dedi Kuzey.
“İkinizin de dediğini umursamıyorum. Ben şu an o havamda değilim o yüzden Sezen Aksu-Firuze açıyorum,” deyip o şarkıyı açtım.
“Bundan sonra maNga- Dünyanın Sonuna Doğmuşum aç,” dedi Uraz. “Olur,” dedim. Şarkı başladıktan sonra dışarıyı izlemeye başladım.
Neyse ki bu sefer midem bulanmıyordu. Çok geçmeden Kuzey ve Rüzgâr kendisini şarkıya kaptırmıştı.
“Kıskanır rengini baharda yeşiller. Sevda büyüsü gibisin sen Firuze,” diye bağırarak söylüyorlardı.
Uraz ise sadece şarkıyı mırıldanıyordu.
Şarkı devam ederken Kuzey bir anda “Hangi Manifest kızısınız?” diye o mistik soruyu sordu.
“Ben Mina’yım,” dedim. “Ben Sueda’yım,” dedi Kuzey. Uraz ve Rüzgâr aynı anda “Hilal,” dediler.
Rüzgâr bir anda “Hilal’den uzak dur be!” diye carladı. Uraz şaşkınca kısa bir anlığına Rüzgâr’a baktı ve sonra önüne döndü. “Tamam, al senin olsun Hilal. Ben Zoktay’ı alırım,” dedi.
Bende o sırada Uraz’ın söylediği şarkıyı açtım.
Lakin tam o sırada Uraz bir anda frene bastı. Neyse ki emniyet kemerim takılıydı. Uraz camı açtığında “Ne duruyorsun bir anda?!” diye bağırdı. Birden duran arabaya baktım.
Duran arabanın şoförü camı açıp bize baktı. “Kes lan sesini!” dedi.
“Sana insanca bir şey soruyorum! Düzgün konuş!” Uraz bunu dediği sırada arabadan inmişti. Tabi ki bu olay çakmaz diyerek üçümüzde arabadan indik.
Adamda arabadan inince bana daha önce bulaşan adam olduğunu anladım. “Lan sen akıllanmadın mı?” dememle bana baktı.
O anda adam korkuyla yutkundu.
“Kusura bakmayın,” adam bunu deyip anında arabasına bindi ve uzaklaşmaya başladı.
O sırada İlyas Amca da gelmişti. “Ne oldu?” diye sordu. “Ne olacak? Hayvan gibi durdu bir anda. Son anda frene bastım,” dedi Uraz. Sonra bana döndü. “Bu adam neden senden korkup kaçtı?” diye sordu.
“Daha önce bunu kaskla dövmüştüm. Bir de arabasının aynalarını kırmıştım,” dedikten sonra arabaya geri bindim.
Diğerleri de gelip bindiklerinde yola devam ettik.
Şarkı bitince Manifest- Amatör şarkısını açtım.
Kuzey ve Rüzgâr konserlerine kaldıkları yerden devam ediyorlardı ve bu sefer bende içlerinde vardım.
Kuzey bir anda gaza gelip Sueda’nın yüksek notaya çıktığı kısmı söyledi.
“Yenildin bana amatör!” Fakat asıl şey gerçekten o notaya çıkabilmesiydi. Bunu yaptığına kendisi de şaşırmıştı.
“Oha!” Rüzgâr’la aynı anda bunu dediğimizde Kuzey şaşkınca bize bakıyordu.
Sonra bir anda “BEN MANİFEST’İN YEDİNCİ ÜYESİ OLMAYA GİDİYORUM!” diye bağırdı.
“Aşırı iyiydi,” demeden duramadım. Önüme döndüm.
Bir anda Uraz “Bu Mühür Ekibin’deki diğer kızın adı neydi?” diye sordu. “Ece. Ne yapacaksın?” diye şüpheyle sordum. “Merak ettim bir anda,” dese de inanmamıştım.
Kuzey beni gizlice dürttüğünde ona baktım. Ona sırıtarak bakıp önüme döndüm.
En sonunda şirkete geldiğimizde İlyas Amca “Siz şirketi gezin. Biz toplantı da olacağız,” deyip Uraz’la gittiler. Onlar uzaklaşır uzaklaşmaz üçümüz birbirimize baktık.
“Uraz Ece’den hoşlanmış!” dedik.
“Burada elbet kahve içilecek bir yer vardır. Orada konuşalım,” dedi Rüzgâr. Danışmaya gidip sorduğumuzda bize en üst kata çıkmamız gerektiğini söylemişti.
Kahvelerimizi söylediğimizde “Hesabı öde,” dedi Kuzey. “Hayır. Kendi kahveni kendin öde,” dedim.
“Divalar hesap ödemez,” dediğinde Rüzgâr’la aynı anda güldük. “Bu şakan için ödüyorum,” deyip hesabı ödedim.
Bir masaya oturduğumuzda Uraz- Ece dosyasını açtık.
“Öncelikle Uraz’ın Ece’den hoşlandığı su götürmez bir gerçek,” Kuzey bunu kendinden emin bir şekilde söyledi.
“Şimdi aklıma geldi benim. Yankı ailesi beni yeni buldukları için özellikle Uraz biraz korumacı yaklaşıyor. Belki o yüzden sormuştur,” dedim.
“Bak bunu hiç akıl etmedik,” dedi Rüzgâr.
“Bak o olabilir. Lakin şu da var ki Uraz’ı bazen Ece’ye dalmış bir şekilde bakarken görüyorum. Buna ne diyeceksiniz?” dedi Kuzey.
“Ben hiç fark etmemiştim,” biraz düşündüm. “Hem Ece’nin de Uraz’a olan merakı ortada,” dediğimde ikisi de “Çok doğru bir yere değindin,” dedi.
“Ben diyorum. Ece’nin o merakı boşa değildir. Bu kız hayvanın bile erkeğinden iğreniyor. Uraz’a durduk yere yakınlaşmaz,” dedi Rüzgâr. “O zaman neden öyle bakıyor Uraz’a?” diye sordum.
Tam Kuzey bir şey diyecekti ki yanımıza bir adam geldi. Doğrudan bana bakıyordu. “Rica etsem İnstagram hesabınızı alabilir miyim?” dedi.
“Hayır,” deyip önüme döndüm. “Lütfen. Sizin gibi bir güzellik tarafından reddedilmek iste…” lafını bitirmesine izin vermeyip suratının ortasına yumruğumu indirdim.
“Muhammed Ali misin be!” Kuzey bunu deyip beni alkışlamaya başladı.
Adam kendisini toparlayıp bana baktı. Tam bana dokunacaktı ki bir anda bir silah patladı. O an korkuyla geri çekildim.
Adam elinden vurulmuştu.
Bunu yapana baktım. Uraz’dı.
Daha doğrusu Uraz ve İlyas Amca’ydı. İkisi aynı anda sıktıkları için tek bir ses duyulmuştu. Yani adam eline iki kurşun yemişti.
Adamın acıyla attığı çığlık yankılanmıştı. “Alın bunu götürün bodruma,” dedi İlyas Amca.
Adamı öldüreceklerdi.
Uraz silahını beline koyup yanımıza geldi. “İyi misiniz?” diye sordu. Aynı anda “İyiyiz,” dedik.
“Umarım hayır demenin hayır olduğunu anlamışsınızdır,” dedi İlyas Amca. Kimseden çıt çıkmadı.
Gömleğime baktım. Kan olmuştu.
“Gömleğim kan oldu,” diye söylendim. Sonra Uraz’a baktım. “Siz neden geldiniz?” diye sordum. “Çalışanlar sizi tanımadıklarını söylediler. Biz de gelip bakalım dedik,” diye açıkladı Uraz.
“Gelin bizimle,” İlyas Amca bunu deyip yürümeye başladığında onun peşine takıldık. Asansörün önünde durduğumuz Kuzey “Sıkıntı kardeşim ya,” dedi.
“Bu ne alaka?” diye sordu Rüzgâr. “Asansörden korktuğumu biliyorsun,” dedi Kuzey. Ona baktım.
“Seni telefonuma asansör Kuzey diye kaydedeceğim,” dedim sırıtarak.
Kuzey söylense de asansöre bindi. Lakin ellerini açarak Fatiha okumaya başladı. “İman Power,” dediğimde Rüzgâr gülmeden duramadı. O sırada Kuzey Nas Felak okumaya geçmişti.
Bir süre sonra asansör aşağı inmek yerine durdu.
Biraz sallanmaya başlamasıyla Kuzey’in bağırması bir oldu. “Eûzu billahi mineş-şeytânirracîm Bismillahirrahmanirrahîm!”
“Lan yanlış dua mı ettin?” diye sordu Rüzgâr. “Korkma bu asansörde özel program var. Gizli ofise gidecek birazdan,” diye açıkladı İlyas Amca.
“İndirin beni!” diye bağırdı Kuzey. “İstesen de şu an inemezsin,” dedi Uraz. Bir yandan da telefonuna bakıyordu.
Kuzey’e baktığımda korkudan titriyordu. Asansör tekrardan hareket edince Kuzey bu sefer Ayetel Kürsi okumaya başladı.
“Kuzey beş vakit namaz da kılıyor musun?” diye sormadan duramadım. “Yok,” demekle yetinip bu sefer ise İhlas okumaya başladı.
“Orucunu tutar. Asla bırakmaz,” Rüzgâr tabi ki Kuzey’i övme fırsatını kaçırmamıştı.
“Yasin okumayı unutma,” dedim Kuzey’e . “Onu ezbere bilmiyorum,” dedi. Tam o sırada asansör durmuş ve kapıları açılmıştı. Tabi ki ilk Kuzey çıktı asansörden.
Bizde indiğimizde Uraz “Siz üçünüz benimle geliyorsunuz,” dedi. O an Rüzgâr, Kuzey ve ben göz göze geldik.
Uraz’ın peşinden gittiğimizde bir merdivenden aşağı indik.
Burası loca gibi bir şeydi. Baktığımız yerde o adam vardı.
“Siz burada oturup izleyin,” dedikten sonra Uraz çıktı.
“Oha lan,” Rüzgâr bunu tepkiyi vermekte haklıydı. Hiçbir şey demeden koltuğa oturdum. Diğer ikisi ise yanıma oturdu.
İlyas Amca kenarda durmaya başladığında Uraz ceketini çıkardı. Sonra ise gömleğinin kollarını katlamaya başladı.
“Bir şey dikkatinizi çekti mi? İlyas Amca çoğu şeyi Uraz’a yaptırıyor,” dedim.
“Bende fark ettim,” dedi Kuzey.
Uraz gömleğinin kollarını katlamayı bitirdi. Sonra ise bir tane önlük giydi. Sonra ise bir anda buraya baktı ve seslendi. “İstek şarkı var mı?” diye sordu. O an üçümüzde birbirimize baktık.
“Maneskin-Mammamia,” aklıma ilk gelen şarkıyı söyledim.
Uraz bir şey demeden telefonundan bir şey yaptıktan sonra şarkı çalmaya başladı. O sırada diğer adamlar bana ısrarda bulunan adamı bir sandalyeye bağlamıştı.
Uraz daha fazla vakit kaybetmeden eline levye aldı ve bir anda bağlı olan adamın bacağına vurdu.
Sonra ise diğer bacağına vurdu. Adamın çığlıkları çalan şarkı da kayboluyordu.
Uraz bir anda tüm gücüyle levyeyi adamın kafasına geçirdi. O an irkilmeden duramadım. Bu darbe nedeniyle adamın kafası yarılmıştı.
Kan Uraz’a sıçramıştı ama önlüğü sayesinde üstü kirlenmemişti.
Rüzgâr ve Kuzey’e baktım. Maç izlermiş gibi izliyorlardı ve yorum yapıyorlardı. Bu kadarı çok fazlaydı ya. Bir anda oturduğum yerden kalktım ve odadan çıktım.
Zaten tek bir yön olduğunda o tarafa hızlıca yürümeye başladım. Bir kapı karşıma çıkınca anında orayı açıp merdivenlerden aşağı indim.
İçeri girer girmez “Kes şunu yapmayı!” diye Uraz’a bağırdım.
Uraz bir anda şaşkınca bana baktı. Hızlıca yanlarına gittim. “Bu nasıl iş!?” sesim boş yerde yankılanmıştı.
Adama baktığımda kafası öne düşmüştü. Korkarak adamın kafasını kaldırıp geri yatırdım. Başparmağımı adamın şah damarının hemen yanına bastırdım.
Adamın kalbi çok yavaş atıyordu.
Elimi çekip Uraz’a döndüm. Üstündeki önlüğü çıkarmış ellerini siliyordu.
“Bir şey yapın ya! Müdahale edilmezse birazdan ölür!” diye bağırdım.
“Müdahale edilmeyecek Jale. Bunlara alış. Yer altı dünyasında bunlar çok normal. O adam yapmaması gereken bir şey yaptı,” İlyas Amca bunu dediğinde ona döndüm.
“Sizin için normal olabilir ama benim için değil! Anladınız mı!? Bir şey yapılsın!” diye bağırdım.
“Jale,” İlyas Amca’nın konuşmasına izin vermedim. “Bu adamın anası babası vardır ya! Evlat acısı yaşan insanlar olarak bu acıyı başkasına mı yaşatacaksınız?!” Uraz’a baktım.
“Sen beni dinle bari,” dedim.
Uraz arkadaki adamlara baktı. “Alın bunu ve gereken her müdahaleyi yapın. Eğer ölürse sizde ölürsünüz,” dedi.
Uraz bunu dedikten sonra bana döndü.
“Jale herkese merhamet edemezsin. Bu seferlik senin dediğinin olmasını sağlayacağım ama bir daha böyle bir olay olursa bana dur desen de durmam. Tamam mı?” dediğinde çaresizce “Tamam,” dedim.
O an nedense gözlerim dolmuştu.
Uraz yüzümü ellerinin arasına aldığında bana gülümsedi. “Elbet alışacaksın. Ben de bir anda böyle olmadım. Lakin ağlama. Gözlerin kızarık zaten,” deyip dolan gözlerimi sildi.
Yüzümü bıraktığında üstünü düzeltmeye başladı.
Ceketini giydiği sırada İlyas Amca’ya baktım. Memnuniyetsizce Uraz’a bakıyordu. Uraz’ın dediğimi yapması hoşuna gitmemişti.
“Uraz bu neydi şimdi?” diye sordu İlyas Amca. “Baba lütfen bunu tartışmayalım,” Uraz bunu dese de İlyas Amca’nın onu dinlediği yoktu.
“Ne zamandır beri kafana göre takılıyorsun? Hamit’e mi benzedin sende?” diye kızdı.
“Ne alaka ya?” Uraz bunu dediğinde İlyas Amca sinirle derin bir nefes aldı. “Bir daha olmasın Uraz,” dediğinde ona patlamam bir oldu.
“Uraz’a ne diye kızıyorsun sen?! Beni dinlediği için suçlu olmadı! Ayrıca dinlediyse beni dinledi!” diye bağırdım.
“Jale sen bu işlere karışmazsan iyi olur kızım,” buradan çıkınca kesinlikle papatya çayı içiyordum.
“Niye karışmayacakmışım?! Söylesene! Eğer biyolojik olarak sizin kızınızsam bal gibi de karışırım! Sen kimsin?! Kimsin?!” İlyas Amca’nın üstüne yürüdüğümde dona kalmıştı.
“Ayrıca sana kaç defa dedim bana kızım deme diye?! He! Ben sadece biyolojik olarak kızınım! Yoksa sen babam falan değilsin! Bunu unutma! Anladın mı İlyas Yankı?!”
Bir şey demedi. Diyemedi.
“Jale haddini fazlasıyla aşıyorsun,” dediği anda Uraz beni kolumdan tuttu ama ben onu itip belinde duran silahını alıp İlyas Amca’ya doğrulttum.
“Sakın bir daha bana kızım deme! Ayrıca bir daha haksız yere Uraz’a kızmayacaksın!” diye bağırdığımda yaklaşan korumaları gördüm.
Silah onlara doğrultup emniyetini açıp tetiği çektim.
Boşluğa ateş açmıştım.
O anda korumalar durmuştu. Tekrardan silahı İlyas Amca’ya doğrulttum. Sadece “Tamam,” dediğinde silahı indirip yere fırlattım ve hızlıca buradan çıktım.
Kuzey ve Rüzgâr’ın olduğu yere gittiğimde onlar çoktan beni bekliyordu.
“Tamamdır kral en tehlikeli sensin,” Kuzey bunu dese de bu sefer onları umursamadım. Asansöre gittiğimde ikisi de peşimden geldi.
Asansörsün ayarını izleyip öğrenmiştim.
Bindiğimizde yukarı çıktık. Şirketten de çıktığımız da bir araba bizi bekliyordu. Hiç beklemeden ona bindik.
Ben evime Kuzey ve Rüzgâr da ekibin yanına gittiler.
Uraz
Akşam olmuştu ve eve geleli iki saat falan olmuştu.
Akşam namazının son rekâtını da kılıp secdeden kalktım. Seccadeyi katlayıp yerine koydum. O sırada odaya birisi girince ona baktım. Annemdi.
“Oğlum yemek hazır, gel hadi,” dedi. “Anne aç değilim,” dedim. “Babanın cinlerini tepesine çıkarma,” bu sefer anneme karşı çıkmadım.
Aşağı indiğimizde yemek çoktan başlamıştı.
Yerime oturduğumda “Neredesin sen?” diye sordu babam. “Namaz kılıyordum,” dedim. “Allah kabul etsin,” demekle yetindi. “Âmin,” deyip yemeğimi yemeğe başladım.
Yemeği yedikten sonra odama gidecektim ki “Bekle,” diye uyardı babam.
Ona bakıp diyeceği şeyi bekledim.
“Bir daha sakın beni Jale’nin önünde hiçe sayma,” diye sertçe uyardı. “Baba, Jale’yi görmemiş gibi davranma. Kızın bir yalvarmadığı kaldı. Daha yeni öğreniyor bizim dünyamızı. Hemen bizim gibi olmasını bekleyemeyiz ki,” dedim sakince.
“Ben yine de uyarıyım Uraz,” dedi ve önüne döndü.
“Peki,” deyip sofradan kalktım.
Odama çıktığımda biraz kafa dağıtmak için laptopumu alıp kulaklığımı da aldım. Yatağa oturup kulaklığı laptopa bağladım.
Uzun zamandır izlemek istediğim Kdramayı açtım.
Komedi türü açmıştım.
Yalan yok dizi sarmıştı ama üç sezondu. Anlaşılan bu gece uyumuyordum.
Bir anda telefonum peş peşe ötmeye başlayınca kulaklığımı çıkarıp diziyi durdurdum.
Telefona baktığımda WhatsApp mesaj geldiğini fark ettim.
“Kuzey kişisi sizi “2 Fakir 2 Zengin (zenginlerin parasını yenecektir bu grubun kuralıdır!)” grubuna ekledi.”
Anlamamış şekilde gruba girip mesajlara baktım.
Ekibin bütün numaralarını bulup kaydetmem işe yaramıştı. Jale’nin numarasını ise Cem Abi’den almıştım.
Kuzey:@Uraz
Kuzey:@Uraz
Kuzey:@Uraz
Kuzey:@Uraz
Kuzey:@Uraz
Kuzey: URAZ!
Kuzey: Jale abin olacak şahıs görüldü atıyor aq!
Jale: Uraz ne alaka bu grupta aq!
Rüzgâr: SUS KIZ!
Jale: Tamam be! Uraz!
Uraz: Ne oluyor? Bu grup ne?
Kuzey: Çok şükür bine şükür seni bize verene!
Rüzgâr: Kuzey senin yüzünden anırıyorum! KJFNŞQWFKQNFKŞJHF
Jale: Koparma Kuzey! LİKJFAWWİOFĞJIJF
Uraz: Bu gruba alınmak için ne tür bir günah işlediğimi sorguluyorum.
Jale: Kes sesini Uraz. Ne güzel eğleniyoruz! Kasma!
Rüzgâr: Harbi aq!
Kuzey: Farklı hoca ya kendisi. Büyük hoca ya.
Jale: Sıkıldım aq! Ne yapıyorsunuz?
Rüzgâr: Bir tane kızla konuşuyorum.
Kuzey: Kendime motor bakıyorum. Beğendiğimi Uraz’a aldıracağım. Alırsın dimi Uraz?
Uraz: Dizi izliyorum. Alırım. Sen iste yeter ki.
Kuzey: WUAAHAHAHAHAH! DANS ETMEM GEREKİYOR OĞLUM! DANS ETMEM GEREKİYOR OĞLUM!
Rüzgâr: Reisin keyfi yerine geldi.
Kuzey: JALE AĞLAYABİLİRSİN!
Jale: Ben yeni motor istesem direkt kendim alırım ya da babama aldırtırım.
Rüzgâr: (üstünlük)
Kuzey: URAZ’IMMMM!
Uraz: Kuzey şımarma ya!
Kuzey: Emredersiniz! 🫡
Rüzgâr: Amına koyacağım böyle işin! Yine siktiri yedim aq!
Uraz: AHAHAHAHAHA
Kuzey: Npc! JHFHGŞESHUHPF
Jale: Rüzgâr belki daha önce konuştuğun kızlar seni ispikliyor olabilir.
Uraz: Jale haklı
Kuzey: Rüzgâr iki saattir yazıştığın kız benim! BAFRŞEERHFŞOEHŞRG
Rüzgâr: ŞİMDİ EBENİ SİKTİM SENİN!
Rüzgâr bunu dedikten sonra çevrimdışı oldu ve buna Kuzey’de dâhildi.
Bende çıkıp interneti kapattım.
Kulaklığımı takıp dizime geri döndüm.
Dizinin ikinci bölümüne geçtiğim sırada odama birisi girdi. Arda ve Burak’tı. Diziyi durdurup kulaklığımı çıkardım. “Ne var?” dediğimde ikisi bir süreliğine birbirine baktı.
İkisinin de yüzüne bakınca bir şeyler olduğu belliydi.
Laptopu bırakıp ayağa kalktım.
“Ne oldu size?” diye sordum. Arda ve Burak çift yumurta ikizleriydi. “Babam artık bizimde sizin işlere dâhil olmamızı söyledi Uraz Abi,” iyi de ikisi daha bu sene liseden mezun olmuşlardı.
Üniversiteye bile gitmiyorlardı daha.
“Artık büyüdüğümüzü söyledi ve Uraz Abiniz size öğretecek dedi. Abi biz ne yapacağız ya?! Babam galiba yaşımızdan büyük duruşumuza aldanıyor,” diye isyan etti Arda.
“Siz odanıza gidin ben babamla konuşurum,” deyip ikisini de gönderdim.
Babam ne yapmaya çalışıyordu?
Telefonumu alıp cebime koydum ve aşağı indim.
Salona girdiğimde “Baba senin amacın ne?” diye sordum. “Arda ve Burak’ı mı diyorsun?” diye sordu. “Evet. İkisi daha on sekiz yaşında baba. Onlar daha küçük,” desem de babam umursamadı.
“Üniversiteye elbet gidecekler ama bir yandan da bu işi artık öğrenmeleri gerekiyor,” diye kararını savundu.
“Baba ikisi de buna hazır değiller. Yer altı dünyasına girmek için gerçekten küçükler. Biraz daha bekleyebilirsin,” sakince konuşmaya çalışıyordum.
“Uraz senin bugün çenen açılmış,” babam bunu deyip ayağa kalktı.
“Baba, ben sadece onların hayatlarını biraz daha yaşamalarını istiyorum,” demekle yetindim. Arda ve Burak salona gelmişti o sırada.
Babam bir anda onlara döndü.
“Siz benim dediğime itiraz ediyor musunuz?” diye sordu. İkisi de aynı anda konuştu. “Evet, baba,” dediler.
Babam bir anda onlara döndü. “Üniversite sınavında sıralamanız neydi?” diye sordu. Konuyu nereye getireceğini anlamıştım.
“İlk altmış bin,” dedi Arda. “İlk yetmiş bin,” dedi Burak.
“Abiniz gibi tıp okuyamayacağınıza göre üniversiteyi ciddiye almanıza gerek yok,” babam bunu alay ederek söylemişti.
Tıp okumamı hiç istememişti. Ama yine de okumuştum.
“Başka bölüm okurlar baba. Lakin en azından üniversite okumalarını bekle. Eğer beklemezsen bir daha kine bu kadar sakin kalmam,” dedim.
Babam bana alayla gülümseyip koltuğa oturdu. Konuyu şimdilik kapatmıştı.
Şimdilik.
Derin bir nefes alıp ikizlere baktım.
Tam o sırada telefonum çaldı.
Ne alakaysa Kuzey’di.
Telefonu açtım.
“Uraz, Rüzgâr, ben ve Jale çekirdek kola yapmaya gideceğiz sende gelsene. Hesabı sana ödeteceğim. Jale için başka planlarım varda,” dedi.
“Arda ve Burak’ı getirsem sorun olur mu?” diye sordum. “Olmaz. Getir. Öptüm. Jale’nin evine gel orada toplanacağız,” dedikten sonra telefonu kapattı.
İkizlere bakıp “Yürüyün,” dedim.
Üstümü değişmedim. Evden çıktığımızda arabamı getirmelerini istedim. Arabam gelene kadar ikizler kim ön koltuğa oturacak diye taş-kâğıt- makas oynadılar ve Burak kazandı.
Arabam gelince şoför tarafına binip kemerimi taktım.
Arabayı sürmeye başladım.
Kırk dakika sonra Jale’nin evinin önündeydim. Jale motorun da oturmuş telefona bakıyordu. Arabayı uygun bir yere çektim.
Kornaya bastığımda bana baktı.
“Diğerleri daha gelmedi mi?” diye sordum. Kafasını iki yana salladı.
Beklemeye başladığımızda maksimum on dakika sonra Rüzgâr ve Kuzey’in arabası da gelmişti.
“Şimdi bu ekip komple parka gidip çekirdek kola yapacak ama önce markete gidiyoruz,” diye anırdı Kuzey. “Siz gidin ben parka gidip yer kapayım yoksa yer bulamayız,” dedi Jale kaskını takarken.
“Tamam,” dediğimde arabayı yola çıkardım. “Arda,” diye seslendi Jale. “Efendim,” Arda bunu dediğinde Jale arkasını gösterdi ona. Arda bana baktığında “Anneme söylemem,” dememle anında arabadan indi.
Biz de açık bir market bulduk. Arabadan inip markete girdik.
“Şimdi canım arkadaşaklarım ne alıyoruz?” diye sordu Kuzey. “Çekirdek kola diye yola çıktık. Çekirdek kola alın,” dedim.
Rüzgâr ve Kuzey bana ters bir bakış attı. “Pinti mafya müsveddesi,” dediler aynı anda.
“Alın ne alıyorsanız. Ben kasanın oradayım,” deyip oraya gittim.
Telefonumda vakit geçirmeye başladım.
Başka yerlerden gelen mesajları cevapladım.
On dakika sonra baya bir şey aldıklarını gördüm. Laf etmedim. Çoğu şeyi Kuzey ve Burak’ın aldığına emindim. Kuzey bir anda beni tutup kasanın dibine götürdü.
“Divalar hesap ödemez. Öde,” dediğinde bir şey demedim. Büyük ihtimal şaka yapmıştı ama anlamamıştım.
Telefon kılıfımın arkasından kartımı çıkardım. “Şu kartı koyduğu yere bak. Benim American Express Centurion kartım olacak başımın üstünden indirmem,” dedi Rüzgâr.
Derin bir nefes alıp ödedim ve marketten çıktık.
Arabalara binip Kuzey’in peşine takıldım. Parkı onlar biliyordu.
Parkın önüne geldiğimizde arabadan indik. Jale ve Arda’yı bulduk. Bir şeye gülüyorlardı. Yanlarına oturduğumuzda “Oha,” dedi Jale. “Kuzey marketimi aldınız?” diye sordu.
“Yanımda banka gibi bir adam varken çekirdek ve kolayla sınırlı kalmam. Kalanları Rüzgâr’la evde yeriz,” dedi Kuzey.
Aldıklarımızı açtığımız sırada “Fena dedikodum var,” dedi Jale. Kuzey anında “Anlat kız anlat! Hepsini anlat hepsini! Incığını cıncığını!” bu dediğini de anlamamıştım.
Yiyecekleri açmayı bitirdiğimiz de Jale ne anlatacaksa anlatmaya başladı.
“Bana İnstagram’dan birisi istek atmış. Bilin bakalım kim?” dedi. Kimseden ses çıkmadı. Sonra ise aynı anda “Kim?” diye sorduk.
“Gökhan,” demesiyle herkes şaşırmıştı.
“Bizim Gökhan?” diye şaşkınca sordu Rüzgâr. “Evet. Mühür Ekibinin başı olan Gökhan Arslan,” dedi.
“Ne diye istek atmış?” diye sordum. “Ben de aynısını merak edip bunu aradım. Ne diye istek attığını sordum. Söylediği şey şuydu: Ben ekipteki herkesi takip ediyorum,” sonu sesini kalınlaştırarak söylemişti.
“Kesin öyledir,” Arda ve Burak aynı anda bunu dediklerinde Kuzey “O-nay-lı-yo-rum,” dedi. “+1” dedi Rüzgâr.
Ben niye yaptıkları şakalardan bir şey anlamıyordum.
“İsteği ne yaptın?” diye sordum. “Ben buna aşırı gıcık oldum. Bana yine bağırmak gibi bir hatada bulundu. Her yerden engelledim. e-Devlet’ten de engelleyecektim ama olmadı,” dediğinde gülmeden duramadım.
“Sonra bu gitti beni Güven’in telefonundan aradı,” dediğinde Kuzey ve Rüzgâr oturdukları yerde dikleşmişlerdi.
Arda ve Burak pür dikkat Jale’yi dinliyordu ve benim onlardan farkım yoktu.
“Sen kimsin de beni engelliyorsun diye bağırdı. Bende bu sefer telefonu suratına kapattım. Bir daha arayınca telefonu “Aradığınız kişiye şu anda ulaşılamıyor. Lütfen daha sonra tekrar denemeyeniz,” diyerek açtım ve sonra yine suratına kapattım,” tekrardan güldüğümde Kuzey anırıyordu.
“Tekrardan aradı mı?” diye sordu Burak. “Yok, aramadı. Lakin yarın karşısına çıktığım gibi kavga edeceğimiz kesin,” dedi.
“Enemies-to-lovers,” Rüzgâr bu demesiyle Jale ona bir tane vurmuştu.
“Çabuk solda duran adama,” dedi Kuzey. Baktığımızda adamın sevgilisine miyavladığını gördük.
O anda herkesin anırması bir oldu.
Yalan yok çok komiğime gitmişti.
O sırada masadakilerin buraya baktığını hissetmiştim. Tekrardan oraya bakmamak için herkes ekstra çaba veriyordu.
Lakin bu adamın yanımıza gelmesine engel değildi. “Pardon, siz bize mi güldünüz?” diye adam resmen tehdit ederek sordu.
Aşırı sinir olmuştum. “Evet. Bir sorun mu var? Komiğimize gitti güldük,” dediğimde masadaki herkes ölüm sessizliğine gömülmüştü.
O sırada adamın sevgilisi de yanımıza geldi. “Aşkım, boş ver gel,” kızın olay çıkmasını istemediği aşikârdı.
Adam sevgilisini umursamamıştı.
“Siz kim oluyorsunuz da bize gülüyorsunuz?” dediği sırada Burak “Sadrazamın sol taşağından mı düştün? Kendini ne sanıyorsun?” demesi bir oldu.
Adam bir anda Burak’ı kafasından ittirdiğinde onu kolundan yakalamam bir oldu. Kolunu ters çevirmemle en ufacık bir güç uygulamamla kırılırdı.
“Gece saat üçte evinin kurşunlanmasını istemiyorsan git,” dediğimde adamın yutkunduğunu duymuştum.
Adamı iterek bıraktım.
Eski yerlerine oturduklarında “İyi misin Burak?” diye sordum. O adama hâlâ bakıyordu. “İyiyim abi,” dedi.
“Süz küm olüyorsünuzde bize golüyorsunuz?” Jale adamı taklit etmesiyle herkesin yine gülmesi bir oldu.
Bunu bilerek adama bakarak ve yüksek sesle söylemişti.
“Oşkum, baş ver gel,” diye Arda kızı taklit etti. “Arda koparma,” Rüzgâr bunu dediğinde gülmekten kıpkırmızı olmuştu.
Kuzey bir anda “Miyav,” dediğinde bu sefer gerçekten kopmuştuk.
O sırada gördüğüm şeyle “Arkanıza bakın,” dememle herkes arkaya bakmıştı. Gey oldukları belli bir çift başka bir bankta flörtleşiyordu.
Pür dikkat onları izlemeye başladık.
Herkesin beklediği şey açıktı. Öpüşmelerini bekliyorduk. İkisi de bizi fark etmişlerdi ama bundan rahatsız olmuşa benzemiyorlardı.
“Hadi artık,” Kuzey bunu dediğinde son hız hem çekirdek çitliyor hem de cips yiyordu.
Çift sürekli bize bakıp kıkırdıyorlardı.
O sırada Jale “Öpüşecek misiniz? Böyle oturmaktan bel fıtığı olacağım!” diye bağırdı. Yamuk oturuyordu.
İki adamda güldükten sonra gerçekten öpüştüler. O anda masada sevinç çığlığı kopmuştu. “Sonunda be!” diye bağırdı Kuzey.
Rüzgâr bunun şerefine çifte açılmamış cips götürdü.
Sonra ise geri dönüp oturdu. O sırada telefonum çalınca arayan kişiye baktım. Annemdi.
“Efendim anne?” diyerek açtım telefonu. “Oğlum ne yapıyorsunuz?” diye sordu. “Parkta oturuyoruz,” dediğim sırada Kuzey “Uraz yatağa sıçmışsın!” diye bağırdı.
“Uraz ne oluyor?” annem dehşet içinde bunu sorduğu sırada Kuzey’e vuruyordum. “Boş ver anne. Başka diyeceğin bir şey var mı?” diye sordum.
“Yok, fazla geç kalmayın,” dedikten sonra telefonu kapattım.
Telefonu masaya bırakır bırakmaz Kuzey’i dövmeye başladım. “Ne diye bağırıyorsun be?!” dedim.
Kuzey bundan zevk alıyormuş gibi “Milli görevim,” dedi kafasını korurken.
Ona son kez vurduğum sırada başkasının telefonu çaldı. Çalan telefon Jale’nindi. “Halam bu saatte ne alaka ya,” deyip telefonu açtı.
İlk başta karşı tarafı dinledi.
“Hala, ben üniversite sınavına gireli dokuz yıl oldu. Tercihlerin açıklanmasını ne yapayım?” dedi şaşkınca.
Jale yine bir süre karşı tarafı dinledi. “Tercüman oldum ya,” dedi.
Yine karşı tarafı dinledi. Sonra imalı bir ses tonuyla “İşim var,” dedi. Sonra ise telefon bir anda yüzüne kapandı.
“Bu kadının ağzını yüzünü yırtacağım,” Jale’nin siniri sesinden belli oluyordu.
“Ne oldu?” diye sordu Burak. “Ne olacak! Bunun bir tane oğlu var. Sınavda derece yaptı sayısal da. Şimdi gelmiş beni onla kıyaslıyor! Benim oğlundan dokuz yaş büyük olduğumu unutuyor!”
O an herkesi gülme tutmuştu.
“Tercihler ne zaman açıklanacak?” diye sordu Arda. “Yarın açıklanacakmış da sen ne yapacaksın?” diye sordu Jale. “Bizim de tercih sonuçlarımız açıklanacak,” dedi Burak.
“Lan siz yirmi dört ya da yirmi beş yaşında değil misiniz?” diye dehşet içinde sordu Rüzgâr. “Hayır. Daha bu sene liseden mezun olduk. Sadece yaşça büyük duruyoruz,” dedi Arda.
“Demek ki neymiş yıkmadan almıyormuşuz,” Kuzey bunu dediğinde yine gülmüştük. “Kuzey koparma,” dedi Jale.
“Neyse ya. Ne istiyorsunuz?” diye sordu Jale. “Felsefe,” dedi ikisi de aynı anda.
“Güzel,” demekle yetindi Jale.
O sırada “Gençlik nasılsınız?” diye birisi bize seslendi. Arkama baktığımda Cem Abi olduğunu gördüm. Kafasındaki kaskı çıkarıp yanımıza geldi. Jale’nin yanına oturup “Ortam mükemmel,” deyip yiyeceklerden yemeğe başladı.
“Baba senin burada ne işin?” diye şüpheyle sordu Jale. “Bir şey yok. Ananın favori vazosuna çarpıp düşürdüm ve kırıldı. O fark etmeden bende evden kaçtım,” dediği sırada Cem Abi kendisine kola dolduruyordu.
O sırada telefonum yine çaldı. Babamdı.
“Efendim baba,” dedim ama onun dediği şey kısa ve netti. “Eve gelin.”
“Daha yeni geldik. Biraz daha oturalım kalkarız,” dememle “Uraz lafımı ikiletme ve gel. Saat geç oldu,” dedi ve telefonu kapattı.
Saate baktım. Daha dokuz buçuktu.
“Kalkın gidiyoruz,” dedim Arda ve Burak’a. “Abi daha yeni geldik,” dediler aynı anda. “Yürüyün dedim. Sonra ben babamla papaz oluyorum,” deyip ayağa kalktım.
“Ben konuşurum,” dedi Jale.
“Gerek yok. Görüşürüz,” deyip arabama gitmeye başladım.
Arabayı uzaktan çalıştırmamla bir anda arabanın patlaması bir oldu. O an olduğum yerde dona kaldım.
Ya arabaya yakın olsaydım?
“Abi,” ikisi de yanıma geldiğinde şaşkınca onlara baktım. Silahım arabadaydı.
“Bu neydi şimdi?” diye sormadan duramadım.
“İyi misin?” Kuzey, Rüzgâr, Jale ve Cem Abi aynı anda bunu deyip yanıma gelmişlerdi.
O sırada yine telefonum çaldı. Hamit’ti.
“Efendim,” diyerek telefonu açtım. “Babam konuşurken duydum. Arabana patlayıcı yerleştirmiş. Arabayı sakın çalıştırma,” dedi.
“Geç kaldın. Araba çoktan patladı,” diğer insanlar korkuyla parktan kaçıyordu.
“Uraz iyi misin?” diye sordu Hamit. “İyiyim,” dedim ve telefonu kapattım. Araba gözümüzün önünde yanıyordu.
Madem babam patlamasına sebep oldu. Bir zahmette bunu temizlesin.
Hâlâ olduğum yerden kıpırdayamıyordum. Tabi ki ilk defa başıma gelmiyordu ama bunu babam yaptırmıştı. Beni uyarmak için neden böyle bir yol seçtiğini biliyordum.
Onunla zıtlaşmamın bedeli olarak zamanında doktorluk yaparak aldığım arabamı yok etmişti.
O an yapabildiğim tek şey babamı aramak oldu.
“Umarım benimle zıtlaşmamam gerektiğini anlamışsındır Uraz,” dedi anında. “Anladım baba,” dediğimde güldü. “Hamit geliyor. Sizi alacak,” deyip telefonu kapattı. O sırada adamlarımız gelmiş yanan arabayı söndürmüşlerdi.
Daha fazla ayakta kalmayıp kalktığımız yere oturduk. Masayı toplamayı unutmadık.
Lakin ben sadece yanan arabama bakıyordum. “İlyas Amca’nın bir de benimle görüşmesi lazım anlaşılan,” Jale bunu dediğinde kimseden ses çıkmadı.
Ama bunu yapacağına yüzde yüz emindim.
“Uraz!” Hamit’in sesini duyunca ona baktım. “İyisin,” dediğinde rahat bir nefes aldı.
Hamit arabama baktığında “Kurtarılacak bir yanı da kalmamış ki,” dedi. “Bilerek yaptı. Ne bekliyorsun. Onun sesi bir tek bana çıkıyor,” demeden duramadım.
“Doktorluk yaparak almıştın sen onu,” derin bir nefes aldım. “Sen normalde doktor musun?” diye sordu Jale. Sadece kafamı salladım.
“Boş ver eve gidelim artık,” deyip ayağa kalktım. Arda ve Burak da kalktıklarında Hamit’in arabasına geçtik.
O şoför koltuğuna oturduğunda bende yolcu koltuğuna oturdum.
“Babamla ne diye tartıştın ki?” diye sordu Hamit. “Arda ve Burak’ın yer altı dünyasına sokmak istediği için,” dememle “Oha,” demesi bir oldu Hamit’in.
Daha fazla konuşmadık ve eve gittik.
Kimseyle muhatap olmadan odama çıktım. Üstümü değiştim. Hamit arabayla biraz yolu uzattığından eve saat on bir de gelmiştik.
Derin bir nefes aldım.
Banyoma gidip abdest aldım. Sonra ise yatsı namazını kılmaya başladım.
Namazı olabildiğince yavaş kıldım.
Bitirdiğimde seccadeden kalkmadan önce “Allah’ım sen bana huzur nasip et,” dedim ve kalktım.
Seccademi katlayıp yerine koydum. Bu sefer kitaplığımdan Kur’an aldım. Masama oturup en baştan açtım.
Derin bir nefes alıp yavaşça ve sakince okumaya başladım.
Tam o sırada odama birisi girdi ama bakmadım. Kur’an okumaya devam ettim. “Annecim,” anneme bakmadım.
Annem de daha fazla bir şey demeden odamdan çıktı ve kapımı kapattı.
Gece saat üç olduğunda Kur’an’ı kapattım. Yarısına kadar gelmiştim. Kitaplığımdaki yerine koydum.
Kendimi rahatlamış hissediyordum.
Kulaklığımı taktım. Odamdan çıktım ve aşağı indim. Mutfaktan kendime bir şeyler aldım.
Sonra ise odama geri çıktım ve dizime kaldığım yerden devam etmeye başladım.
Bugünü kendime tatil ilan ediyordum. Umurumda değildi.
O sırada telefonum öttü. Alıp baktım. Jale’ydi. “Yarın kahvaltıya geliyorum,” yazmıştı.
Karşılık olarak “Tamam,” yazdım ve telefonu kapattım.
Jale
Kırmızı rujumu sürdüğümde hazırdım. Siyah kumaş pantolon ve beyaz gömlek giydim. Üstüne basic bir siyah ceket giydim.
Siyah uzun topuklularımı da giydim. En son olarak takılarımı taktım. Şimdi İlyas Yankı’nın ağzına sıçmaya hazırdım.
Saat daha sekizdi ama sorun olmazdı.
Evden çıkıp motoruma gidip bindim ve kaskımı taktım. Sonra ise hızlı bir şekilde yola koyuldum.
Lakin bu sefer ufak bir değişiklik yapıp yanıma silah almıştım. Hamit dün kaşla göz arası vermişti.
Bir saat sonra malikânenin önüne geldiğimde motoru durdurdum ve kaskı çıkardım. Saçlarımı düzelttim. Birisi motorumu almaya geldiğinde ona kaskımı da verip teşekkür ettim.
Kapıyı çaldığımda evdeki bir çalışan açtı kapıyı.
Hiç beklemeden salona geçtim. Kahvaltı yapılıyordu. “Nasılsınız gerçek ailem?!” diye bağırdım. İlyas Amca bana bakıp gülümsedi. “Hoş geldin Jale,” dedi sevecen bir şekilde.
“Gel sende otur,” Yeşim Teyze bunu dediğinde “Yok, ben yedim ve geldim. Zaten çok kalmayacağım. İşlerim var,” dedikten sonra İlyas Amca’ya baktım.
“Dünkü o patlama neydi ya öyle. Korktuk. Düşmanlarınız olsa gerek,” dedim imalı bir sesle.
O an herkes sus pus olmuştu.
“Cevap bekliyorum,” dediğimde İlyas Amca ayağa kalktı. “Öyle denebilir,” dedi İlyas Amca.
“Kendi oğlunun düşmanı olman şaşırtıcı,” dedim hiç çekinmeden. Bir anda İlyas Amca’nın üstüne yürüdüm. “Ben sana dün bir daha Uraz’a haksızlık yapmayacaksın diye uyarmıştım!” bağırmamla beraber sesim evde yankılanmıştı.
“Sen daha oğluna böyle davranıyorsan kim bilir yakında bana nasıl davranmaya başlarsın?! Lakin şunu unutma! Ben ne Uraz’ım ne de Hamit’im! Kimseye benzemem ben! Feleğini şaştırırım senin!”
Bana tek kaşını kaldırıp baktı.
Bir şey demesine fırsat bırakmadım.
“Anladın mı beni moruk! Oğlun lan senin oğlun! Adamın kendi emeği ile kazanıp aldığı arabayı patlatmak ne?! Ya Uraz o arabaya yakın olsaydı!? Parçalarını mı toplayacaktın oğlunun!?”
Bana yine o şaşkınlığıyla bakıyordu.
O sırada eve korumalar girmişti. Hiç düşünmeden belimde duran silahı aldım ve bir tane aynaya sıktım.
“Bir adım daha atın bu evden ölünüz çıkar!” diye bağırdım. Korumalar durmuştu. Silahı tekrardan belime koydum.
“Cevap ver bana İlyas Yankı!” diye bağırdım.
O an sadece masada oturan Uraz’a baktı. Evden çıktığım gibi ona patlayacağını anladım. “Bu evden çıktığım gibi sen hele bir Uraz’a kız bak bakalım ben senin o şirketini nasıl ateşe veriyorum!” dediğimde bana baktı ve iç çekti.
“Jale sen karışma,” dediğinde sinirle güldüm.
Tam cevap vereceğim zaman “Jale yeter,” dedi Uraz. Ona baktım.
O yerinden kalkıp yanıma geldi. “Biraz sakinleş sonra konuşmaya devam edersin,” dedi.
“Sakinleşmemi bekleme Uraz! Dün bu adam neredeyse senin ölümüne yol açabilirdi!” diye bağırdım.
O sırada Uraz “Odamda konuşalım,” dedi. İtiraz etmedin. O önden yürümeye başladığında arkasından ilerledim. Adımlarımı o kadar sert atıyordum ki topuk seslerim ekstradan gürdü.
Asansöre bindik ve Uraz’ın katına çıktık. Asansörden indiğimizde Uraz bana döndü.
“Jale babama bu kadar diklenmen iyi değil,” dedi. “Bana onu savunma Uraz,” dediğimde bana şefkatle gülümsedi.
“Derdim o değil. Sensin. Eğer onun gururunu kırarsan ne kadar ileri gideceğini dün gördün. Biraz sakin ol diyorum sadece,” dedi.
Sonra ise bana göz kırptı. “Sağ ol,” dediğinde güldüm. “Bir şey yaparsa haberim olsun. Şirketi yakacağım,” dediğimde bu sefer o güldü.
“Neyse yeterince terör estirdiğimi düşündüğümden artık ekibin yanına gitmem lazım,” dedim ve asansörü çağırdım.
“Bırakayım mı seni?” diye sordu. “Gerek yok. Motorla geldim,” dedim. Aşağı indiğimizde dışarı çıktım ve motorumun getirilmesini istedim.
“Dediğimi unutma Jale,” diye uyardı Uraz. “Tamam, bakarız,” dediğim sırada motorum getirilmişti.
Kaskımı takıp ekibin yanına gittim.
Trafik olmadığından hızlı gitmiştim.
Evlerinin önünde beni bekliyorlardı. Yanlarında durduğumda kaskı çıkardım. “Neredesin sen?” Gökhan bunu dediğinde pişkin bir sırıtmayla ona baktım. “Her yerden engeli yemek koydu mu?” diye sordum.
“Engelleri aç. Gerektiğinde sana ulaşmam lazım Jale,” diye kızdı. “Bakarız,” dedim. Aslında gece bütün engelleri açmıştım. Anlaşılan fark etmemişti.
“Adliyede bizi bekliyorlar. Gecikmeyelim,” dediğinde motoruma geri bindim ve kaskımı taktım.
Yola çıktığımızda sakin bir şekilde ilerliyorduk. Daha doğrusu öyle sanıyorduk çünkü az önce bir arabanın peşimizde olduğunu fark etmiş ve bunu diğerlerine söylemiştim.
Telefon açıktı.
“Ne zamandır takip ediyorlar?” diye sordu Tuna. “Fark ettiğim andan söylüyorum. Yaklaşık on beş dakikadır,” dedim. “Tanıyor olabilir misin? Belki gerçek ailendir,” Güven bunu dediğinde derin bir nefes aldım.
“Değil. Onlar plakasız araç kullanmıyorlar. Gördüğüm kadarıyla söylüyorum bunu tabi,” dedim anında.
“Dikkatlerini dağıtabilirim,” dedim. “Çok tehlikeli bu,” dedi anında Ece.
“Kendimi korurum,” dedim. “Nasıl koruyacaksın canım bankam?” dedi Kuzey. “Belimdeki silahı nasıl görmezsin gereksiz arkadaşım,” diye karşılık verdim.
“Bırakın gitsin. Bir işe yaramış olur. Peşinde oluruz,” dedi Gökhan. “Ölürsem üzülme yoksa sana musallat olurum,” dediğim sırada Gökhan bir anda hızlanıp gitti.
Araç onların peşine takılmamıştı.
Gaza yüklenmemle motorun fırlaması bir oldu.
Takip eden araç benim peşime düşmüştü. Beni mi takip ediyordu?
Arabaların arasından makas atarak ilerliyordum. Peşimdeki araçta aynısını yapıyordu. Trafiği birbirine katmıştık. Lakin arabanın durmaya niyeti yoktu. Benim de yoktu.
Ekip hemen arkamızdaydı.
Bir anda takip eden aracın şoförü camdan dışarı çıktı ve bana silah doğrulttu. Anında başka yöne kaçtım. En iyisi yoldan sapmak olacaktı.
Sağdaki bir yola girdim. Peşimdeki araç da girmişti ama ekip geç kalmış ve dönememişti.
Motorla zigzag çizmek yerine bir sağ bir sola yatıyordum. Hedefi şaşırtıyordum.
Bu yol bir şehir içine bağladığında gördüğüm ilk sokağa dönmemle yola yağ döküldüğünü görmem bir oldu.
Motor tabi ki kaydığında düşmüştüm. O hızla düştüğümden bir tane duvara fırladım. Buraya beni bilerek sokmuştu.
Şimdi pes edemezdim o yüzden zorla ayağa kalktım. Kafamdaki kask olmasa net daha kötü yaralanırdım.
Kaskı yere attım.
Peşindeki araç sokağın girişini kapattı.
Beni çıkmaz sokağa sokmuştu. Adam arabadan indiğinde belimdeki silahı almak istedim ama silah yoktu. Hızlıca etrafa bakındım. Yakınımda olduğunu görünce hızlıca alıp adama doğrulttum.
Adamın yüzünde çok süslü bir maske vardı.
Bana yaklaşmaya başladı. “Ölmek istemiyorsan yaklaşma,” dediğimde sadece gülme sesi geldi.
Aslında ellerim titriyordu. Şu ana kadar bu silahı ateşlemiş olsam da hiç birisini vurmak amaçlı yapmamıştım.
Adam “Merhaba Yalancı Katilin küçük tanığı,” dediğinde bu adamı katilin peşime taktığını anladım.
“Ölmek nasıl bir his anlayacaksın,” dediğinde eli beline gitmişti ama o an ne olduysa bir anda tetiği çektim.
Adamı tam göğsünden vurmamla adam ilk önce durdu ve sonra yere yığıldı.
Daha çok titremeye başladım.
Vücudumdaki adrenalin sayesinde ayaktaydım. Silah elimden düştüğünde yerde olan motoruma gittim ve telefonu aldım.
O an olduğum yere dizlerimin üstüne düştüm. Gözlerim kararmaya başlamıştı. Telefonu açıp beni kesin bulabilecek birisini aradım.
Uraz.
Telefon ikinci çalışta açılmıştı. “Efendim Jale,” dediğinde titreyen sesimle konuştum.
“Katil peşime adam takmış. Vurdum onu. Uraz birisini vurdum. Çok kötüyüm. Bana bilerek kaza yaptırdı. Beni bulabilir misin?”
“Jale sakın telefonu kapatma! Konumunu bulup hemen geliyorum. Tamam mı? Hemen geliyorum! Telefonu kapatma!” Telefonu kapatmasam ne olurdu ki. Benim gözlerim kapanıyordu.
“Abi,” dediğimde “Söyle abim,” dedi anında. “Gözlerim kapanıyor,” dedim.
“Jale olabildiğince uyanık kalmaya çalış. Bilincini olabildiğince açık tut. Ben seni iyi ederim,” arkadan başka seslerde gelmeye başlamıştı.
Lakin ben kendimi daha fazla uyanık tutamadım.
Telefon elimden düştüğünde bende yere düşmüştüm. Gözlerim kapanmadan hemen önce duyduğum son ses “Jale!” diyen Uraz’ın sesiydi.