Dengesiz Yeni Üye

6.Bölüm: Dengesiz Yeni Üye
“Şaka yapmıyorsunuz dimi?” diye sormadan duramadım. “Hayır, yapmıyoruz,” dedi Rüzgâr.
O sırada bir anda Kuzey’in gözleri parlamıştı. “Artık ekiptesin. Bu da senin paranı gönül rahatlığıyla yiyebileceğim anlamına geliyor,” dedikten sonra “MUHEHEHE!” diye güldü.
Sonra ise sevinç dansı yapmaya başladı.
“Dans etmem gerekiyor oğlum!” diye Motive-pVg şarkısını söylemeye başladı ve Rüzgâr da ona katıldı.
“Deli bunlar!” dedi o an babam. Kuzey bir anda babama sonra ise İlyas Amca’ya baktı. “Babalardan para gelir babalardan,” diyerek şarkıya devam etti.
Kuzey bana baktı. “Numaralarımızı kaydet. Bu arada üçümüze WhatsApp grubu kuruyorum,” dediğinde telefonunu çıkardı.
Bende telefonumu çıkarıp onların numaralarını kaydettim. Tam o sırada bildirim geldi.
“Kuzey kişisi sizi “2 Fakir 1 Zengin (zenginin parasını yenecektir bu grubun kuralıdır!)” grubuna ekledi.”
“Kuzey bu ismi çok düşündün mü?” diye sordum. “Hayır,” dedi arsızca. Ayakta durmak yerine koltuğa oturduk.
“Ebenin amı ya,” Rüzgâr bir anda bunu deyince ona baktı herkes. “Ne oldu?” diye sordu Kuzey. “Ne olacak. Beş flörtümde bana aynı anda siktiri çekti,” dedi.
“Beş tane flörtün mü var?” diye sordu o sırada gelen Uraz.
“Ben daha da iyisini soracağım. Beş tane flörtü nasıl yaptın?” dedi Hamit.
“Ben daha da iyisini soracağım. Hepsinden aynı anda nasıl siktiri yedin?” dedi Kuzey.
“Ben daha da iyisini soracağım. Neden beş tane flörtün var?” dedim en son olarak.
“Ben tek bir kişiye bağlı kalamayan bir insanım. Ayrıca dokuzu görmüşlüğüm var. Bunlar nasıl birbirinden haberdar oldu ya! Hepsine ayrı hesaptan yazıyordum,” dediğinde “OHA!” demeden duramadım.
“Ben arkandayım canım kankitom!” Kuzey bunu deyip Rüzgâr’ı alnından öptü. “Canım kankam,” dedi Rüzgâr.
“Jale bu Mühür Ekibi olayı ne?” diye sordu İlyas Amca. Ona olanları anlattım.
“Bu çok tehlikeli,” dediğinde kendimden emin bir şekilde gülümsedim. “Bende tehlikeliyim,” dedim. “Bize o kadar da güven Jale. Her dakika yanında olmayacağız ki,” dedi Yeşim Teyze.
Çok endişeli bir şekilde söylemişti bunu.
“Ben kendime güveniyorum. Benim kendi evimde bir cinayet işlendi. O zaman siz yoktunuz ve ben kendim ayakta durabildiğim kadar durdum. Zaten o günden sonra artık eski ben olamam. Evime girip benim hayatımı alt üst edip masum insanları öldüren o katili bulmadan artık durmam.
Anlayacağız ben kendi gücüme güveniyorum size değil Yankı ailesi,” dedim net bir şekilde.
“Senin heykelini yapsam testislerine beton yetmez!” Kuzey bir anda bunu deyince anırmam bir oldu. “Hiç güleceğim yoktu,” dedi babam o sırada.
“Neyse. Bırak şu zevzekliği Jale. Bu konu ciddi bir konu bunu unutma. Sen dövüşmeyi bile bilmeyen birisi gibi duruyorsun. Elbet eline silah alacaksın. Birisini vurman gerekirse yapabilecek misin?” Uraz konuştuğunda derin bir nefes aldım.
“Dövüşmeyi biliyorum. Yani kendimi koruyabilecek kadar. Silah konusuna gelirsek de öğrenirim. Ayrıca ben onlar için tek tanığım. Anlayacağın benle isteseler de bağlarını koparamazlar,” dedim.
“Seni yeni bulmuşken kaybet istemiyoruz,” dedi İlyas Amca. “Daha önce nasıl yoksam öyle devam edersiniz gerçek babam,” dedim dalga geçerek.
“Jale sen bu işlerin ne kadar ciddi olduğunun farkında değilsin,” Hamit bunu deyince sinirle ayağa kalktım.
“Ben her şeyin farkındayım! Hayatım alt üst olsa da kendim olmaya devam etmem olayları küçümsediğim anlamına gelmez! Daha şundan beş gün öncesine kadar birisinin cesedi gözlerimin önüne bırakıldı! Bütün bunları görmezden gelmiyorum! Anlayacağız şekilde konuşayım! Ölmeye niyetim yok! Kendimi koruyabilirim! En önemlisi ise kendimi bu yolda geliştirebilirim! Ben salak değilim! Aksine sizin kurnazlığınızla aynı kurnazlığa sahibim! Sakın bir daha kararlarımı sorgulamaya çalışmayın! Daha hayatıma bu sabah giren insanlar benim hayatıma ve kararlarıma karışamazlar!” nefesim bitince sustum.
“Anladınız mı?” dediğimde kimseden ses çıkmadı.
“Bay kemal çıldırdı,” Kuzey bunu deyince “Sus Kuzey!” diye bağırdım.
“Jale dediğimiz şeye yanlış taraftan bakıyorsun,” Uraz’ın lafını bitirmesine izin vermedim. “Yanlış taraftan bakmıyorum! Ben nasıl kendimi iyi hissedeceksem onu yapıyorum!” dediğimde Uraz kaşlarını çatarak bana baktı.
Ayağa kalktı. “Jale haddini bil!” dedi uyararak.
Tam karşımda durduğunda boy farkından kaynaklı kafamı kaldırıp ona baktım ama kendimden emin oluşumdan taviz vermedim.
“Bilmezsem ne yaparsın Uraz Abi?” dediğimde alayla gülümsedim. “Haddini bilmeni öğretirim,” demesi kahkaha atmama neden oldu.
Sustuğumda ise ona üstten baktım.
“Benim de bir Yankı olduğumu unutmayın. Sizinle aynı kanı taşıyorum. Anlayacağın ben sizin başka bir halinizim. Bana meydan okuma. Kafama koyduğum şeyi yaparım. Ve yapacağımda. Siz de oturup izleyeceksiniz,” dediğimde tek kaşını kaldırıp bana baktı.
Uraz daha fazla bir şey demedi.
“Bu hayat gülünce çok güzel. Kapkara bulutları dağıtıp atmalı. Herkesin yüzünde bir küçük tebessüm olmalı,” Kuzey bir anda bu şarkı söylemeye başlayınca ona ölümcül bir bakış attım.
Bakışımdan korkmuş olmalıydı ki Rüzgâr’ın arkasına saklanmayı denedi. “Anne, bayro beni korkutuyor,” dediğinde daha fazla ciddi kalamadım.
Gülerek Uraz’a döndüm. “Aslında gerçekten bir deliyle uğraşacaksınız. Şimdiden acıdım size,” deyip tekli koltuğa oturdum.
Uraz da daha fazla ayakta kalmayıp oturdu. Memnuniyetle gülümsemesini beklemiyordum. “Sen bu ailedeki bütün dengeleri değiştireceksin,” demekte haklıydı.
“Slay,” demeyi ihmal etmedim.
“Neyse siz beni evlatlık alacak mısınız?” diye konuyu kesip attı Kuzey. “Tabi ki hayır,” dedi Yeşim Teyze.
Kuzey bir anda ağlama numarası yapmaya başladı. “Bak görürsünüz siz! Müge Anlı çıkmayan ne olsun! Gerçek ailem beni istemiyor diye çıkıp hakkımı arayacağım!” Kuzey de bunu yapacak göz vardı.
“Kuzey boş ver sen bunları. Ben onları sömürürüm sonra sizle beraber yeriz,” deyip göz kırptım.
Anında eski haline döndü. “Bundan sonra favori kişilerimdensin. Bana motorda alırsın artık,” dediğinde güldüm. “Sen önce doğru düzgün sürmeyi öğren,” dedim.
“Öğretirsen öğreneceğim,” dedi. “Senin motor ehliyetin var mı?” diye sordum. “Var. A sınıfı hem de. Fakat bir tek ehliyeti alacağım zaman sürmüştüm yoksa hiç motor kullanmadım,” dedi gururlanarak.
“Nesin oğlum sen!” dediğimde güldü. “O motor ehliyetini de beşinci girişinde aldı,” Rüzgâr bunu dediğinde daha çok güldüm. “Sen şimdi ne diye benim havamı bozuyorsun!” diye bağırdı.
“Bütün karizman yerlerde şu an,” dediğimde bir anda kafama vurdu. “Sus be!” diye öyle bir carladı ki kulağım gitmişti.
“Sen kalk da bana motor sürmeyi öğret,” dedi ve kollarını kavuşturup bana orta parmağını gösterdi. “Öğrettim ya,” dediğimde bana aniden döndü. Elini göğsüne koydu. “Üstüme iyilik sağlık! Ne zaman öğrettin be!” dediğinde ona göz devirdim.
“Yürü Kuzey! Yürü!” dedim sinirli bir şekilde ama onun yüzünde vatan gülüşü vardı.
Bahçeye çıktığımız da Arda da bizimle geldi ama Yeşim Teyze onu bizzat tembihledi motora binmemesi için lakin ben onu bindirecektim.
Kuzey kaskını takıp motora bindi. “Başlıyorum,” deyip sürmeye başladı.
Aklıma gelen şakayı yapmaya karar verdim. Hep o yapacak diye bir şey yoktu.
“Çimenlere girme! Çimenlere girme! Çimenlere girme! Ne yapıyorsun motoru bağırtma! Motoru bağırtma ikiye al! İkiye al ikiye! İkiye al oğlum! Motoru bağırtma! Bağırtma!”
Susmamla Rüzgâr’la anırmamız bir oldu. Arda da bize katıldı o sırada.
Biz zor zahmet gülmemizi durdurduk. Kuzey’e baktığımda o da gülüyordu. “Dengeni bozacaksın!” diye seslendiğimde gülmeyi zorda olsa bıraktı.
“Dördünce vitese geç ama dikkatli ol!” diye seslendiğimde artık ciddiydim çünkü benim en çok düştüğüm vitesti.
Kuzey dördüncü vitese aldığında sorunsuz şekilde sürmeye devam etti. Lakin bütün işi bozan şey bir anda beliren golden cinsi bir köpek oldu. Köpek Kuzey’e koşunca Kuzey ona çarpmamak için bir anda sola kırdı ve düşmesi bir oldu.
O anda Kuzey’in yanına koştum. Yanına gittiğimde motoru kapattım. Hâlâ gaz alıyordu. Rüzgâr da Kuzey baktı. Ben de Kuzey’e baktım ve vizörünü açtım ama o gülmekten nefes alamayacak bir haldeydi.
Kuzey’in o halini görünce rahatlamıştım.
Rüzgâr da Kuzey’in iyi olduğunu görünce anırmaya başladı. Onlar gülmekle meşgulken bende Arda’yla beraber motoru kaldırdık. Motoru kaldırdıktan sonra Kuzey’in hâlâ yerde olduğunu gördüm.
“Kalk artık,” dediğimde lafımı ikiletmedi. Kalkıp kaskı çıkardı. “Efsane düştüm,” deyip gülmeye devam etti.
“Sana bir şey oldu mu?” diye sordum. “Yok,” deyip daha fazla güldü. O sırada bir şey arkamdan üstüme atladı. Refleksle sırtıma atlayan şeyi çığlık atarak üstümden attım. “Güneş rahat dur!” Arda bunu dediğinde üstüme atlayan şeyin köpek olduğunu anladım.
Köpeğe baktığımda mahcubiyetle patisini yüzüne koymuştu.
“Demek adın Güneş,” deyip onu sevdiğimde anında şımarmıştı. Etrafta koşturmaya başlayınca bir tane adam koşarak bahçeye geldi. Nefes nefese kalmıştı.
“Niye Güneş’i bu saatte salıyorsun?” Arda gelen adama ciddiyetle bunu sorduğunda adam korkarak yanımıza geldi. “Efendim tasmasını koparmış. Bilerek yapmadım,” dedi Arda’ya korkarak.
“Dikkatli olman gerektiğini sana kaç defa söyleyeceğim?” dedi sert bir ses tonunda.
“Arda bu kadar üstüne gitme adamın. Güneş kendisi kaçmış. Adamın hiçbir suçu yok,” Arda şaşkınca bana baktı ama ciddiyetimi görünce bir şey demedi. Adama baktım. “Kusura bakma,” dediğimde kafasını eğip Güneş’i kucağına alıp hızlıca gitmeye başladı.
Fakat benim içime sinmemişti. Çalışanlara karşı aşırı sert davranılıyordu. Tamam, elbet bir otoriten olacaktı ama böyle olmamalıydı.
Bu karşındaki kişiyi ezmekti bence.
“Jale ben sürmeye devam ediyorum,” Kuzey’e baktığımda başımı sallayarak onayladım onu.
Baya bir süre çalıştık.
Kuzey en sonunda yorulunca durmuştu.
Motoru bana verdiğinde motoru kapatmadım ve kaskı Arda’ya uzattım. Motora binip Arda’ya arkamı gösterdim binsin diye.
“Arda sakın!” diyerek geldi Yeşim Teyze ama Arda onu dinlemedi ve kaskını takıp arkama bindiğinde motoru sürmeye başladım.
“Ay ay dönemiyorum! OLAMAZ! KADIN SÜRÜCÜ!” Kuzey bunu demesiyle beni gülme tutmuştu.
Arda’yı baya bir süre bahçede gezdirdim. “Sıkı tutun,” dememle tekeri kaldırmam bir oldu. O sırada Yeşim Teyze’nin çığlığı kulağıma geldi. Sonra ise “Kimin kızı be!” diyen babamın sesi geldi.
Tekeri indirdiğimde Arda’ya baktım. “Nasıldı?” diye sordum. “Efsane,” dedi anında. Yeşim Teyze’nin yanında durdum.
Motordan inmemle “Sen delirdin mi?! Ya düşseniz! Bir daha sakın Jale!” diye bağırması bir oldu.
“Gel sen de bin,” dedim arsızca.
Gözleri fal taşı gibi açıldı o anda. “Sana ben öğrettim motor sürmeyi. Bunu da ekle,” diyerek gururlandı babam.
“Sanki iyi bir şey yapmışsın,” Yeşim Teyze ona kızsa da babam onu umursamayıp ıslık çalarak içeri geçti bende peşinden gittim.
Herkes geldiğinde İlyas Amca’nın ciddiyetle bir şeye baktığını gördüm. Televizyona öyle bir odaklanmıştı ki bizi fark etmedi.
Bende televizyona bakmamla o an çığlık atmam bir oldu.
Yalancı Katil yine cinayet işlemişti ama bu sefer ölen kişi arkadaşım Begüm’dü.
Babam yanıma gelip televizyona baktığında bir süre bir şey yapmadı sonra ise önüme geçti. “Jale,” dediğinde ona baktım. “Baba, Begüm,” dememle gözümden yaş aktı.
Babamda bir şey demedi.
Yanından geçip tekrardan televizyona baktım. Tuğla bir duvara yazı yazılmıştı.

Yazıya baktım. Sonra ise görüntü değişti. Spiker olayı anlatamaya başladı.
“Jale gitmemiz lazım,” diyerek yanıma geldi Rüzgâr. Ben de artık ekipten olduğum için benimde gitmem lazımdı.
Yaşadığım şoku hâlâ atlatamamıştım ama gitmem lazımdı.
Yürü Jale.
Git ve işini yap.
Derin nefesler almaya başladım.
Titreyerek de olsa yürüyüp diğerleriyle çıktım. İlyas Amca, Kuzey ve Rüzgâr için bir araba ayarlamıştı bende kaskımı takıp kendi motoruma bindim.
Diğer ikisi gitmeye başladığında peşlerine takıldım.
Hayatım da ilk defa motoru bu kadar zor sürüyordum.
En sonunda cinayet yerine geldik.
Kaskımı çıkardım ve motordan indim ama hâlâ titriyordum.
Başkası olsa bu kadar etkilenmezdim ama arkadaşımdı ölen.
Ekip bizi bekliyordu. Gökhan bir tek bana bakmıştı. Yanlarına gitmemizle “Kusacaksan gelme. Ve ağlayacaksan da gelme,” dedi küçümseyerek. “Ölen kişi benim arkadaşım. O yüzden kes sesini,” diye sertçe onu uyardım.
Omuz silkmesine acayip sinir olmuştum. Diğer üçüne baktım. “Hadi gelin,” dedi Tuna.
Cinayetin işlendiği yere geldiğimizde elime eldiven taktım. Sarı şerit çekmişlerdi. Onu kaldırıp geçtim. Begüm’e baktığımda derin bir nefes aldım.
Elleri ve ayakları kesilmiş ve yerleri değiştirilmişti. Yani elleri ayaklarının yerine dikilmiş ayakları ise ellerinin yerine dikilmişti.
Lakin en kötüsü ise kafası açılmış ve beyni dizlerinin üstüne bırakılmıştı.
Begüm’ün cesedine yaklaştım.
Çöktüğümde yüzüne baktım. Tam o anda nasıl olduysa bir anda ağzı açıldı ve ağzının içinden böcekler çıkmaya başladı.
O an korkuyla çığlık atıp ayağa kalktım ve uzaklaştım. “Ne oldu?” diyerek yanıma geldi Ece ama o da böcekleri görünce korkuyla çığlık attı.
“Siz niye bağırıyorsunuz?” diyerek Güven geldi ve cesedin ağzından çıkan böcekleri görünce yüzünü buruşturdu. “Sadece böcek değil kurtlarda var,” dedi Gökhan.
O an yine cesede yaklaşıp yere çöktüm.
Kafasının içinde bir şey görmüştüm. İğrenerek de olsa açık kafasına elimi sokup gördüğüm şeyi aldım.
Bu siyah yıldız çiçeğiydi. “İlk defa böyle bir şey bırakmış,” diyerek yanıma geldi Tuna. “Bu Begüm’ün en sevdiği çiçekti,” diyerek ayağa kalktım ve çiçeği Tuna’ya verdim.
Midem ağzıma gelmişti ama kusmadım.
“Jale sen çık artık,” dediğinde Gökhan ona baktım ama bir şey demedim ve dediğini de yapmadım.
Onlarda etrafı incelerken başka bir şey var mı diye etrafa bakındım. “Hatırladığın bir ayrıntı var mı?” Gökhan bir anda arkamda belirse de korkmadım. “Hayır,” demekle yetindim.
“Bizden saklamıyorsundur umarım,” demesine de bir şey demedim. O işine geri döndüğünde daha fazla burada kalamayacağımı anlayıp olay yerinden hızlıca çıktım.
Eldivenlerimi çıkarıp ilk gördüğüm çöpe attım. Motorumun oraya gelmemle diğerlerinin geldiği arabaya yaslanıp yere oturmam ve hıçkırarak ağlamaya başlamam bir oldu.
Begüm’le ortaokuldan arkadaştık ve çok sık olmasa da görüşürdük.
Şimdi ölmüştü.
Katil onu en acımasız şekilde öldürmüştü.
En kötüsü ise ben kendi arkadaşımın öldürüldüğü yeri araştırmıştım.
Orada ne kadar durup ağladım bilmiyorum ama diğerlerinin geldiğini görünce ayağa kalktım. “Bu işlerin senin gibi bir çıt kırıldım için olmadığını anlamışsındır umarım. Arkadaşını son kez gördüğüne bile şükret,” dediğinde cinlerim tepeme çıktı çünkü bunu dalga geçerek söylemişti.
Buna rağmen sustum yoksa ben Gökhan’ı ölen babası ve kardeşinden vuracaktım ve bunu yapacak kadar seviyesiz olmak istemiyordum.
Daha fazla onun yüzüne bakmaya katlanamadığımdan motoruma binip kaskımı taktım ve onlarında arabaya binmesini bekledim.
Arabaya bindiklerinde peşlerine takıldım.
Telefonum çalınca intercom’u açtım. Gökhan’dı arayan. “Ne var?” dedim buz gibi bir sesle. “Bugün bizim eve gel. Orada kalırsın. Konuşulması gerekenler var,” dediğinde sesli bir şekilde güldüm.
“Beni tekrardan öldürmeye çalışmazsan gelirim,” dememle sinirle derin bir nefes aldı. “Sadece dediğimi yap Jale,” dese de onu umursamadım. “Ben senin git geline göre hareket edecek birisi değilim bunu unutma Gökhan. Ben kendi evime gideceğim,” dedim kararlı bir sesle.
Telefonda bir anda Kuzey’in sesini duydum. “Kız gel! Konuşuruz sonra takılırız ya! Sana yemek kitleyeceğim ben!” diye bağırdı.
“Tamam, sırf Kuzey için geliyorum,” deyip telefonu kapatıp babamı aradım. “Kızım,” dediğinde daha fazla konuşmasına izin vermedim. “Baba ben Mühür Ekibi’yle kalacağım haberin olsun,” dedim hızlıca.
“Dikkatli ol,” dedi.
“Merak etme. Anneme söylersin,” dediğimde “Anan beni eve alır mı bilmem,” dedi kızarak. Onu ispiklememi söylüyordu.
“Alır. Beni bahane et alır,” diyerek telefonu kapattım.
Tam intercom’u da kapatacaktım ki Kuzey aradı. “Ne var?” diyerek telefonu açtım. “Peşimizdeki elemanları fark ettin mi?” dediğinde aynadan arkamızdakilere baktım.
“Sorun yok. Ailem den Uraz,” dedim ve arkama bakıp Uraz’ın kullandığı arabaya baktım. “He,” dedi Kuzey.
Uraz sol tarafa geçince arabada Hamit’in de olduğunu gördüm. Hamit camı açtığında bana çantamı uzattı. “Biz de unutmuşsun,” dediğinde gidonu bırakıp çantamı aldım ve sırtıma taktım. “Sağ ol,” dediğimde vizörü açtım.
“Düşündüğümden iyisin,” Hamit bunu deyip gururla gülümsedi. “Dediğim gibi gerçek bir deliyle uğraşıyorsunuz,” deyip vizörü kapattım.
“Sizi takip ediyoruz,” deyip camı kapattı Hamit. “Onlar abilerin mi?” diyen Ece’yi duyduğumda telefonu hatırladım. “Evet,” demekle yetindim.
O sırada çantanın olmasından daha ağır olduğunu fark ettim.
Tek elimle yokladığımda elime bir silah gelmişti.
Derin bir nefes alıp elimi çantadan çektim ve telefonu kapattım.
Hızı artırdım. Hepsini geçtiğimde gözlerim yine dolmuştu. Bununla beraber daha da hızlandım.
O eve gidene kadar bütün acımı atmam lazımdı.
Herkes acısını farklı yaşardı.
Bende bütün acımı asfalttan çıkarıyordum.
Gaza yüklendikçe yüklendim.
Motorun o sesi bile iç sesimi susturmuyordu. Ortaokul anılarım aklıma geliyordu. Begüm’le gülüp eğlendiğimiz zamanlar aklıma düştükçe hızlandım.
Hızlandıkça daha da hızlanasım geldi.
Ne kadar hızlı gidersem gideyim acım geçmiyordu ama azalıyordu.
En sonunda eve geldiğimde yavaşladım. Durduğumda kaskımı çıkardım ve diğerlerini beklemeye başladım.
Onlardan çok önce geldim.
Kafamı kaska yasladığımda gözyaşlarım sessizce akmaya devam etti.
Baya bir süre öyle durdum bir araba sesi duyunca yüzümü silip motorun ayaklığını indirdim ve motordan indim.
Uraz ve Gökhan aynı anda gelmişti. İlk Uraz ve Hamit arabadan indiler ve yanıma geldiler. “İyi misin?” dediğinde Uraz saçlarımı yüzümden çekti. Kafamı iki yana salladım. “Olursun,” Hamit kendinden emin bir şekilde bunu dediğinde bir şey demedim.
“O kadar hızlı gitme,” demeden duramadı Uraz ama yine bir şey demedim.
Çantamı sırtımdan çıkarıp içini açtığımda silahı çıkardım. “Bunu niye koydunuz?” diye sordum. “Ne olur ne olmaz,” dedi iki aynı anda.
O sırada Gökhan’a baktım. Uraz ve Hamit’e düşmanca bakıyordu. Alayla gülümsediğimde yanına gittim. “En son benim alerjimle oynamıştın. Ne oldu? Bu sefer Uraz ve Hamit’e ne yapacağını mı düşünüyorsun?” dediğimde bana ters bir bakış attı.
“Ben senin gibi boyumdan büyük işlere kalkışmıyorum. Bakıyorum da gözlerin kıpkırmızı olmuş. Aynı şu aptal kafan gibi,” deyip alayla güldü ve yanımdan geçti.
Sakin ol Jale. Onu ölmüşlerinden vurmak çok yanlış bir şey. Sen onun gibi değilsin.
Sakin ol.
Daha fazla olduğum yerde dikilmeyip eve gittim. İçeri girip doğruca salona geçip oturdum.
Ekip ve abilerim de geldiğinde Gökhan konuşmaya başladı. “Öncelikle bu ekipte barınmak istiyorsan benim sözümden çıkmaman lazım,” lafını devam ettirmesine izin vermedim.
“Eğer hapiste olmak istemiyorsan ve babanın da kardeşinin de katilini bulmak istiyorsan beni ekipte tutmak zorundasın,” diye karşılık verdiğimde “Jale tam om ikiden vurdu,” dedi Kuzey.
“Bana kafa tutma Jale,” sinirden alnındaki damar belirginleşmişti. “Bana meydan okuma Gökhan,” dedim.
Taşın altında kalır lafın altında kalmazdım.
Bir süre sadece bana baktı. Sonra ise arkasına yaslandı. “Ben bunun ağzını yüzünü kırarım,” Hamit bunu çok kısık bir sesle söylediğinde Uraz ona bir bakış atmıştı ama o bakış çok şey anlatıyordu.
“Jale ne gibi şeylere yeteneğin var?” diye sordu. “Üç dil biliyorum. Bu sayılır mı?” dedim. “Hangi diller?” diye sordu merakla.
“Almanca, Fransızca, İngilizce,” dedim.
“Neden bu kadar çok dil biliyorsun?” diye sordu Tuna. “Ben çevirmenlik yapıyorum,” dedim.
“Başka?” Gökhan bunu deyince bir süre düşündüm. “Başka bir özelliğim yok,” dedim. Gerçekten de Gökhan’ın benden beklediği şeyler yoktu.
“Elbet vardır,” dedi Gökhan. Biraz daha düşündüm. “İkna kabiliyetim çok yüksek,” bu konuda çok kararsız kalmıştım.
“Tamam,” dediğinde bir süre düşündü. “Sen Kuzey’le çalışacaksın. O alfabeyi çözmeye çalışan kişi ve sende dil biliyormuşsun. Beraber çözmeyi deneyeceksiniz ve Ece’yle beraber olacaksın. İkna kabiliyetin onun kurnazlığıyla birleşince çok işe yarar,” itiraz etmedim.
Aksine Kuzey şu an sevinç dansı yapıyordu onunla çalışacağım için.
“Kardeşimin bu kadar kültürlü olduğunu bilmiyordum.” Uraz bunu alay ederek söylediğinde “Pour éviter d'être comme toi,” Fransızca konuştum.
Uraz bana o an baka kaldı. “Anamıza sövdü galiba,” diyerek tahmin yürüttü Hamit. “Küfür etmedim. Sana benzememek için dedim,” söylediğimi açıkladığımda Uraz sadece kafasını sallamakla yetindi.
“Adam küfür etmeden küfür etti,” Rüzgâr bunu dediği sırada birisiyle yazışıyordu. “O kim?” diye sordu Güven.
“Yeni birisi,” demekle yetindi Rüzgâr ve kalkıp odasına gitti. “Nude atmaya gitti galiba,” dedi Ece. “Yok, bence kız nude atmıştır ona bakmaya gitti,” dedi Kuzey.
“Daha rahat konuşmak için gitmiştir,” diyerek göz devirdim. “Ne boş yapıyor ya bunlar,” Hamit bunu yine kendine söylemişti.
“Hamit biraz daha konuş senin o dilini keseceğim o olacak,” Uraz onu uyardığında Hamit omuz silkti.
“Abin olduğumu unutuyorsun,” Uraz bunu dediğinde Hamit ona yan bir bakış attı. “Lan aramızda sadece bir yıl var. Ne bu kasıntılık ya,” diye söylendiğinde Uraz beni umursamadan Hamit’in yakasına yapıştı.
“Hamit seni eşek sudan gelinceye kadar döverim. Jale’nin yanında beni çizgimden çıkarma!” diye sertçe uyarıp Hamit’i ittirerek bıraktı.
“Tamam ya,” diye isyan etti Hamit. “Düzgün konuş,” Uraz yine onu uyardığında komple sustu Hamit.
“Çekirdek getirsene Tuna,” Kuzey bunu dediğinde Tuna ayağa kalkması için itmeyi denedi.
“Kalk kendin al ya,” diye itiraz ettiğinde Tuna “Ekipte en küçük sensin. Kalk ve getir,” dedi Kuzey. Tuna onu umursamadan oturmaya devam etti.
O sırada Uraz aklına bir şey gelmiş olacak ki ceketinin iç cebinden bir şey çıkardı ve bana uzattı. Uzattığı şeyi aldığımda American Express Centurion kartı olduğunu gördüm.
“Bu senin,” dediğinde şaşkınca ona baktım. “Senin adına çıkartıldı. İstediğin gibi harca,” diyerek açıkladı Hamit.
“İyi de,” dediğimde konuşmama izin vermediler. “Ödemesi otomatik yapılacak. Harcamaktan asla çekinme. İstediğin gibi kullan,” dedi tekrardan.
“Motor görüyorum hocam. Yamaha R1 görüyorum. Evet. Evet. Hissediyorum. Geliyor. Geliyor,” Kuzey’e baktığımda gözlerinde dolar işareti belirmişti.
“Ne oluyor ya,” diyerek Rüzgâr da geldi ve anında elimde olan kartı görmüştü. “Rüzgâr köşeyi döndük,” dedi Kuzey anında.
“Hem de ne döndük,” Rüzgâr bunu deyip oturdu.
Derin bir nefes aldığımda ayağa kalkıp çantamın olduğu yere gittim. Kartı cüzdanıma koydum ve çantamdaki silahı çıkardım ve geri döndüm. Uraz’a uzattığında almadı.
“Bunu geri alın,” dediğimde bana gülümsedi. “Eğer böyle bir işe girdiysen onu kullanmayı öğreneceksin Jale,” dedi aşırı rahat bir şekilde.
“Şimdi istemiyorum,” diye itiraz ettim.
“İstesen de istemesen de o silahı yine beline koymak zorunda kalacaksın Jale,” dedi Hamit.
“Biliyorum ama şimdi değil. Buna hazır değilim,” dediğimde Uraz daha fazla ısrar etmedi. Silahı alıp beline koydu. O sırada ise onun kendi silahını da görmüştüm. Uraz ayağa kalktığında Gökhan’a baktı.
“Kardeşime dokunmaya çalışmayacaksın,” dedikten sonra Hamit’e baktı. “Rahatım ben,” Hamit bunu dediğinde Uraz burun kemerini sıktı. “Bugün temizlenmesi gereken bir ev var. Kalk,” dediğinde Hamit şaşkınca konuştu.
“Bugün mü o?” dediğinde Uraz elini indirip kafasını salladı. Hamit heyecanla ayağa kalktı. “Gidelim o zaman,” dediğinde hızlıca evden çıktı.
“Allah’ım sen bana sabır ver. Yoksa bu Hamit benim elimde kalacak,” diye dua etti. Uraz son kez bana baktı.
“Dikkat et kendine,” dedikten sonra o da evden çıktı. “Jale,” Ece bana seslendiğinde ona baktım ama onun Uraz’dan etkilendiği belliydi.
“Efendim,” dediğimde bana baktı. “Bu abim olacak şahıs fazla iyi,” dediğinde onu umursamadım ve Kuzey’in yanına oturdum.
Kuzey koluma vurdu. “Şu kartını deneyelim mi?” diye sordu. “Ne istiyorsun?” diye yorgunca sordum. “Yemek söyle,” dediğinde kafamı salladım. “Kartı getir,” dedim kalkmaya üşendiğimden. Anında yerinden kalkıp bana çantamı getirdi. Kartı içinden alıp çantayı götürsün diye ona uzattım.
Götürüp geri döndüğümde kartı elimden alıp incelemeye başladı. “Ne istiyorsunuz?” diye herkese sordum. “Ben et döner yerim,” dedi Güven. “Ben hamburger yerim,” dedi Ece. “Bana adana dürüm söyle,” dedi Kuzey. “Bana da dürüm söyle,” dedi Rüzgâr. “Ben makarna istiyorum,” dedi Tuna.
Gökhan bir şey demediğinde ona baktım. “Ne istiyorsun?” diye sordum. “Senin paranla alınmış hiçbir şeyi istemiyorum. Kendi yemeğimi kendim yaparım,” deyip kalkıp mutfağa gitti.
Onu hiç umursamadan dondurmada söyledim.
Yemeklerin hepsi gelince sohbet eşliğinde yiyip içtik.
Gece olduğunda yatmıştık ama ben uyuyamıyordum. Telefona bildirim geldiğinde alıp baktım.
Kuzey’in kurduğu gruptu.
Kuzey: Uyudunuz mu?
Jale: Daha değil.
Bu yazdığım sırada Rüzgâr da aktif olmuştu.
Rüzgâr: Kızla konuşuyorum o yüzden uyumadım.
Kuzey: Ne ara yeni birisini buldun lan!
Jale: Harbi aq! Daha bugün siktiri yedin.
Rüzgâr: Benden hızlısı Türk Hava Yolları（￣︶￣）↗　
Jale: O konu da hem fikiriz bence.
Kuzey: Onu bunu geç de Ece’nin Uraz’a olan bakışları neydi lan öyle. Kız adamı gözleriyle soydu.😶🌫️
Rüzgâr: Bende fark ettim. Ece normal de öyle bakmaz hiçbir erkeğe. Aksine erkek olan her şeyden iğrenir.
Jale: Etkilenmiş olabilir amk! Abartmayın.
Rüzgâr: OLAMAZ! Ece bırak insan olan erkeği hayvan olan erkeklerden bile iğrenir. Bu işin içinde başka bir iş var.
Kuzey: Terslikte bir iş var.
Rüzgâr: O zaman amacı farklıdır onun.
Kuzey: Bence de ama ondan önce daha önemli bir konu var.
Jale: Ne?
Kuzey: Bana az önce bir kız yazdı. Bende ne yazacağımı bilemedim. HELP!
Rüzgâr: Sen sal abine o işi (∩^o^)⊃━☆
Jale: Ne yazdı?
Kuzey: Merhaba yazdı.
Rüzgâr: Lan ne yazacağın çok belli değil mi?! Sen de merhaba yazsana!
Jale: +1
Kuzey bir süreliğine bir şey yazmadı. İki dakika sonra tekrar aktif oldu.
Kuzey: Yazdım. Cevap olarak da tanışalım mı yazdı. AY BENİ YÜRÜTÜYORLAR! HELP!
Jale: Kuzey abartma. Evet ya da hayır yazacaksın.
Rüzgâr: Jale sonuna kadar haklı aq! Sen ne istiyorsan onu yaz aq!
Kuzey yine bir süre aktif olmadı. En sonunda aktif oldu.
Kuzey: Hayır demek içimden gelmediği için evli olduğumu söyledim.
Rüzgâr: LKAJFİAMGIQEJGHWIPEHG
Jale: İOIFJİĞKFOKFÜJĞHHFOIHW
Kuzey: Kız anında engeli bastı. OĞLUM NEYİM YA BEN!
Jale: Anırıp Ece’yi uyandırmamak için zor duruyorum!
Rüzgâr: Bende anırdığım anda Gökhan tepemde biter.
Kuzey: Kıymetimi bilin oeler! Gülmenize vesile oldum!
Jale: Ya Kuzey sg! Ben yatacağım! Sizin boş sohbetinize maruz kalmak istemiyorum daha fazla.
Rüzgâr: Bende kıza geri dönüyorum. Yarım saatliğine gitmem lazım demiştim. Bay!
Telefonu kapatıp komodinin üstüne koydum. Uykum geldiğinde hemen uyumuştum.
Mina Yalın (Jale’nin ikinci kişiliği)
Gözümü açıp uyandığımda yine o evdeydim. Korkuyla olduğum yerde doğrulduğumda buraya nasıl geldiğim hakkında hiçbir fikrim yoktu.
Odada tektim bu sefer.
Yataktan kalkıp telefonumu aldım. Odadan temkinli bir şekilde çıktım. Korkudan titriyordum. Merdivenlerden yavaşça indim ve korkarak salona girdiğimde daha önce kendilerini tanıtan herkes buradaydı.
Beni ilk Kuzey olması gereken kişi fark etti. “Jale gel! Bu Rüzgâr yine siktiri yemiş,” dediğinde hiçbir şey anlamadım.
“Size daha önce de demiştim. Adım Jale değil. Adım Mina,” dediğimde Kuzey anında ciddi bir hale geldi.
“Özür dilerim ben bir an karıştırdım,” dediğinde kafamı salladım. O sırada dikkatimi bir şey çekmişti. İçlerinde Gökhan yoktu.
Tam rahat bir nefes alacaktım ki mutfaktan çıktı. Bana doğru yaklaşmaya başladığında korkuyla gerilemeye başladım. “Yaklaşma bana,” dedim titreyen sesimle.
“Ne oluyor?” diye sorduğunda Tuna onu kolundan çekip eğilmesini sağladı. Bir şey dedikten sonra Gökhan kafasını sallamakla yetindi ve yine bana baktı.
“Korkma,” dese de ben yine geriledim.
Babamı istiyordum.
“Siz beni buraya nasıl getirdiniz?” diye sordum. “Sabah sabah senin boş sorularınla uğraşamayız. Kahvaltı yapacaksan gel,” deyip mutfağa gitti Gökhan ama ben gitmedim. Diğerleri ilk önce bana baktılar ama bir şey demeden onlarda mutfağa gitti.
Bende o sırada telefondan babamı aradım.
Daha fazla dayanamayıp korkuyla ağlamaya başladım. Babam telefonu “Efendim güzel kızım,” diye açtığında zorlanarak konuştum.
“Baba beni gelip buradan alsana, ben korkuyorum. Gökhan burada ve beni çok korkutuyor,” dediğimde “Geliyorum kızım sakin ol,” deyip telefonu kapattı.
Ayakta duramadığımdan merdivenlere oturdum. Aradan beş dakika geçtiğinde kapı çaldı ama kalkıp da açamadım.
Baya uzun bir süre kapı çaldı. En sonunda Tuna gelip kapıyı açtı. İçeri iki tane iri yarı adam girdi. “Siz ne diye kapıyı açmıyorsunuz?!” diye bağırdı içlerinden biri ama bu beni daha çok korkuttuğundan daha çok kendime sarıldım.
İki adam da bana dönüp gülümsedikleri sırada Tuna onlara kısık sesle bir şey söylediğinde ikisi de şaşkınlıkla bana baktı.
İkisi bir süre birbirine baktı.
Sonra içlerinden takım elbise giyen kişi önüme gelip diz çöktü. “Mina korkma. Uraz Yankı ben. Tanıştığıma memnun oldum,” deyip bana elini uzattı.
O sırada rahat giyimli olan da önümde diz çöktü. “Bende Hamit Yankı. Tanıştığıma memnun oldum,” dedi. Bende o sırada Uraz’ın elini sıktım.
Elimi korkuyla geri çektiğimde bir basamak yukarı çıktım. “Burada oturmak yerine koltuğa otursana,” dedi Hamit. Kafamı hızla iki yana salladım. “Babam gelecek olmaz,” dediğim sırada kapı çaldı. Tuna kapıyı açtığında babam hızla içeri girdi.
Babamı görünce oturduğum yerden hızlıca kalkıp yanına gittim ve ona sarıldım.
“Eve gidelim! Burası çok korkunç,” deyip hıçkırarak ağlamaya başladım. “Tamam, kızım ilk önce sakinleşmen lazım. Sakinleş ki rahat et,” deyip babam bana sarıldı. “Korkuyorum,” deyip burnumu çektim.
Beni yürüterek koltuğa oturmamı sağladı. Sonra ise babam Uraz ve Hamit’e baktı. “Onlardan korkuyor musun?” diye sorduğunda kafamı iki yana salladım.
“Gökhan gibi bana bağırmadılar,” dediğimde Uraz ve Hamit’te babamın yanına geldi. “Nasıl yani?” diye sordu babam.
“İlk tanıştığımızda Gökhan bana katil dedi baba,” dememle babam bir hışımla salondan çıktı.
Uraz ve Hamit yanıma oturdular. Uraz soluma Hamit sağıma oturdu. “Bizden korkmamana sevindik,” dedi Hamit. “Siz kardeş misiniz?” diye sordum
“Evet. Hatta sende bizim kardeşimizsin ama şu an bunu düşünme. Karışık işler. Cem Abi sana anlatır,” anlamamış şekilde onlara baktım. “Benim kardeşim yok ki,” dedim.
“Dediğimiz gibi karışık şeyler. Baban anlatır sana,” dedi Uraz. Kafamı sallamakla yetindim.
O sırada Hamit’in belinde duran silahı gördüm.
Görmemle sola doğru kaçmayı denedim ama Uraz olduğundan pek başarılı olamadım. “Sakin ol,” dediğinde Uraz ona baktım. Sonra ise uzanıp Hamit’in belindeki silahı alıp ortadaki sehpaya koydu.
Sonra kendi belinden de silahını çıkarıp sehpaya koydu. “Artık bizde değiller,” Uraz bunu dediğinde ondan uzaklaştım.
Burnum akınca burnumu çektim.
“Mina,” babam seslenince ona baktım. Yanıma gelip önümde diz çöktü. “Daha iyi misin kızım?” dediğinde kafamı salladım.
“Baba bu adamlar gerçekten benim kardeşim mi?” diye sordum. “Evet, kızım. Ben sana sonra anlatırım,” dediğinde yine başımı salladım.
“Elini yüzünü yıka eve gidelim,” babam bunu dediğinde ayağa kalktım ve yüzümü sildim. Yukarı çıktım ve banyoyu aramaya başladım.
Bir tane odaya girmemle dona kalmam bir oldu. Karşımda bembeyaz giyinmiş ve yüzünde maske olan birisi elindeki kanlı bıçakla bana bakıyordu.
Bir tane kadın yerde ölü yatıyordu.
“Merhaba küçük tanığım,” dediğinde korkuyla çığlık atmam bir oldu ve o da cam çıkarak gitti.
Tekrardan karşıma çıkmıştı. Bu Yalancı Katil neden sadece benim karşıma çıkıyordu?