7

Tanrı'nın bana en büyük hediyesi olan kadının suratını incelerken, zamanın pençesini geçirdiği ve tüm acıları omzuna yüklediği belliydi. Yüzündeki her derin çizgi anlam doluydu, yaşanmışlık barındırıyordu. Benim için annem masumiyet timsaliydi ve Yaşar'ın pisliğinin ona bulaşmaması için kendi canımı önüne serebilirdim.

Acımasız hayat tiyatrosunda, bana kalan tek masum insandı annem. Ben bu oyunda masumluğumun parçalarını gittiğimiz her yerde tek tek bırakırken annem onları topluyor, masumluğuna masumluk ekliyor gibiydi. O sahip olduğum ve bundan sonraki hayatımda sahip olabileceğim en değerli mücevherimdi.

"Anne," dedim yüksek bir sesle. "Uyan, haydi."

Annem bir şeyler mırıldanarak gözlerini açtığında ben elimde duran bavula bakıyordum. Çok büyük bir bavul değildi, aksine tatile giderken bile alınmayacak kadar küçüktü.

Dün gece eve geldiğimizde hepimiz kendimizi uykunun güvenli kollarına bırakmıştık. Ben annemle birlikte uyumuştum, şüphesiz burada geçirdiğim en güzel geceydi. Bakışlarımı anneme çevirdiğimde tamamen uyanmış görünüyordu, ona sıcak bir gülümseme yolladım.

"Hazırlanmaya başlaman lazım anne. Bavulunu ben hazırladım. Yarım saat içinde çıkıyorsunuz."

Annem çatık kaşlarla elimdeki bavulu süzdü ve kısılmış gözlerini bana çevirdi.

"Benim kıyafetlerimi nereden buldunuz?"

Elimdeki bavulu sürükleyerek elbise dolabının kenarına götürürken anneme cevap verdim.

"Uygar, Yiğit'e yeni kıyafetler aldırmış."

Annem hâlâ kısık gözlerle bana baktığında bıkkınlıkla nefesimi dışarı verdim.

"Ne?" dediğimde annem yataktan kalktı ve karşımda dikildi.

"Bu Uygar'ın kim olduğunu bilmiyorum ama bize neden yardım ettiğini çok merak ediyorum doğrusu."

Derince bir nefes aldım ve kuruyan dudaklarımı yaladım.

"Anne, Uygar bunu karşılıksız yapmıyor. Ama merak etme, Uygar güvenebileceğimiz tek kişi."

Annem çatık kaşlarını bir saniye bile üzerimden çekmeden bana bakarken iyice sıkılmaya başladım.

"Anne, uzatma artık. Her şey yolunda, bana güven."

Odanın çıkışına doğru yürürken annemin söylenerek banyoya ilerlediğini gördüm. Merdivenlere ilerliyordum, sonra rotamı değiştirdim ve Uygar'ın odasına yöneldim. Kapıyı açtığım an, ağzımdan bir çığlık kaçmaması için dudaklarımı birbirine bastırırken içimde biriken nefesler ciğerlerimi yakmaya başladı.

Uygar tam kapı eşiğinde, belini saran siyah havlusu ve vücudundan akan sıcak su damlalarıyla öylece duruyordu. Vücutlarımız bazı noktalarda kesişirken nefesimi tuttuğumun farkında değildim. Uygar, öylece durmayı bırakıp elindeki minik havluyla saçlarını kurulamaya başladı, aynı zamanda çatık kaşlarıyla beni süzüyordu.

Birbirine yapışmış dudaklarımı ayırdım ve eş zamanlı olarak ağzımdan keskin bir nefes kaçtı. Nefes seslerim, kulağımı tırmalıyordu.

Ruhumdaki tüm su çekilmiş gibi bir susuzluk hissiyle kavrulurken dudağımı yaladım, ne kadar anlamsız bir şey yaptığımı idrak etmek birkaç saniyemi aldı. Uygar'ın bakışları dudaklarıma kaydığında yutkundu ve bakışlarını tekrar gözlerime çevirdi. Nihayet Uygar tam dibimde durmaktan vazgeçip birkaç adım geriledi, ben de eşikten ayrılıp odaya girdim.

"Ben... Üzgünüm bir şey söylemek için girecektim ve... Çok üzgünüm, kapıyı çalmam gerekiyordu."

Uygar yavaşça başını salladı ve elbise dolabına doğru ilerledi.

"Ne söyleyecektin?" derken sesini sabit tutmaya çalışıyordu.

"Havaalanına ben de gelebilir miyim diyecektim," derken sesimi küçük bir kız çocuğu kadar masum tutmaya çalışıyordum.

Uygar dolabın içinden bir şeyler çıkartırken konuştu:

"Üzgünüm. Riskli, biliyorsun."

Suratım asıldığında dudaklarımı kemirmeye başladım. Aslında, ruhuma ve yüzüme yapışan o hüzün uzun zamandır oradaydı ama ben onu o kadar iyi saklıyordum ki kimse o aşılmaz duvarlarımın arkasındaki gerçek hislerimi göremiyordu. Fakat şu an tamamiyle çıplak bir şekilde ortadaydı. Uygar elindeki kıyafetlerle bana döndü ve olduğu yere çakıldı. Yüzümdeki ifade onu bile sarsmış gibiydi.

"Pekâlâ, ben çıkayım."

Tam arkamı dönüp gidecekken, koluma asılan güçlü bir el beni kendi yörüngesine çekti. Döndüğüm anda Uygar'ın çıplak ve hâlâ ıslak vücuduyla çarpıştım. Tenine değen tenim dilsiz sevinç çığlıkları atarken, ellerinin sırtımda mühürlendiğini hissettim. Titrek bir nefes dudaklarımdan firar edip boyun girintisine sığındığında, kollarımın arasındaki kasların bir yay gibi gerildiğini hissettim.

Vücudumun onda yarattığı sarsıntının, kontrol edemediği o uyanışın farkındaydım. Nihayetinde o bir erkekti ve bu doğanın en yalın gerçeğiydi. Bundan utanmıyordum; bu tarz çocuksu mahcubiyetleri çoktan geride bırakmıştım.

Onun tepkileri durduramadığı hormonlarının bir eseri olabilirdi belki ama benim göğüs kafesime yayılan o yakıcı sıcaklık, biyolojiden çok daha derin bir yerden geliyordu. Tereddüdü bir kenara bırakıp kollarımı beline sardım. Burnumu tenine gömüp, o baş döndürücü kokusunu ciğerlerime hapsetme isteğiyle dolup taştım.

"Üzgünüm güzelim..." diye fısıldadı kulağıma doğru. Sesindeki tını nefesimi kesti. "Sana her şey geçecek demeyeceğim. Daha yolun çok başındayız. Sadece biraz sabretmeni istiyorum. Sonunda... her şey düzelecek."

Başımı göğsüne iyice yaslayıp hafifçe onayladım. Saçlarımın arasına bıraktığı o küçük, yakıcı buseyle tüm vücudum sarsıldı. Aniden geri çekildiğinde, yerçekimi yok olmuşçasına bir boşluk hissiyle sarsılsam da hızla kendimi topladım.

"Aşağıda bekliyorum.''

Uygar'ın ağır ağır başını sallamasıyla o odadaki ağırlaşmış havadan kurtulmak için kendimi dışarı attım. Merdivenleri bir solukta inip salona daldığımda, Yiğit'i tekli koltuğa yayılmış, kahvesini yudumlarken buldum. Yüzüme zoraki, eğreti bir gülümseme yerleştirerek ona yaklaştım.

"Allah aşkına, şu yapmacık gülüşlerini kendine sakla," diye söylendiğinde gözlerimi devirmeden edemedim.

Cevap vermek yerine tam dudağına götürdüğü fincanı elinden çekip aldım. Sorgulayan bakışlarına aldırmadan kahvesinden birkaç yudum çalıp fincanı geri verdim ve kendimi karşısındaki koltuğa fırlattım. Yiğit, elinde fincanıyla beni çatık kaşlarının altından dikkatle süzerken, sessizliği bozan taraf ben oldum.

"Nezaketen gülümsedim işte."

Yiğit omuz silkip kahvesini içmeye devam etti.

"Kerem nerede?" diye sorduğumda boşalan fincanı sehpaya bıraktı ve ayaklarını da sehpaya uzattı.

"Kerem çoktan gitti."

Kafamı olumlu anlamda salladım ve ben de onun gibi ayaklarımı sehpaya uzattım.

"Annenle gidecek misin?" dediğinde bakışlarımı ona çevirdim. Göz altları çökmüş gibi duruyordu ve yorgunluğunu bakan biri hemen anlayabilirdi.

"Hayır. Sen neden bu kadar yorgun görünüyorsun?"

Yiğit zorlukla açık tuttuğu gözlerini kısarken ben de onu süzüyordum.

"O kadar mı belli oluyor?" dedi ve ardından nefesini seslice bıraktı. "Kerem gece boyunca inleyip durdu. Ateşi vardı. Onunla uğraştım. Bir de Uygar'da uyuyunca nöbet bana kaldı."

Dedikleriyle kaşlarım çatıldı ve oturduğum yerde dikleştim.

"Nöbet derken?" diye sordum, şaşkınlığımı gizleyemeyerek. Yiğit, samimiyetten uzak, yorgun bir kahkaha attı.

"Yavrum, siz buraya ayak bastığınızdan beri Uygar'la saat tutarak nöbetleşiyoruz. Dün gece onun vardiyasını da ben devraldım, sızıp kalmıştı," dedi.

Yiğit'in o sert görünüşünün ardında ne kadar merhametli ve fedakar bir kalp taşıdığını bir kez daha anladım. Günlerdir bizim yüzümüzden düzeni altüst olmuştu; gözlerindeki yorgunluk çizgileri her şeyi anlatıyordu.

Hızla yerimden kalkıp koltuğunun arkasına dolandım. Ellerimi kaskatı kesilmiş omuzlarına yerleştirip yavaşça yoğurmaya başladım. Annem küçükken hep ona masaj yapmamı isterdi; parmaklarımda sihir olduğunu söylerdi.

O zamanlar bu işin en çok sevdiğim kısmı masajın sonunda annemin uyuyakalmasıydı çünkü o uyuyunca televizyonun kumandası nihayet bana kalırdı. Yüzümde o günlerin buruk tebessümüyle Yiğit'in omuzlarındaki yükü hafifletmeye çalışırken o da memnuniyet dolu, kısık iniltiler çıkararak gevşiyordu.

"Mükemmelsin," diye mırıldandı Yiğit, sesi gevşemenin etkisiyle boğuklaşmıştı. Parmaklarım omuzlarındaki düğümleri birer birer çözerken, o da beni iltifatlara boğmaya devam ediyordu.

"Böyle masaj yapmayı nereden öğrendin be kızım?" dediğinde, çocuksu bir neşeyle güldüm.

"Bilmem, elim yatkın herhalde," diye geçiştirdim.

Tam o sırada merdivenlerden gelen keskin bir gıcırtı, salonun huzurlu havasını bıçak gibi kesti. Başımı çevirdiğimde Uygar'ı gördüm; annemin bavulunu kavramış, ağır adımlarla aşağı iniyordu. Bakışları bizim üzerimize odaklandığı an kaşları sanki tek bir çizgi olana dek çatıldı. Adımları yavaşlamış, bakışları buz kesmişti.

O anda elimin üzerinde sıcak bir baskı hissettim. Yiğit, minnetini göstermek istercesine elime birkaç yumuşak öpücük bıraktıktan sonra koltuğunda doğruldu ve bana parlayan gözlerle gülümsedi. Uygar'ın tam tepemizde dikilen gölgesi ise odadaki tüm havayı bir anda çekip almış gibiydi.

"Ellerine sağlık. Çok teşekkürler."

Gülümseyerek başımı salladım ve Yiğit'in mutfağa girişini seyrettim. Ardından bakışlarımı Uygar'a çevirdiğimde merdivenlerden inip elinde bavulla bana yaklaştığını gördüm.

"Yiğit'e bu kadar bağlanma. Ayrılacaksınız," dediğinde kaşlarım çatıldı. Kimseye bağlandığım yoktu benim. Yiğit'in bana gösterdiği ilgi ve arkadaşlığı güzeldi ama ben insanlara çabuk bağlanan biri değildim zaten.

"Bağlandığım falan yok."

Sesim, kendi kulaklarıma bile savunmacı geliyordu. Uygar, kısık gözlerle bir avcı gibi beni süzerken ben de dik durmaya çalışarak aynı sertlikle ona bakıyordum. Aramızdaki hava, patlamaya hazır bir barut fıçısı gibiydi.

"Neden onu öptün?"

Sorduğu soru, beklemediğim bir anda gelen ağır bir darbe gibiydi; kafama balyoz yemiş gibi hissettim. Bir an için nefesim ciğerlerimde asılı kaldı. Bu soruyu tam da şu an, bu kadar doğrudan soracağını asla tahmin etmemiştim. Hazırlıksız yakalanmıştım.

"Ben..." dedim, kelimeler boğazımda düğümlendi. Zorlukla yutkundum. İçimdeki paniği gizlemek için yüzüme eğreti, sinir bozucu bir gülüş yerleştirdim. Sanki yaptığım şey çok basit, çok sıradan bir saçmalıkmış gibi davrandım.

"Sana hesap vermek zorunda değilim," dedim, sesimi olabildiğince umursamaz tutmaya çalışarak. "Öptüm işte. Canım istedi ve yaptım."

Sözlerim biter bitmez Uygar'ın çenesinin sertçe kasıldığını gördüm. Yüzündeki kaslar gerilmiş, gözlerindeki o belirgin sinir yerini karanlık bir öfkeye bırakmıştı. Bakışları üzerimde ağır bir yük gibi dururken ben de geri adım atmadan, gözlerimi gözlerinden ayırmadan ona bakmaya devam ettim. Sessizlik, en az sorduğu soru kadar ağırdı.

"Ona aşık mısın?"

Sorduğu soru karşısında neredeyse histerik bir kahkaha atacaktım. Bu adam beni ne sanıyordu? İki günde birine gönül verecek kadar saf mı duruyordum oradan?

"Salak mısın Uygar? Ne aşkı?" Sesimdeki iğneleyici tonu gizleme gereği duymadım. "Yok öyle bir şey. Sadece o an, öyle gerekti ve öptüm. Kapat artık şu konuyu."

Benim öfkeli çıkışımın aksine Uygar'ın sessizliği daha gürültülüydü. Tam o sırada annem merdivenlerin başında belirdi. Uygar, tek kelime etmeden bakışlarındaki o karanlık ifadeyle dış kapıya yönelirken ben yerimde çakılıp annemin aşağı inmesini bekledim.

Yaklaştığı an tüm o hırçın Ezra'yı bir kenara bırakıp sığınacak bir liman arar gibi kollarımı ona doladım. Annemin o cılız, yorgun kolları beni sardığında, yüzümde buruk ve minik bir gülümseme yeşerdi.

"Kendine çok iyi bak, meleğim..." diye fısıldadı saçlarımın arasına bir öpücük bırakırken.

Onu bırakmak, bu güvenli limandan çıkmak istemiyordum. Ama zorlukla geri çekildim, yanaklarına veda buseleri kondurdum.

"Sen de dikkat et. Haberleşeceğiz zaten," dedim, ciğerlerime dolan o tanıdık kokuyu içime çekerek. "Seni seviyorum Meltem Sultan. Çok seviyorum."

Annem, yüzündeki o derin tebessümle ellerimi kavrayıp öptü.

"Ben de seni seviyorum, benim minik bebeğim..."

Boğazımda devasa bir yumru oluştu; yutkunmaya çalışmak cam kırıklarını çiğnemek gibiydi. Annem arkasını dönüp acı dolu ruhunu da peşinden sürükleyerek kapıdan çıktığında sanki canımdan bir parça da onunla birlikte sokağa karıştı.

O gittiği an ruhum bedenimden çekilmiş gibi hissettim. Dizlerimin bağı çözüldü, kendimi en yakın koltuğa bıraktım. Gözlerimde biriken o tuzlu suları geri göndermek için dişlerimi sıktım.

Tam o sırada omzumda bir ağırlık hissettim. İri, yer yer kesiklerle dolu, sert bir el... Kafamı çevirdiğimde Yiğit'in o anlamsız ama dikkatli parıltılarla dolu gözleriyle karşılaştım. Parmakları omzumda ağır ağır hareket ederek beni gevşetmeye çalışırken sesi fısıltı gibi döküldü:

"Biraz gevşe, güzelim."

-

Yerden havalandığımı hissettiğimde gözlerimin açılmaması için beynime hızla emirleri yağdırdım. Burnuma dolan mentol kokusunu aldığımda kasıklarımda kopan kıyamet yutkunmamı istiyordu; direndim. Nefesimi bile sadece ara ara alırken uyandığımı belli etmek istemiyordum.

Merdivenlerin gıcırtılı sesi kulaklarıma dolduğunda Uygar'ın ritmik hareketlerle merdivenleri tırmandığını anladım. Bir odaya girdiğimizde burnuma hücum eden parfüm kokusuyla beni kendi odama getirdiğini anladım. Neden beni taşıdığını kendi içimde sorgularken düşünceler, hissiyatlar hepsi birbirine girmişti.

Yumuşak yatağı hissettiğimde ağzımdan çıkan mırıltıya engel olamadım. Uygar'ın uyuduğumu sandığını biliyordum. Çok iyi bir oyuncu olduğumu da biliyordum. Aniden alnımda hissettiğin sıcak baskıyla nefesim boğazımda takılı kaldı.

Uygar'ın alnıma dokundurduğu öpücük kan akışımı hızlandırıp, kanın hızla beynime gitmesine sebep olacak kadar beni etkilediğinde kendime engel olamayarak gözlerimi açtım. Yeni uyanmış gibi davranırken Uygar'ın bana bu kadar yakın olduğunu görmek ciğerlerimdeki oksijenin azalmasını sağlıyordu.

Gözlerimiz kesiştiği ilk andan beri tuttuğum nefesimi usulca bırakırken Uygar'ın gözlerinde ilk defa rastladığım duygu yoğunluğu adeta beynimden vurulmuşa döndürdü. Gözlerine bakarken bir bir yıktığım duvarlarımın ardındaki duygu neydi bilmiyorum ama Uygar seslice yutkunduğunda ne yapacağımı bilmiyordum.

"Sen..." diye mırıldanıp tekrar yutkunduğunda, kulaklarım duyacakları şey için uğulduyorlardı. "O kadar güzelsin ki..."

Ağzından kaçan keskin hava suratıma tokat etkisi yarattığında dişlerimi birbirine kilitledim. Kalbimin üzerinde fillerin hareket ettiğini hissediyor gibiydim. İçeride şekil değiştiren kalbim vücut ısımı bir anda arttırınca, kuruyan dudaklarımı yaladım. Uygar'ın gözleri dudaklarıma kaydığında zorlukla yutkundum.

Aralık dudaklarımdan kaçabilecek her kelime beni korkuturken, Uygar gözlerini bir saniye bile kırpmadı. Ardından hızla gözlerini yumdu ve başını bana biraz daha yaklaştırarak, burnunun ucunu boynuma değdirdi; tüm tüylerim harekete geçti.

Vücudumun her noktası sızlarken bir sonraki hamlesini merakla bekliyordum. Derin bir nefes çektiğinde gözlerimi yummama engel olamadım. Burnunu boynumdan uzaklaştırmadan devam etti:

"O kadar güzel kokuyorsun ki..."

Boynuma kondurduğu minik öpücük beynime yığılan düşüncelerin önünü kestiğinde bile aklımda tek bir düşünce baskındı: Neden izin veriyordum? Lanet olasıca hormonlarım mı engel oluyordu yoksa çok sık kullanmadığım kalbim mi? Gözlerimi açtığımda Uygar'ın gözlerinin etrafını kaplayan koyu mavilik beni yerime mıhladı. Burnunu boynumdan çekip saçlarıma yöneldi ve ellerini saçlarıma doladı.

"Saçların bile o kadar mükemmel ki, Ezra..."

Derin bir nefes çekip ardından yutkunduğunda, hızla soluduğum nefes yüzünden havalanan göğsüm kalbimin içeride ne denli çırpındığını gösteriyordu.

"Yemin ederim," dedi zorlukla. Ağzından çıkan kelimeleri o kadar bastırıyordu ki, acı çekiyor gibi bir hali vardı. "Sana dokunmadığım her saniye için cehennemde yanacağım."

Hızla ayaklanıp odadan çıktığında yoğun duygular altında ezilen kalbim ve sızlayan kasıklarımla baş başa kaldım. Soluduğum her nefes ciğerlerimi kavurup geçerken, odam nefes sesleriyle inliyordu.

Olanları zihnimde bir film şeridi gibi geri sardığımda, damarlarımdaki kanın öfkeyle kaynadığını hissettim. Yerimden fırladım, parkeleri her adımımda gıcırdatacak kadar sert bir öfkeyle Uygar'ın odasına ilerledim.

Kapıyı gürültüyle açtığımda, odaya yayılan keskin mentol kokusu genzimi yaktı. Bu koku mideme atılan bir tekme etkisi yaratarak öfkemi daha da harladı. Odaya göz gezdirdim. Uygar görünürlerde yoktu ama banyodan sızan ışık hedefimi belirledi.

Mantığım, öfkemin altında çoktan can vermişti; bir erkeğin banyosuna kapıyı çalmadan dalacak kadar gözüm dönmüştü.

İçeri daldığımda Uygar'ı üstü çıplak, elinde siyah kazağıyla buldum. Siyah pantolonu ve yarı çıplak bedeniyle aynadan bana şaşkınlık ve şok dolu bir bakış fırlattı. Tüm hıncımı tırnaklarımda topladım, parmak uçlarım karıncalanırken tırnaklarımı bana dönük olan o geniş sırtına vahşi bir kedi gibi geçirdim ve onu sertçe kendime döndürdüm.

Ağzından dökülen acı dolu o kısık tıslamaya, gözlerindeki dehşet verici bakış eşlik etti.

"Az önce yaptığın ne boktu?"

Sözcüklerin ağzımdan zehirleriyle birlikte fırlayıp Uygar'a saplanması saniyeler sürmezken Uygar'ın gözlerinde çok kısa bir zaman yorgunluk gördüm. O kadar çabuk sürdü ki bu, yanılmış bile olabilirdim.

"Ne istiyorsun, Ezra?" dediğinde ağzımdan kaçan ufak kahkahaya engel olamadım.

"Ne istiyorum, öyle mi? Az önce bana dokundun Uygar." Öfkeyle solurken üzerine yürüdüm. "O ellerini kırmamam için bana sebep ver."

Uygar, hiçbir pişmanlık belirtisi göstermeden omuz silkti.

"Etkileyici bir kızsın ve-"

Cümlesini bitirmesine izin vermedim. İçimde nirvanaya ulaşan ve her bir uzvuma baskı yapan o devasa öfke patladı, yumruğumu tüm gücümle karın boşluğuna indirdim. Kendi elim bile sızlarken onun canının ne denli yandığını tahmin etmek güç değildi. Ağzından dökülen boğuk ve acı dolu inlemeyle iki büklüm olduğunda yüzümde karanlık, neredeyse şeytani bir gülüş belirdi.

Eğilip yüzüne yaklaştım, sesim bir bıçak kadar keskindi:

"Seni öldürürüm Uygar. Bir daha sakın bana dokunma."

Uygar, aldığı darbenin etkisiyle sarsılsa da başını yavaşça kaldırdı. Kısılan gözleriyle beni süzerken bakışlarının ardına ördüğü o aşılmaz duvarlara çarptığımı, ruhumun yara bere içinde kaldığını hissedebiliyordum.

Keskin bir nefes aldı, adem elması sertçe yukarı kalkıp indi. O, bedeni üzerindeki kontrolü zorlukla geri kazanmaya çalışırken sesim banyonun fayanslarında soğuk bir yankı bıraktı:

"Bu duvarlar şahidim olsun ki, seni öldürürüm."

Tehdidim daha havada asılıyken, Uygar'ın hamlesi bir kırbaç gibi indi aramıza. Hiç beklemediğim bir hızla belimi kavradı ve beni kendine mühürledi. Vücudumun onun sert gövdesine çarpışı kaburgalarımda yankılanan bir gürültüydü. Bir yıldırım gibi tepemizden inen o elektrikli çekim ikimizi de aynı anda küle çevirmek ister gibiydi.

Ve sonra... Dudaklarını dudaklarımda hissettim.

Bu sadece bir öpücük değildi, beni önce harlı bir ateşte yakıp, ardından okyanusun dibindeki buz gibi bir karanlığa terk edecek türden bir saldırıydı. Vücudum saniyeler içinde binlerce voltluk akıma kapılmış gibi sarsıldı, zihnim şok geçiriyordu. Tüm dünyam banyonun o dar sınırları içine hapsolmuştu.

Uygar'ın dudakları dudaklarımın üzerinde hüküm sürmek ister gibi hareket ettiğinde, o karıncalanma hissi kasıklarıma sert bir darbe gibi indi. Hareketlerine karşılık vermeyişim, onu dizginlenemez bir sinirle doldurmuştu; dişlerinin arasından öfke dolu, boğuk bir inleme döküldü. Tam o anda mantığım, zihnimin kapılarını tekmelerle zorlayıp gözlerime inen o puslu perdeyi yırtıp attı. Kendime gelmiştim.

Ne yapmam gerektiği artık bir sır değildi.

Tırnaklarımı bir pençe gibi göğsüne geçirdim ve tüm varlığımla onu kendimden uzağa savurdum. Uygar, o kadar büyük bir şiddetle geriye savruldu ki, çıplak vücudunun banyonun soğuk duvarına çarpış sesi bir patlama gibi banyoda yankılandı.

Uygar'ın yüzünden süzülen o karanlık şehveti gördüğümde, beynimden vurulmuşa döndüm. Beni canı istediğinde öpebileceği, dilediğinde bir kenara atabileceği cinsel bir oyuncak sanıyordu. Yanılıyordu. İçimde parlayan o tehlikeli düşünceyle sırıtmamak için dişlerimi sıktım ve ona doğru meydan okuyan bir adım attım.

Vücutlarımızı birbirine mühürlediğimde, Uygar'ın gözlerinden saçılan o yoğun tutku parçaları doğrudan hücrelerime sızıyor, mantığımı terk etmem için bana yalvarıyordu. Ama ben dirençliydim; planımı ilmek ilmek işleyecektim.

Dudaklarımı dudaklarının sınırına, dokunur gibi ama asla değmeden yerleştirdim. Parmaklarım, çıplak vücudunda birer zehirli sarmaşık gibi gezinmeye başladı. Ellerim yavaşça aşağı kayarken, teninin her kıvrımına özenle dokunuyordum.

Uygar o kadar kasılmıştı ki, nefes almayı bile unuttuğundan şüpheliydim. Dudaklarımız arasındaki o ince sızı devam ediyordu ama onu katiyen öpmüyordum. Yaklaştım, nefesim nefesine karışırken fısıldadım:

"Bu dudakları mı istiyorsun?"

Yutkunduğunda, hızla inip kalkan adem elmasındaki o çaresiz ritme odaklandım. Dudaklarımı tam oraya, nabzının attığı yere değdirdim.

"Dudaklarımı istiyorsun değil mi, Uygar? Kıvranıyorsun hatta..."

Hafifçe güldüm, bu bir zafer tınısıydı. Dişlerimi adem elmasının üzerinde tehditkâr bir şekilde sürtüp aniden geri çekildim. Uygar'ın gözleri o kadar kararmıştı ki, odayı saran o ağır atmosferde nefes almakta zorlanıyordum ama durmadım.

"Önce uslu bir çocuk olmayı ve hak etmeyi öğrenmelisin. Anlıyorsun, değil mi?"

Yüzümdeki o arsız, galip sırıtışla gözlerinin içine baktım. Uygar, sanki üzerine dökülen buzlu bir suyla kendine gelmiş gibi bir anda toparlandı. Gözlerini kısa bir an yumup tekrar açtığında, o tanıdık, duygusuz duvarlar yeniden örülmüştü.

"Ateşle oynuyorsun, Ezra," dedi sesi buz gibi bir tonda.

"Öyle mi dersin?" dedim ve tek gözümü kırparak o ateşi harladım.

"Yanarsın Ezra. Yakarım ve gözümü bile kırpmam."

Ağzımdan kaçan o kıkırtıyla birlikte içimdeki tutku kırıntılarını uğurladım, şimdi sahne sırası o saf ve yakıcı öfkemdeydi. İşaret parmağımla sertçe göğsüne vurdum.

"Asıl sen, Uygar... Asıl sen bana dokunamadığın her an için kendi cehenneminde yanacaksın. Ben yakacağım ve emin ol, zerre acımayacağım."

Arkamı dönüp odadan çıkarken attığım her adımın zafer çığlığı olduğunu biliyordum. Tam kapıdan çıkacakken, o zehirli vaadi duydum:

"Günü geldiğinde sana dokunmam için bana yalvaracaksın, Ezra."