2

*Merhaba, küçük bir not: Hikayede geçen Heza şehri tamamen benim kurguladığım, hayali bir yerdir. Herhangi bir şehre dair yanlış bir betimleme yapmamak adına Türkiye sınırları içerisinde tüm detaylarını kendim tasarladığım bir şehir yaratmayı tercih ettim. Aynı şekilde yurt dışında geçen Kapitol de tamamen benim hayal ürünüm olup gerçek mekanlarla bir bağlantısı yoktur. Mekanlar ve olaylar, kurgunun ruhuna uygun şekilde zihnimde şekillenmiştir. Keyifli okumalar dilerim.

-

Yatakta kıpırdandığımda tüm vücudumun sızladığını hissettim. Kuruyan dudaklarımı gerginlikle yaladım ama çatladıklarını fark ettim. Boğazım o kadar ağrıyordu ki yutkunmakta bile zorlanıyordum. Acıyla inleyip yorgana biraz daha sarıldım. Nasıl bu kadar çabuk hasta olabildiğimi anlamıyordum.

Boğazımdaki yanma öksürme isteği uyandırıyordu ama öksürmeye korkuyordum. Sanki her öksürükte boğazım parçalanacakmış gibi hissediyordum. Zorlukla yutkunurken yüzüm acıyla buruştu. Elimi duvara uzatıp vurmaya başladım. Yan odada kim varsa bir an önce gelip bana yardım etmeliydi. Sıcak bir şeyler içmeden kendime gelebileceğimi sanmıyordum.

Kalan gücümü toplayıp duvara vurmaya devam ettim. Acıdan kıvranıyor, kolumdaki güç yavaş yavaş tükenirken kendimi bir bez bebek gibi hissediyordum. Yaklaşık bir dakika sonra odamın kapısı açıldı. Elimi duvardan çekip gelen kişiye baktım: Yiğit.

Yiğit şu dün ki adamdı.

"Neden duvarı yıkmak ister gibi vurduğunu sorabilir miyim?"

Uyku mahmuru çıkan sesi ve kısık gözleriyle onu uykudan uyandırdığım belliydi ama bununla uğraşamayacak kadar berbat hissediyordum.

"Yiğit..." dedim zorlukla. "Ben çok kötüyüm."

Pürüzlü çıkan sesim ve konuşurken parçalanacak gibi olan dudaklarımla acınacak haldeydim. Normalde hastayken kimseden yardım istemezdim ama bu defa çabuk iyileşmem gerekiyordu. Yiğit kurduğum cümleden sonra o çok nadir büründüğü ciddiyet ifadesini suratına yerleştirdi ve seri adımlarla bana yaklaştı. Elini alnıma götürdüğünde ağzından bir ıslık çıktı.

"Yanıyorsun kızım sen. Acil soğuk suyla duş alman gerekiyor."

Soğuk duş demesi bile tüm vücudumda titremeye sebep olurken başka çarem olmadığını biliyordum ama o soğuk suyu vücudumda hissetmek istemiyordum. Yorgana biraz daha sarıldım.

"İstemiyorum, lütfen... Bana sıcak bir şeyler getirmen yeter."

Zar zor çıkan sesimle normal zamanda komik olabilirdim ama gerçekten berbat hissediyordum.

"Saçmalama, Ezra. Gerçekten kötü durumdasın. Duş alman gerekiyor. Merak etme kıyafetlerin üstündeyken yapacağız bunu."

Kollarımdan tutup beni doğrulturken, ben ağlayacak duruma gelmiştim. Dokunuşları sanki bıçak darbesi gibi tenime saplanırken gözlerimde biriken yaş sayısı artıyordu.

"Hadi kızım. Biraz çabala, kalkabilirsin."

Beni doğrultmaya çalıştıkça ben tekrar yatağa düşecek gibi oluyordum. Kendimi, içinde hiçbir kas ve kemik bulunmayan bir et yığını gibi hissediyordum.

"Ne oluyor burada?"

Uygar'ın tok sesini zar zor işittiğimde bir şey hissedemeyecek kadar yorgundum. Hatta gözlerimi oynatıp ona bakamıyordum bile.

"Çok ateşi var. Soğuk duş aldıracağım."

Yiğit'in keskin sesi odaya yıldırım gibi düşerken anlayamadığım bir gerginlik oluştu. Bu sırada yataktan nihayet doğruldum. Yiğit kolumu omzuna atıp belimden tuttu ve ilerlemeye başladık.

"Sen git sıcak bir şeyler hazırla, ben hallederim."

Uygar'ın aniden yanımızda bitmesi, beni Yiğit'in kollarından çıkarıp kendi kollarının altına alması saniyeler sürdü. Yiğit önce çatık kaşlarla bizi süzdü ama sonra omuz silkip odanın çıkışına ilerledi.

O odadan çıkarken biz banyoya gelmiştik. Beni duş kabininin içine soktuğunda üstümde geceden kalan siyah atlet ve siyah pantolonum vardı. Ayaklarım soğuk banyo zeminiyle buluştuğunda bile içim titrerken soğuk suya nasıl katlanacağımı bilmiyordum.

"Şimdi soğuk suyu açacağım. Sakin ol tamam mı?" dedi elini musluğa koyarken. Onayımı almadan açmak istemiyor gibiydi.

Cevap vermedim ve dişlerimi birbirine kenetledim. Daha fazla ayakta durmaya dayanamayarak soğuk zemine çökerken Uygar'da suyu açtı. Soğuk su tenimle buluştuğunda ağzımdan bir inleme kaçtı ve birbirine kenetlenen dişlerimi daha fazla sıkmaya başladım.

Su vücudumun her yeriyle temas kurarken uzuvlarım kaskatı kesilmişti. Sanki her bir zerreme buz kristalleri saplanıyor gibi hissediyordum.

"Bitecek, az kaldı..."

Uygar'ın rahatlatıcı sesi bile bana yardımcı olmazken o kadar üşüyordum ki ruhum çekiliyor gibiydi. Kaç dakika öyle kaldım, kaç dakika soğuk suyun içime işlemesine katlandım bilmiyorum ama sonunda su kapandığında vücudum hissizleşmişti.

Uygar beni çöktüğüm yerden kaldırıp havluya sardığında her hücrem titriyordu.

"Giyinebilecek misin?" diye sordu Uygar.

O cehennemden kaçarken yanıma giyebilecek bir çorap bile alamamıştım.

Uygar bunu anlamış gibi, "Yiğit'in kıyafetlerinden vereceğim," dediğinde zorla da olsa başımı olumlu anlamda salladım.

Ben klozetin üstüne otururken Uygar banyodan çıktı. Boş gözlerle banyoyu süzerken dişlerim sesli bir şekilde birbirine çarpıyordu. Suratıma yapışan saçlar soğuğu daha fazla hissetmemi sağlasa da öylece durmaya devam ettim.

Kolumu hareket ettirecek gücü içimde bulamıyordum. Uygar banyoya girip elindeki kıyafetleri lavabonun üzerine bıraktı. Sonra yavaş adımlarla bana doğru ilerledi ve suratıma yapışan saçları çekti.

"İyileşeceksin. Şimdi giyin."

Sert ama merhamet barındıran sesiyle biraz daha iyi hissederken o banyodan çıktı. Ben de elime aldığım kıyafetleri zorlukla da olsa giymeye başladım.
-

''Gülme, Yiğit.''

Yiğit'in birbirine bastırılmış dudakları komikti ama gülecek halim yoktu. Giydiğim bol pijama ve bol kazakla o kadar komik duruyordum ki gülmekte haklıydı. Kendimi çok daha iyi hissederken Yiğit'in hazırladığı zencefilli sütü içiyordum.

''Eline sağlık,'' dediğimde Yiğit sadece göz kırpmakla yetindi. Uygar neredeydi bilmiyordum ama evde görünmüyordu.

''Biraz anlatsana kendini,'' dedi Yiğit sorgulayıcı bir sesle. Bakışlarım ona kaydı ve suratındaki ciddiyetle bir kez daha karşılaştım.

"Anlatacak bir şey yok," dedim bıçak kadar keskin bir sesle.

Konuyu kesin bir şekilde kapattığımda Yiğit bozulmuştu ama pek umurumda değildi. Ona kendimi anlatacak kadar salak değildim. Ama onun konuşmak istediğini bildiğimden konu bulmaya çalıştım.

"Sen anlat kendini."

Yiğit hevesli bir şekilde bana döndüğünde bende dikkatimi ona verdim. Açıkçası anlatacakları pek umrumda olmasa da kafamın içindeki arbededen uzaklaşabilmek için dinlemek istiyordum.

"Ailem yok. Yani benim bildiğim kadarıyla yok. Yetiştirme yurdunda büyüdüm. 18 yaşına gelince şutladılar tabii. Ben de orada burada sürttüm. Şimdi bu evde kalıyorum işte. Buranın biraz ilerisindeki markette çalışıyorum, kasiyer olarak."

Gözlerini bir noktaya dikip öylece daldığında kötü bir hayat geçirdiğini fark ettim. Hayatındaki acıları yüzündeki alay maskesinin altına süpürüp gizlemeye çalışıyordu ama dikkatli bakan biri görebilirdi. Yiğit acı dolu bir yaşam geçirmişti.

"Üzgünüm..." diye fısıldadığımda Yiğit gözlerini bana çevirdi ve o an yüzünden attığı tüm duygularının altında gördüğüm saf acıyla sarsıldım. O kadar acı vardı ki nasıl taşıyabiliyordu anlayamadım.

"Ben de üzgünüm."

Sesindeki acının tonu kalbimde bilmediğim bir yeri sızlatırken ona müthiş bir şefkat hissetmeye başladım.

"Bunları yaşamanı istemezdim, Yiğit."

Yiğit'in dudaklarının kenarı hafif bir şekilde kıvrıldığında bende burukça gülümsedim.

"Senin hikayeni de bilmek isterdim," dediğinde derin bir iç çektim.

"Belki sonra."

Tam o an da açılan dış kapıyla ikimizin de bakışları oraya döndü. Uygar elinde birkaç poşetle içeri girdiğinde peşinden getirdiği soğukla titredim.

"Neredeydin?" diye sorduğumda Yiğit sinirle ciyakladı.

"O pis ayakkabılarla eve girmesene! Ben temizliyorum burayı."

Uygar onu umursamadan bana doğru yürürken elindeki poşetlerden birkaçını bana uzattı.

"Giy bunları. Bir işimiz var."

Tahmin ettiğim kadarıyla kıyafet almıştı ama bu işleri yapmak için Yiğit'i bu evde tutuyorduk. Neden bizi riske atmıştı ki?

"Hâlâ hasta. Ne iş varsa ben yaparım."

Henüz ben konuşamadan Yiğit lafa atladığında, Uygar merdivenin birinci basamağına çıkarken durdu ve Yiğit'e döndü. Kırmızılaşmış burnu ve dudaklarıyla o kadar nefes kesici duruyordu ki bir an yutkunamadım.

"Haddin olmayan konulara karışma çocuk. Bu iş senin boyunu aşar."

Seri adımlarla merdivenleri çıktığında bir iç çektim. Yiğit ölümcül bakışlarıyla Uygar'ı öldürmeyi planlıyor olabilirdi. Elimdeki fincanı sehpaya bırakıp Yiğit'in omzuna dokundum.

"Ben de hazırlanayım."

Ahşap merdivenlere yönelirken Yiğit keskin bir sesle konuştu:

"Ne iş çeviriyorsunuz bilmiyorum, ama öğreneceğim."

-

Boy aynasındaki yansımamla göz göze geldiğimde içimde tuhaf bir boşluk hissettim. Güzel miydim, yoksa yalnızca hayatta kalmaya çalışan yorgun bir siluet mi, emin değildim. Bir yetmiş iki boyum ve elli üç kilomla aynada zarif ama bitkin görünüyordum.

Uzun kumral saçlarım omuzlarımdan dökülüyor, ela gözlerim beyaz tenimde daha belirgin duruyordu. O an nedense daha güçlü görünmek istercesine esmer olmayı diledim.

Siyah dar pantolonum ve krem rengi şifon gömleğim vücuduma oturuyordu. Siyah montum ise hastalığın yüzüme verdiği solgunluğu bir nebze gizliyordu. Uygar'ın getirdiği poşetten çıkan birkaç parça kıyafet, önümüzdeki haftalarda sahip olduğum tek giysiler olacaktı. Aynadaki yansımamdan gözlerimi ayırıp odadan çıktım ve aşağı indim.

Yiğit, dünyadan kopmuş gibi koltukta oturmuş televizyon izliyordu. Uygar ise tekli koltuğunda, çevresini dikkatle takip ediyordu. Geldiğimi fark edince bakışları üzerimde gezindi. Ardından hiçbir şey söylemeden ayağa kalkıp dış kapıya yöneldi. Bu sessiz hareketiyle yola çıkmaya hazır olduğumuzu anlamıştım.

"Hatuna bak, sana her türlü yürürüm ben ya..."

Yiğit'in aşırı rahatlık barındıran sözlerine göz devirip dış kapıya ilerlediğimde Uygar ölümcül bir sakinlikte konuştu:

"O gevşek ağzını topla, Yiğit."

"Abi sizin olayınız ne ya? Sevgili misiniz? Bacın mı? Neyin oğlum bu kız senin?"

Sesli olarak itiraf edemesem de, sorduğu soruyla Uygar'ın ne cevap vereceğini en az Yiğit kadar merak ediyordum.

"Hiçbir şeyim."

Keskin ve net olarak konuştuktan sonra dış kapıyı açarak çıktı. Kapıyı sertçe kapattığında içime daha önce çok nadir aldığım o duyguyu kucakladım: Hayal kırıklığı. Sesli bir şekilde yutkundum ve kenara fırlattığım siyah botlarımı giymeye başladım.

"Madem hiçbir şeysiniz sana her türlü yürürüm. Ne karışıyor bu piç kurusu?"

Yiğit'in sorusunu görmezden gelmek istedim ama öfkemi yöneltebileceğim tek açık hedef oydu.

"Kes sesini Yiğit."

'Hiçbir şeyim.' Bu iki kelime, sertçe kapanan dış kapıdan daha büyük bir gürültüyle zihnimde yankılandı. Botlarımı giyerken ellerimin titremesine engel olamadım. Ne bekliyordum ki?

Oysa son bir yıl, bu soğuk tanıma sığmayacak kadar çok şey yaşanmıştı. Yaşar'ın bana nefes aldırmadığı, acımasızlığını sonuna kadar gösterdiği o kâbus gecesinde araya giren Uygar olmuştu. O geceden sonra, Yaşar'ın yanımızda olmadığı zamanlarda kısa ama anlamlı sohbetler etmeye başlamıştık.

Ondan hem nefret ediyor hem de kendimi ona çekilmekten alıkoyamıyordum. Çünkü ikimiz de Yaşar'ın kurbanıydık. Aynı karanlığın içinde yaşamış, kimsenin anlamadığı sessiz bir bağla birbirimize bağlanmıştık.

En azından ben öyle sanmıştım.

Şimdiyse bu bağın yalnızca benim zihnimde var olduğunu anlamak canımı yakıyordu. "Hiçbir şey" sözü, beni beklediğimden çok daha fazla incitmişti. İçimdeki sızıyla kapıyı çekip çıktım. Ardımda yalnızca Yiğit'in homurtularını değil, bir yıldır içimde büyüttüğüm küçük umudu da bıraktım.

Dudağımı kemirerek Volvo'nun yanına geldim, ön kapıyı açıp sıcak arabaya bindim. Dışarıda hava oldukça soğuktu ve hasta olduğum için üşümem daha da artmıştı. Üstelik saç diplerim hâlâ nemliydi. Uygar arabayı çalıştırınca ona döndüm. Az önce yaşattığı hayal kırıklığını ona belli etmek isteyeceğim en son şeydi.

Bakışlarıma duygusuzluk maskemi yerleştirip kendimi korumaya aldım.

"Nereye gidiyoruz?" dedim dümdüz bir sesle. Az önceki hayal kırıklığımı sesimden silip süpürmüştüm.

"Ali Osmanoğlu'nu tanıyorsun değil mi?" dediğinde duyduğum isimle tüm tüylerim şaha kalktı ve içimi bir ürperti sardı. Ali Osmanoğlu; Yaşar'ın en büyük düşmanı ve Türkiye'deki en karanlık-Yaşar'dan sonra- iş adamıydı.

"O adamla ne gibi bir işimiz olabilir?"

Benim tanıdığım, bildiğim Uygar'ın böyle bir adamla işi olamazdı.

"Yaşar'ın en büyük ve en güçlü düşmanı o... O adamı Yaşar'ı içten içe öldürmek için kullanacağım. Sadece küçük bir araç."

Uygar'ın sesindeki karanlık bana onun sandığım gibi iyi bir adam olmadığını fısıldarken kulağımı kapatmak istedim. Yaşar çok kötü birisiydi, bunu biliyordum. Ama içimdeki o amansız sızının sebebini bulamıyordum.

"Yaşar'la olan sorununu bana ne zaman anlatacaksın, Uygar Soykan?"

"Zamanı gelince, Ezra Haznedar."

İsmimi telaffuz edişi ne kadar güzelse de, üzerime yapışan soy adını bir o kadar tiksinircesine söylemişti. Bu mideme tekme yemiş etkisi yarattı. Yine de bir şey söylemedim ve susmaya devam ettim.

Çok değil, yaklaşık on dakika sonra boş bir alana geldiğimizde sadece karşımızda büyük bir depo vardı. Uygar arabayı rastgele durdurduğunda inmek için hareketlenecektim ki kolumu tuttu.

"Ne olursa olsun içeride konuşma," dedi yine o duygudan arındırılmış ses tonuyla.

Söylediği şeyle sinirlerim artık son noktaya ulaştığında derin bir nefes aldım.

"Konuşmayacaksam beni neden getirdin?"

"Çünkü orada olman işime yarayacak."

İçimdeki bir noktaya öyle bir baskı yaptı ki patlamaması imkansızdı.

''Piç kurusu!'' diye haykırdım hiddetle. ''Oraya gittiğimizde konuşacağım ve sen sadece izlemekle kalacaksın, Uygar.''

Hışımla arabadan indiğimde Uygar böyle bir çıkış beklemiyordu ama sonuna kadar haklıydım. Beni resmen kullanıyordu. Ama benim de onu kullanacağım zamanlar elbette gelecekti. Onun canını öyle bir acıtacaktım ki bu yaptıklarını burnundan fitil fitil getirecektim.

Hızlı adımlarla depoya ilerlediğimde Uygar'da hemen yanımdaydı. Kapısına vardığımızda yumruk yaptığı elleriyle kapıya vurmaya başladı. Sonunda kapı açıldığında karşımızda iki tane izbandut gibi adam vardı. Uygar'ı gördükleri gibi çekilip girmemize izin verdiklerinde orada göreceğim şeyleri asla unutamayacağımı bilmiyordum.

Kasvetli ortama girer girmez içimi kaplayan huzursuzluk nefesimi daralttı. Bir an arabada kalmayı düşündüm ama hemen ardından bu kadar korkak davrandığım için kendime kızdım. Uygar'ı takip ederek içeri ilerlerken etrafıma bakındım.

Koridor boyunca demir kapılar sıralanıyordu ve her birinin önünde siyah giyinmiş en az iki adam bekliyordu. Her köşede kötülüğü hissetmek mümkündü. Siyahın yanı sıra göze çarpan tek renk kan kırmızısıydı. Kapıların önünde nöbet tutan adamlara bakarken burayı dış dünyadan korumak yerine, dünyayı buradaki kötülüklerden korumak gerektiğini düşündüm.

Soğuk ve eski koridorlarda ilerlemeyi sürdürüyorduk. Bir kapının önünden geçerken içeride gördüğüm manzara beni olduğum yere çiviledi. Bir çığlık kulaklarımda yankılanırken gözlerim dehşetle açıldı.

Bir adamın artık cansız bedeni, kasap çengellerine asılmış bir et parçası gibi tavandan sarkıyordu. Etrafındaki adamlar, sanki sıradan bir iş yapıyormuş gibi soğukkanlılıkla hareket ediyordu. Kanın keskin kokusu burnuma dolunca içim ürperdi, damarlarımda akan kanın bile soğuduğunu hissettim.

Tam o sırada koluma dolanan parmaklar beni kendime getirdi ve o korkunç manzaradan uzaklaştırdı. Burnuma gelen mentol ve yoğun sigara kokusundan Uygar'ın yanımda olduğunu anladım. Gözlerimden süzülen yaşlar, gördüklerimi zihnimden silmek istercesine yanaklarımdan aşağı aktı.

"Hiçbir yere bakma, Ezra."

Sesi sertti ve bu bana hiç yardımcı olmuyordu. Metalik hareketlerle Uygar'ın çekiştirdiği koridorlarda bir sağa bir sola giderken zorla konuştum.

"Uygar burası... Burası cehennem," derken sesim titriyordu.

"Evet," dedi Uygar karanlık bir sesle. "Burası Osmanoğlu'nun cehennemi ve buraya giren ilk melek sensin."

Söylediği şeylere o an için anlam veremezken göz yaşlarım durmadan akıyordu. Yine benzer bir siyah kapının önünde durduk ve bir adam kapıyı açtı. Yer altına inen merdivenleri bulanık bir şekilde görürken hızla göz yaşlarımı siliyordum.

"Böyle bir adamla ne işimiz olur bizim Uygar? Sen kimsin?"

Uygar söylediklerim karşısında birkaç saniye bocalasa da durmadan inmeye devam etti. Merdivenler bittiğinde düz ve dar bir koridora çıktık. Koridorun sonunda beyaz bir kapı vardı.

"Ben sandığın kadar iyi biri değilim, Ezra.'' Bana yandan karanlık bir bakış fırlattı. ''Yaşar'ın adamıyken bu mümkün değildi."

Ve cevap vermeme izin vermeden beyaz kapıya ilerledi. Göz yaşlarım durmuştu ama hâlâ olayın şokundaydım. Sonunda kapıya vardığımızda kolumdan tuttu ve kapıyı açtı. Beni sert bir şekilde içeri ittiğinde o kadar siyahtan sonra gördüğüm beyaz rengiyle gözlerim kamaştı. Öyle ki Uygar'ın beni adeta içeri fırlatmasına bir şey diyemedim bile. Ve o karşımızdaydı: Ali Osmanoğlu. Beyaz takım elbisesiyle bunca kötülüğün, siyahın arasında o kadar belli oluyordu ki kusmak istedim.

"Uygar Soykan! Hoş geldin."

Beni bir fazlalıkmışım gibi görmezden geldiği o an, Uygar'ın güçlü elleri bedenimi kavradı ve beni bu defa da koltuğa fırlattı. Gövdem sert zemine öyle bir hızla çarptı ki, canımdan can kopmuş gibi acı dolu bir inilti döküldü dudaklarımdan. Kemiklerimin sızladığını hissederken, içimdeki o deli öfkeyle doğrulup ona hesap sormaya hazırlandım.

Ancak bakışlarım onun gözlerine kilitlendiği an söyleyeceğim tüm kelimeler buz kesip boğazımda düğümlendi. Açılan ağzım gördüğüm o dehşet verici ifadeyle yavaşça kapandı. O bakışlarda ne vardı; saf bir nefret mi, yoksa sonu gelmez bir yıkım mı, seçemiyordum. Burada ne bok döndüğüne dair en ufak bir fikrim yoktu ama havaya sinen bu ağır koku, kesinlikle hayra alamet değildi. Hiç iyi şeyler olmuyordu.

-

"Yaşar'ın en güvendiği adamıyken bir anda ondan nefret etme nedenini bilmiyorum ama sana şans vereceğim, evlat. Eğer işin sonunda Yaşar piçi zarar görecekse her şeyi yaparım."

Yaklaşık bir saattir Yaşar'ı yok etme hakkında konuşuyorlardı ve artık kusacak durumdaydım. Ali denen herif beni görmezden geliyordu ve sadece Uygar'a odaklanmıştı.

"Sonunda kesinlikle Yaşar zarar görecek. Sen sadece bana silah ve adam temin et. Gerisi bende."

Ali Osmanoğlu kafasını ağır ağır salladı ve sonunda kötülük sıçrayan gözlerine esir aldı gözlerimi. Onun gözlerine bakmak bile size kötülük sıçratabilirdi ama gözlerimi kaçıramazdım. Meydan okurcasına gözlerimi bir saniye bile kırpmadan ona bakarken suratında iğrenç bir sırıtış vardı. Bu adam, o cemiyette beni daha önce görmüş nadir insanlardandı. Bu yüzden beni ilk andan beri tanımıştı aslında.

"Peki Ezra? Ezra neden seninle?" derken soruyu yine bana sormamıştı. Aramızda hâlâ anlamsız bir bakışma geçerken Uygar konuştu.

"Onu esir tutuyorum."

Uygar'ın buz gibi sesi kulaklarımda çınladığında gözlerimin şokla büyümesine engel olmak için bütün irademi zorladım. Bir oyun kuruyordu; her kelimesini bir satranç hamlesi gibi titizlikle seçiyordu ve içimden bir ses bu oyunda piyonun ben olduğumu, hareket edersem her şeyin üzerimize devrileceğini söylüyordu.

"Yaşar ona çok değer veriyordu. Onu önce duygusal olarak yıkmak istedim ve kıza el koydum."

Ali Osmanoğlu'nun ağır ve şüpheci bakışları üzerimde bir bıçak gibi gezindikten sonra tekrar Uygar'a döndü. O an midemin bulandığını, çığlık atmamak için tırnaklarımı avuç içlerime geçirdiğimi kimse görmedi.

"Anlıyorum...'' diye mırıldandı ve ağır hareketlerle ayağa kalktı. Odadaki her bir toz tanesi bile onun otoritesi altında eziliyor gibiydi. ''Sana bir şans vereceğim Uygar. Eğer kendini kanıtlarsan, arkanda istediğin kadar adam ve cephanende istediğin kadar silah bulacaksın. Kendi ordunu kurman için sana yolu açacağım."

Sesindeki o koyu karanlık, bu 'şansın' bedelinin kirli ve iğrenç bir görevden geçtiğini bas bas bağırıyordu. Midem kasıldı. Bakışlarımı Uygar'a çevirdiğimde, onun çoktan ruhunu bu pazarlığa yatırdığını gördüm. İntikam, bir sis perdesi gibi gözlerini çoktan kör etmişti.

''O zaman dışarıdaki adamlarıma git,'' dedi Osmanoğlu, sesinde sinsi bir memnuniyetle. ''Detayları onlarla netleştireceksin. Ama o zamana kadar... bu güzel kız bizim misafirimiz olacak.''

'Misafir' kelimesi onun ağzında kirli bir küfür gibi tınladı. Gözlerim dehşetle açılırken bir refleksle Uygar'ın bakışlarını aradım. Onun buz mavisi gözleri benimkilerle çakıştığında boğazımda koca bir yumru belirdi; seslice yutkundum.

''Hayır,'' diye fısıldadım, sesim acının ve ihanetin ağırlığıyla titriyordu. ''Beni burada, onların arasında bırakamazsın Uygar.''

Uygar birkaç saniye boyunca sanki ruhumun derinliklerine bakıyormuş gibi gözlerini benden ayırmadı. O an bir şeyler söylemesini, masayı devirmesini ya da beni çekip almasını bekledim. Ama o, kesik ve düzensiz nefeslerinin ardından bakışlarını Ali'ye çevirdi.

''Tamam,'' dedi, her bir harfi kalbime batan bir iğne gibiydi. ''Burada kalsın. Ama tek bir kılına bile zarar gelmeyecek. Onunla işim henüz bitmedi, bana sağlam lazım.''

Ve ardından, içimdeki tüm olumlu duygular birer birer intihar etti.

Kulaklarım uğuldamaya başlarken Uygar odadan çıkmıştı bile. Kalbim yerinden fırlayacak gibi atarken görüşüm bulanıklaşmıştı. Ali Osmanoğlu, sanki avını köşeye sıkıştırmış bir yırtıcı gibi ağır ağır bana döndü. Yüzündeki o mide bulandırıcı, sahte sırıtış bir an bile solmadı. Bakışları üzerimde kirli bir el gibi gezinirken konuştu:

"Misafirleri severiz."

-

Karanlık.

O kadar karanlık ki kendi ellerimi bile göremiyordum.

Sıcak.

Dar.

Nefes alamıyordum.

Uygar arkasına bile bakmadan uzaklaşınca beni mezarı andıran dar bir hücreye kapattılar. Öyle küçük ve ruhsuz bir yerdi ki omuzlarım duvarlara değiyor, alçak tavan üzerime çökecekmiş gibi görünüyordu. Karanlıkta zamanın nasıl geçtiğini anlayamıyordum. Nefes almak bile giderek zorlaşıyor, sanki oksijen yerine karanlığı içime çekiyordum.

Kaç saattir burada olduğumu bilmiyordum.

Susuzluktan kuruyan boğazım her yutkunduğumda acıyordu. Sonunda ağır metal kapı, kulak tırmalayan bir gıcırtıyla açıldı. İçeri giren gün ışığı, karanlığa alışmış gözlerimi kamaştırdı. Acıyla gözlerimi kıstığımda karşıma yine siyahlar içindeki adamlardan biri çıktı.

Elindeki su bardağıyla bana yaklaştığı anda korkum ve biriken öfkem taşmaya başladı. Boğazım kurumuş olmasına rağmen tüm gücümle bağırmaya başladım.

"Çıkarın beni buradan!"

Adam önce durdu. Sonra elindeki bardağa baktı ve ardından bardağı suratıma fırlattı. Kaçacak yerim olmadığından bardak dudağıma sert bir şekilde çarptıktan sonra yere çakıldı ve camları etrafa dağıldı.

"Konuşmaman gerektiği söylenmişti."

Adam bunları söyledikten sonra kapıyı gürültüyle kapatıp çıktı ve beni patlamış dudağımla baş başa bıraktı. Kan damlalarını elimde hissedince doğrulmak için ellerimi yere koydum ama avucuma batan cam parçaları yüzünden acıyla çığlık attım. Ağzıma dolan metalik tatla birlikte yeniden ağlamaya başladım. Kaç saat boyunca ağladığımı bilmiyordum. Ama bu, acıdan ya da üzüntüden değildi. Tamamen öfkemdendi. Ben Uygar'a nasıl güvenmiştim? O orospu çocuğuna nasıl inanmıştım?

Ne kadar zaman geçtiğini bilmiyordum ama sonunda kapı yeniden açıldı.

Şişmiş, acıyan gözlerimi oynatmaya bile hâlim yoktu. Birisi kollarımdan tutup beni ayağa kaldırdı. Işığın aydınlattığı koridorda beni bir oyuncak bebek gibi sürüklerken görebildiğim tek şey siyah zemin ve üzerindeki kan izleriydi.

Birkaç dakika sonra siyah zemin yerini beyaz bir zemine bıraktı. Beni tutan adam sertçe ittiğinde yere kapaklandım ama tepki vermedim. Ağzımdan tek kelime bile çıkmadı.

"Zarar vermeyecektiniz."

Uygar'ın gergin sesini duyduğumda içimde öyle bir duygu dalgası oldu ki, tek bir parça kalmayana kadar içimdeki her şeyi öfkeye boğdu. Duygularım çırpınırken kazanan öfke bana sırıtıyordu. Yine de tuttum kendimi. Konuşmayacaktım.

"Adamlarımın kusuruna bakma evlat. Hırpalamayı severler."

Sesindeki iğrenç ton midemi bulandırırken dudağımı dişledim ve kanı zaten yeni duran dudağım yeniden kanamaya başladı. Bana yaklaşan bir çift ayakkabı görüş alanıma girerken dudağımdan yere damlayan kanı sayıyordum. Bir, iki, üç, dört... Uygar koluma dokunduğunda elektrik çarpmış gibi aniden geri çekildim ve gözlerimi buz mavilerine diktim.

"Bana sakın dokunma."

Sesim iğrenç derecede duygusuz çıkarken birkaç öfke kırıntısı aradım ama o bile yoktu. Tamamiyle duygudan arındırılmıştı. Zorlukla da olsa doğruldum ve onu beklemeden kapıdan çıktım. Her yerim sızlıyordu. Dudağımda öyle bir acı vardı ki çığlık çığlığa ağlayasım geliyordu.

Yine de tuttum kendimi. Tüm duygularımı yok edip parçaladım ve ifadesizlik maskesinin altına gizleyerek devam ettim. Tüm bunların intikamını alacağım bir gün gelecekti. Bu yaşadıklarımın, gördüklerimin hepsinin mislini ona yaşatacaktım.

-

Eve girdiğim gibi beni gören Yiğit hışımla ayağı fırladı ve saklayamadığı endişeyle konuştu.

"Ne oldu sana? Bu ne halin?"

Arkamda hissettiğim Uygar'ın varlığı midemi bulandırırken suratım buruştu.

"Biraz hırpalandım," dedim umursamazca.

Ama o an hiç beklemediğim bir şey oldu. Yiğit kolumdan tuttuğu gibi beni kendine çekti ve sıkıca sarıldı. Bir yandan saçlarımı okşarken bir yandan mırıldanıyordu.

"Üzgünüm... Üzgünüm..."

Ellerinden ve sesinden taşan şefkat tüylerimi diken diken ederken gözyaşlarım gözlerimi zorluyordu. Bu hissi hissetmeyeli çok uzun zaman olmuştu. Şoktan kurtulup kollarımı ona doladığımda hâlâ ağlamamak için direniyordum. Yiğit bir anda saçlarımı okşamayı kesti ve benden uzaklaştı. Kısa bir boşluk yaşadım ama hemen toparladım. Beni kenara çekip kapı eşiğinde bizi izleyen Uygar'a doğru yürüdü.

"Bu kıza bu olurken sen neredeydin?" diye sordu Yiğit hiddetle. Öfkenin yakıcı hissi sesini titretmişti.

Uygar soğuk bir sırıtışa ev sahipliği yapan ilahi suratıyla ona bakmaya devam etti.

"Seni ilgilendirmez."

Yiğit yumruk yaptığı ellerini sıkarken ben tiksintiyle Uygar'a bakıyordum.

"Neredeydin dedim?"

"Neredeydim biliyor musun çocuk? Bir adamın organlarını deşiyordum. Nasıl yaptığımı görmek ister misin?"

Sesindeki sakinlik yerini öfkeye bıraktığında hissettiğim tek şey tiksintiydi. Bu Uygar olamazdı. Onun karanlığını, Yaşar'ın ev dediği cehennemde birlikte geçirdiğimiz sürede tanıdığımı düşünmüştüm ama, hayır. Uygar'ın karanlığı benim tanıdığım, bildiğim bir siyah değildi.

"Bak, ne bok yiyorsan ye ama bu kızı bulaştırmaya hakkın yok,'' dedi Yiğit sakinliğini daha fazla koruyamayarak. Sesinin her tınısı öfkeyle yanıyordu.

Uygar alayla güldü ve Yiğit'in omzuna çarpıp tam karşıma geçti.

"Biraz konuşalım mı?" dedi gözleriyle beni tararken.

Dudaklarım soğuk bir şekilde kıvrıldı ve ağzımdan acı dolu bir kahkaha koptu.

"Dalga mı geçiyorsun, orospu çocuğu?" dedim gülüşlerim sonlanırken.

Uygar'ın kaşları çatıldığında içimde tuttuğum öfke çıkmak için beni zorluyordu.

"Seni öldürürüm, Uygar. Bugün kimi nasıl öldürdün bilmiyorum ama daha kötülerini yaparım sana."

Hiçbir şey söylemesine izin vermeden ahşap merdivenleri tırmanarak odama çıktım ve kendimi yatağa bıraktım. Tavanı seyrederken nefesim kesiliyordu. Dudağımın sızısı tüm beynimde zonklarken kesilen ellerim ayrı bir acı silsilesiydi.

Tüm acılara ev sahipliği yapan bedenimle yatakta uzanmaya devam ederken düşüncelerim birer birer kılıçlarını kuşandı. Yaşadığım hayal kırıklığı ve öfke o kadar kuvvetliydi ki tüm bedenimi ve zihnimi esir almıştı. Başımdan, tırnak uçlarıma kadar öfkeye batmıştım.

Düşünce denizinde boğulurken kapım açıldı ve odaya mentol kokusu doldu. Hızla yataktan doğruldum ve sert bakışlarımı Uygar'a doğrulttum.

"Çık git bu odadan. Hemen."

"Konuşacağız," dedi net bir şekilde. Komodinin üzerindeki gece lambasını kaptığım gibi ona fırlattım ama kenara çekildiği için isabet etmedi. Gece lambası büyük bir gürültü eşliğinde yere çakılırken sinirden deliye dönmüş gibi hissediyordum.

"Konuşmak istemiyorum! Sesini bile duymak istemiyorum. İğreniyorum senden, Uygar."

"Üzgünüm..." dedi fısıltıyla ve bana bir adım attı. "Çok üzgünüm ama mecburdum."

Tekrar bir adım attığında ben de refleksle geriledim. Onunla aynı havayı solumak bile midemin kaynamasına neden oluyordu.

"Nasıl hissettiğin umurumda değil. Bunu ödeyeceksin. Şimdi git. Hemen."

Uygar kafasını ağır ağır sallarken ne hissettiğimi bilmiyordum. Öfke bile kenara çekilip beni kendimle baş başa bıraktığında içimde hiç his yoktu. Sanırım yavaş yavaş hissizliğe gömülüyordum.

Hayatımın o an için en kötü gününü yaşarken güneş batmaya başlamıştı. Kendimi yatağa bıraktığım sırada Uygar'da odadan çıkıp gitti. Ruhumu da kendiyle kapının arkasına götürdüğünde beynimdeki düşünceleri sayarak uyumaya çalıştım.

"Geçecek..." diye mırıldandı derinlerde bir kadın sesi.

Bu annemin sesiydi.