TANITIM

Yaşlı adam zorlukla attığı adımlarını görüp içerlenirken ilerlemeyi kesmeden devam etti. Havadaki kasvet ciğerlerine zar zor ulaşan oksijeni kesiyor gibiydi.

Derin bir nefes aldı, alabildiği tüm nefesleri çekti içine ama az geliyordu. Ağzından keskin bir nefes kaçıp havaya yükseldiğinde boğazındaki rahatsızlığı hissetti ve ardından kuru bir öksürük dalgasıyla sarsıldı.

Boğazında oluşan tahrişi hissedebiliyordu. Vücudu uzun zamandır türlü hastalıklarla boğuşuyordu; bu en basit hastalığıydı. Hastalıklardan kurtulamayacağının bilincindeydi ama çok düşünmemeye çalışıyordu.

Uzun, siyah koridorda ilerlediğinde sessizliğin onu rahatlatması gerekirken olduğundan daha gergin bir hale bürünüyordu. Az önceki soğukkanlı maskesini çıktığı yerde bırakıp huzursuzluk ceketini giydiğinden beri içinde oluşan rahatsız varlığı anlayamıyordu.

O kadar çok duygu değiştiriyordu ki bu işte profesyonelleşmiş olduğunu düşünüyordu. Sonunda odasına vardığında hiç vakit kaybetmeden odaya girdi, kapıyı arkasından kapattı ve koltuğuna doğru ilerledi.

Rahatsız deri koltuğa oturduğunda elini kravatına götürdü ve bir çırpıda kravatı genişletti. Titreyen ve buruşmuş ellerine odaklandı; iyice yaşlandığının farkındaydı.

Ellerinin üstünde belirgin olan damarları ona sırıtırken yaşlı adam tekrar derin bir nefes aldı. Yakında öleceğini biliyordu ve öldüğünde işlerini bırakacak birine sahip olduğu için çok şanslıydı.

Ahşap kapıdan gelen sesle yorgun ve etrafı kanlanmış gözlerini kapıya çevirdi. Çatılmış kaşları ona eşlik ederken pürüzlü sesiyle konuştu:

"Gel!"

Yaşlı adam bağırdığını sanıyordu fakat sesi cılız bir çığlıktan farksızdı. Kapı açıldığında odaya onun iki katı kadar görünen adamları girdi. Kaşları daha fazla çatıldı ve bu nedenle alnındaki kırışıklıklar iki katına çıktı. Fazlasıyla çirkin olduğunu biliyordu.

"Rahatsız edilmek istemediğimi söylemiştim."

Soğuk ve mesafeli sesi duyanları korkutabilirdi ama bu adamlar artık alıştıkları için bir şey hissetmiyorlardı.

"Efendim durum Ezra Hanım ile ilgili."

Ezra'nın ismini duyan adamın kulakları radar gibi alanını genişletti.

"Ne oldu?" dediğinde sesindeki duygusuzluk yerini endişeye bıraktı.

"Ezra Hanım ve Uygar Bey... Kaçmışlar."

Yaşlı adam duyduklarını idrak edemedi. Anlayabilmek için kendine birkaç saniye verdi ve sonra bir öfke fırtınasını içine aldı. İçindeki fırtına tüm duyguları birbirine katıp, içinde ne var ne yoksa parçalayıp bir kenara fırlatırken adam yutkundu.

"Ne demek kaçmışlar? Dalga mı geçiyorsunuz siz benimle?"

Sesi bu kez olduğundan daha yüksek çıktı ve adamlar birkaç adım gerilediler. Yaşlı adam, yapabileceği en seri hareketle koltuktan doğruldu, dizlerinde güç kalmadığını biliyordu. Ne hissettiğini anlayamıyordu.

İçindeki fırtına bittiğinde hayal kırıklığı mı öfke mi hissettiğini anlayamadı. İki duygu birbirine girdiğinde ortaya o kadar güçlü ve korkunç bir duygu çıktı ki, bu gaddar adam bile daha önce böyle bir duyguya ev sahipliği yapmamıştı.

"Kamera kayıtlarından gördük efendim. En son evden birlikte çıkarken görülmüşler."

Yaşlı adam gözlerini yumdu, keskin bir nefes aldı ve pürüzlü sesiyle konuştu:

"Onları fare deliğine girseler bile bulacaksanız. Yoksa hepiniz ölürsünüz."

Sesindeki ölümcül sakinlik duyanları titretirken adam tükenen gücünden dolayı kalktığı deri koltuğa yorgunlukla çöktü. Onları bulmadan ölmeye niyeti yoktu.