5

Uygar'la konuşmadan geçirdiğim iki gün biraz sakinleşmemi sağladı. Gözleri, ağzından dökülen her bir sözü ve hareketleriyle beni o kadar yıpratıyordu ki bütün gün dövülmüş gibi hissetmemi sağlıyordu.

Onunla uğraşmak çok zordu ve ben zaten yeterince şeyle uğraşıyordum.

Sıkıntıyla bir nefes aldım ve pencereden dışarıyı seyretmeye devam ettim. Elimi istemsizce boynumdaki çiziklere götürdüm ve ovaladım.

Kaçmadan önce geçirdiğim son krizin izleriydi. Fiziksel olarak acımıyorlardı ama varlıkları ruhuma acı salıyordu.

Annemin çehresi hatıralarıma süzüldüğünde zorlukla yutkundum. Yaşar'ın bana en büyük kötülüğü buydu. Aklıma bana acımasızca sarf ettiği sözler ilişince gözlerimi sımsıkı yummak istedim ama acı çok fazlaydı.

Elleriyle çıplak omzumda daireler çizerken yatağa biraz daha sindim. Aynı yatakta olmamız bile midemi bulandırıyordu; ama o acımasızca dokunuşlarıyla beni öldürüyordu. Bana biraz daha yaklaştığında kaçacak yerim yoktu. Nefesini vücudumun tüm noktalarında hissettiğimde iğrentiyle gözlerimi kapattım. Göz yaşlarım kıyıda beklerken onları geri yolladım ve dişlerimi birbirine bastırdım. Pes etmeyecektim.

"Ah küçüğüm..." diye mırıldandığında midemde kaynayan alevler yüzümü buruşturmama neden oldu. Midemdekiler boğazımdan yükselip geri iniyordu. Ses tonu bile mide bulandırıcıydı. Ve ben bu gece ruhumun katiliyle evlenmiştim.

"Üzgünüm ama sana ceza vermem gerek."

Nefesimi tuttuğumda dudaklarını omzumda hissettim ve çığlık atarak kendimi yataktan attım. Sert zemin canımı acıtsa da tokat etkisi yaratmıştı. Gözlerim sinirden yerinden çıkacakmış gibi büyüdüğünde tüm vücudum titriyordu. Gözlerinde parlayan alayla bana sırıttı.

"Cezan bu, küçük sevgilim: Sana dokunabilene kadar, ruhuna erişebilene kadar, bana güvenene kadar sana anne yok. Anneciğine veda etmelisin. Merak etme o iyi olacak ama onsuz olacaksın, meleğim. Seni onsuz bırakacağım. Bu cezaya ihtiyacın var."

Ve ilk krizimi o gece geçirdim.

Hızla anılarımdan sıyrıldım ve elimle göz altlarımı yokladım. Yaş yoktu. Bu iyi miydi bilemiyordum. Evden kaçmadan önce, Yaşar anneme zarar vermesin diye evini ve şehrini değiştirmiştik. Onu tekrardan bana karşı kullanması katlanabileceğim bir şey değildi.

Düşüncelerimden sıyrılırken, odada kalmak sinirlerimi bozmaya başladığında hışımla odadan çıktım. Merdivenleri ikişer ikişer inerek oturma odasına girdiğimde Yiğit ve Uygar'ı televizyon izlerken buldum.

Uygar iki günün sonunda evdeydi. Bu aralar sürekli bir işle meşguldü ve bu işime geliyordu; ama onu bir anda evde görmek suratımı buruşturmama neden olacak kadar berbattı.

"Nihayet çıktın o delikten," diye mırıldanan Yiğit'e göz devirdim ve yanına oturdum. Uygar bana göz ucuyla bile bakmazken daha rahat hissediyordum.

"Çok mu özledin beni?" diye alayla sırıttığımda Yiğit arsız bakışlarını yolladı.

"Senin gibi bir hatunu kim özlemez be güzelim?"

Ağzından dökülen gevşek sözler artık beni sinirlendirmiyor aksine eğlendiriyordu. Uygar'ın evde olmadığı iki gün boyunca Yiğit sık sık odama ziyarete gelmiş ve beni saatler süren sohbetlerin içine çekmişti.

Bu süre zarfında onunla aramızdaki iletişim de kendi kendine gelişmiş, değişmişti.

"Ağzını dağıtacağım sonunda," diye mırıldandığımda Yiğit sırıttı.

Bacaklarımın üzerinde duran elimi alıp dudaklarına yaklaştırdı ve sıcak nefesiyle okşadı. İçimin en ufak noktası bile titrerken Yiğit dudaklarını bir saniye bile çekmeden konuştu.

"Bu ellerle beni öldürmene razıyım," deyip bir öpücük kondurduğunda hemen toparlanıp elimi ellerinden kurtardım ve kafasına sertçe vurdum.

"Hayatımda gevşek gördüm de, böylesini hiç görmedim be Yiğit!"

Yiğit söylediklerime rağmen arsızca güldüğünde onunla daha fazla uğraşmadım ve bakışlarımı televizyona çevirdim.

O sırada Uygar'ın ruhsuz bakışlarla bize baktığını gördüğümde bakışlarımı kaçırmadan gözlerine baktım. Ondan kaçtıkça acım katlanıyordu, belki de yüzleşmem daha iyiydi.

Gözleri derin bir okyanustu ve ben çırpındıkça daha dibe batıyordum. Sonu yoktu, nefessiz kalarak, acı çeke çeke dibe çekiliyordum ama sonu yoktu.

Gözleri bile öldürmeye yetiyordu.

Evde yankılanan telefon sesiyle Uygar bakışlarını benden ayırıp sehpada titreyen telefona uzandı ve açarak kulağına götürdü.

"Söyle, Kerem?"

Kerem'in ismini duyduğumda kaşlarım çatıldı. Kerem Uygar'ın, Yaşar'ın evindeki tek adamıydı. Kaçtığımız gece bana bunu söylemişti ve hatta Uyagr'ın söylediğine göre kaçmamıza yardımcı olmuştu.

Onun araması nedensizce içime bir huzursuzluk girmesine neden oldu. Dikkatle Uygar'ın suratını incelerken Uygar'ın kaşları çatıldı ve bakışları hızla bana döndü. Sertçe yutkunduğunda çığlık atmak istedim.

Bir şey olmuştu.

Uygar'ın gözlerinden sıçrayan ve tenimde alev etkisi yaratan endişe parçaları tam kalbime bir yükün oturmasına sebep oluyordu.

"Durumuyla ilgili bir bilgin var mı?"

Uygar'ın tok sesi bile endişesini saklayamazken yanımda duran Yiğit'in elini avuçladım ve bir saniye olsun gözlerimi Uygar'dan çekmedim. Sertçe sıktığım ele gömülen tırnaklarım sızlarken içim kavruluyordu.

"Tamam, bir şey yapma sen. Yanıma gel."

Telefonu kapatıp sehpaya fırlattığında sertçe yutkundum. Söyleyeceği şeylerin ağırlığını hissedebiliyordum. Odaya buram buram gerginlik kokusu ev sahipliği yaparken bu bekleyiş beni çıldırtıyordu.

"Ezra... Şimdi senden sakin olmanı istiyorum, tamam mı?" dediğinde hırsla yutkundum.

"Söyle," diye sertçe konuştuğumda Uygar derin bir nefes aldı.

"Ezra bak-"

"Lanet olsun, söyle diyorum!"

Çığlıklarım evde yankılandığında Uygar usulca başını salladı. Korku bir tohum gibi içimde yeşerirken kulaklarım uğulduyordu.

"Yaşar, Kerem'in benim için çalıştığını fark etmiş. Önce çok fena dövdürtmüş orospu çocuğu. Sonra ise bize bir mesaj iletmesi için serbest bırakmış."

Nefesim usulca ağzımdan kaçtığında göz yaşlarımın nerede kaldıklarını sorguluyordum. Gözlerim acıyla zonkluyordu ama görüşüm bulanmıyordu bile.

"Devam et," dedim pürüzlü sesimle. Hâlâ Yiğit'in elini sıkıyordum ve büyük ihtimal kanıyorlardı. Tırnaklarımı artık hissetmiyordum.

"Yaşar anneni bir şekilde bulmuş. Ve Kerem'e demiş ki...'' deyip durdu ve neredeyse odada yankılanacak kadar sertçe yutkundu. ''Eğer Ezra yetmiş iki saat içinde geri dönmezse annesinin kafasını vücudundan ayırırım."

Birleşen harfler, o harflerin önce kelimeye, sonra cümleye dönüşmesi; Uygar'ın titreşen ses telleri ve o cümlelerin ağzından kaçıp gitmesi...

Tüm bunlar yalnızca on saniye içinde olurken yaklaşan krizi hissediyordum ve çaresizliği saniye saniye tadıyordum. Boğazım yanmaya başladığında sızlayan gözlerimi yere çevirdim. Vücudumun birazdan ev sahipliği yapacağı kriz beni öldürmeye yetiyordu.

İçimin her bir noktası, tek bir alan kalmayana dek acıyla harmanlandığında ağzımdan yükselen çığlığa engel olamadım.

Boğazımdan kopan çığlıkla ayağı kalktım ve Yiğit'in eline gömdüğüm tırnaklarımı oradan çekip saç diplerime yöneldim.

Saçlarımı hırsla çekip tırnaklarımı etime gömmeye çalıştığımda hâlâ tiz çığlıklar atıyordum. Birinin kollarımı tuttuğunu ve elimi saçlardan çekmeye çalıştığını görebiliyordum ama umurumda değildi.

Saçlarımı yolmaya devam ederken dizlerimin üzerine çöktüm ve kafamı tavana çevirerek bir kez daha güçlü bir sesle haykırdım. Vücudumdan yükselen ateşler her bir zerremi kavuruyordu ve ben sadece ölmeyi diliyordum.

Boğazım durmadan attığım çığlıklar yüzünden tahriş olmaya başlamıştı, kendimi tamamiyle yere bıraktım ve acıyla kıvrandım.

"Ezra, kendine gel!"

Beynimin algıladığı ilk ses Uygar'ındı. Tepki vermek istedim, kurtar beni demek istedim ama vücudum, organlarım öylesine yanıyordu ki tüm dış uyarılara kapanmış, içimdeki yangınla savaşıyor gibiydim.

Son bir çığlık dalgasıyla sarsıldım ve ardından gelen öksürük kriziyle ellerimi yolduğum saçlarımdan çekip boğazıma götürdüm.

Gırtlağımı patlatırcasına sıkarken Uygar ellerime yapıştı ve boğazımı kurtardı. Dinginleşen vücudumu hissetmeye başladığımda vücut ısım aniden düşüyor gibiydi.

Geçirdiğim kriz nedeniyle kendimden geçip o anları hatırlamamam gerekiyordu ama ben bu acıya mahkumdum. Her krizimde tüm acıyı iliklerime kadar çekiyor, acıyı sömürüyordum. Acıyı hissetmeye mahkumdum.

"Ezra ne olur kendine gel!" diye haykıran Yiğit şu anda ne kadar kendimde olduğumu bilmiyordu. Gözümden hâlâ akmayan yaşlara ilk defa ihtiyacım vardı. İlk defa ağlamayı ve acıyı toksinler yardımıyla vücudumdan atmayı istiyordum ama olmuyordu.

Yavaşça doğrulurken Uygar kolumu tuttu; o bu krizlerime defalarca şahit olduğundan şu an geçtiğini biliyordu.

Doğrulmama yardım etti ve beni yavaşça koltuğa oturttu. İçimdeki acı, korkunç bir öfkeye yenilirken kriz ağır ağır vücudumu terk ediyordu.

"Yiğit su getir."

Uygar'ın sesi odaya yıldırım gibi düştü, Yiğit ise bu emre ses çıkarmadan uydu.

"Uygar..." dediğimde sesim hiç olmadığı kadar pürüzlü ve berbattı. "Yaşar'a gideceğim. Annemi kurtaracağım."

Uygar ilk defa korkuyla bana baktığında vücudumdaki acının yerini öfkeye bıraktığını biliyordum. Uygar ilk defa gözümdeki ifadeden korkmuştu. İlk defa içimdeki canavarı serbest bırakıyordum.

"Ezra, sakin olmaya çalış. Geri dönemezsin, buna izin vermem."

Söylediği şeyle halıya diktiğim bakışlarımı hızla ona çevirdim.

"Ne dedin sen?"

Ölümcül bir sakinlikle sorduğum soru, Uygar'ın kontrolünü tamamen yitirmesine sebep olmuştu. İlk kez bu kadar çaresiz ve öfkeliydi. Ellerini saçlarının arasından geçirişinde o tanıdık hakimiyetinden eser yoktu.

O sırada Yiğit önümde belirip bana bir bardak su uzattı. Bakışlarım önce bardakta, sonra Yiğit'in yüzünde gezindi.

Ayağa kalkıp bardağı elinden aldım. Yiğit çekingen bir tavırla gerilerken, yüzümdeki o karanlık gülümsemeyle Uygar'a döndüm. Hiç duraksamadan bardağı tüm hırsımla duvara fırlattım.

Camın yankılanarak parçalanışını izledikten sonra, ruhsuz bakışlarımı yeniden ona sabitledim.

"Ne dedin sen, lanet olası?"

Uygar sinirle soludu ve bakışlarını tekrar ruhsuzlukla kapladı.

"Seni oraya yollamam, Ezra! Burada milyon kere kriz geçirsen bile yollamam, anlıyor musun? Gerekirse seni bağlarım ama yollamam! Oraya gidersen Yaşar anneni bırakacak mı sanıyorsun? Tam tersine hem seni hem anneni öldürecek!"

Tok sesi ilk defa bu kadar yükseliyordu. Normal zamanda olsa korkabilirdim ama şu an tek hissettiğim öfkeydi.

"Ya ne yapacağım sik kafalı? Burada oturup annemin kafasını vücudundan ayırmasını mı bekleyeceğim? Unut bunu!"

Tekrar bağırmak boğazımı parçalasa da umursamadan sehpaya atıldım ve arabanın anahtarını kaptığım gibi dış kapıya ilerlemeye başladım.

Tüm öfkemi ayak tabanlarıma yollayıp koşmaya niyetlendiğim sırada bir çift el belimi kavradı ve beni sıkıca tuttu.

"Üzgünüm, ahmak gibi onlara gitmene izin vermeyeceğim."

Ben çığlıklar atarak kurtulmaya çalışırken Uygar beni bir saniye bile bırakmadan merdivene ilerledi ve hızla merdivenleri tırmandı.

Yarasından dolayı ayağı aksıyordu ama hızını bir saniye olsun kesmiyordu. Hiç acımadan tırnaklarımı etine gömdüğümde Uygar bir küfür savurdu.

Hâlâ beni bırakmazken dayanamadım ve kafamı sağ tarafa çevirerek omzuna dişlerimi gömdüm. Tüm gücümle, içimdeki tüm öfkeyle dişlediğim sırada Uygar öyle bir çığlık attı ki kulaklarım sökülmüşçesine sızladı.

Ama buna rağmen beni bırakmadı.

En sonunda beni kendi odasına getirip içeri soktu ve yatağa fırlatarak kapıya döndü. Ben yataktan fırlayıp odanın ortasından dikilmeye başladığımda bana bir saniye bile bakmadı.

Kapıyı kilitleyip anahtarı cebine soktuğunda bana döndü. Ben ise sinirle soluyordum. Uygar'ın beyaz gömleğine bulaşan kırmızı sıvıdan etini kopardığımı biliyordum ama o an için umursamıyordum.

"Bana bak, Uygar. Eğer beni on saniye içinde bu odadan çıkarmazsan seni öldürürüm."

Sesim tüm duygulardan arındırılmış gibiydi. İçim öfkeden kavrulsa da sesimde öfkeye dair tek bir kırıntı bile yoktu.

"Ezra neden anlamıyorsun? Yaşar sizi öldürecek! Ona nasıl inanıyorsun? Yaşar ne zaman söylediklerinin arkasında durdu ki? Seninle evlendiği gün, sana isteğin dışında dokunmayacağına yemin etmesine rağmen sözünde durmadı! Seni taciz ettiğinde seni kim kurtardı geri zekâlı? Ona değil, bana güvenmelisin!"

Söyledikleri tek tek beynime kazınırken seslice yutkundum. Mantığımın geri döndüğünü hissediyordum. Krizin etkisinden tam anlamıyla sıyrıldığımda sertçe yere bıraktım kendimi.

"Ne bok yiyeceğiz? Annemi kurtarmam lazım, lanet olsun ne bok yiyeceğiz?" derken kalbimden yükselen sancı gözlerimi kör ediyordu sanki.

Çaresizlik adım adım tüm vücudumu ele geçirdiğinde, göz yaşlarım hâlâ yoktu.

"Yaşar'a gidemezsin," dedi Uygar, sesindeki gerginliği bastırmaya çalışarak. "Aklı başında bir plan yapmamız lazım. Kerem de akşam geliyor zaten. En geç yarın bu işi kökten halledeceğiz."

Öfkeyle patladım: "Yarına kadar bekleyemem! Bir şeyler düşün Uygar! Bak, 'lütfen' demiyorum, düşünmek zorundasın! Hemen, şu an bir yol bul!"

Uygar elini hırsla sıktı, sabrının son kırıntılarını tükettiği her halinden belliydi.

"Böyle aptalca bağırmaya devam edersen hiçbir bok düşünemem!" diye gürledi. "Sadece sinirlerimi bozuyorsun."

Hınçla yere çöktü, sırtını kapıya yasladı. Ben de başımı önüme eğip yatağın kenarına iliştim. Odaya sağır edici bir sessizlik çöktüğünde, geriye sadece birbirine karışan ağır soluklarımız kaldı.

"Yaşar anneni bir yere sakladı, orası kesin," dedi Uygar, düşünceleriyle boğuşurken. "Ama başında bekleyecek hali yok. Öyle bir yere kapatmıştır ki, etrafını bir ordu adamla sarmıştır. Aklıma bir sürü yer geliyor ama hangisi? Neresi!"

Gözlerimi kapatıp zihnimin karanlığına çekildim. Yaşar'ın zihnini okumaya çalışıyordum. Muhtemelen hiç dikkat çekmeyen, ıssız bir yerdi...

Ya da tam tersi!

Herkesin gözü önünde ama kimsenin fark edemeyeceği kadar aşikar... Gözlerimi hızla açtım; taşlar yerine oturmuştu.

"Daniel Bar," diye fısıldadım. Uygar'ın bakışları bir anda üzerime kilitlendi.

"Daniel Bar mı? Anneni benim mekânıma mı sakladı yani?"

Başımı ağır ağır onaylarcasına salladım.

"Senin değil, eski mekânın. Öyle yapmış olmalı. Barın altındaki mahzeni bizden başka kimse bilmiyor. Üstelik en yoğun koruma da orada, biliyorsun. Yaşar, senin o mahzenden haberin olduğunu henüz çözemedi."

Uygar onaylarcasına başını salladı; Yaşar bu kez gerçekten büyük bir açık vermişti. Yaşar, Daniel Bar'ın işletmesini Uygar'a devrettiğinde, onun sadakatine güvenmiş ve kendisine ait gizli odayı asla kurcalamayacağını sanmıştı.

Ancak Uygar o kapıyı aralamış, gizli geçidi ve altındaki mahzeni keşfetmişti. Ben de onu gizlice takip ederek bu sırra ortak olmuştum. Kısacası Yaşar, yaşlandıkça stratejik bir aptallığa sürükleniyordu.

"Peki, oraya nasıl gireceğiz?" diye sorduğumda Uygar, düşünceli bir tavırla çenesindeki sakalları kaşıdı.

"Bara sızmak için özel kartlara ihtiyacımız var," dedi sesi alçalarak. "Kerem'de mutlaka birkaç tane vardır. Kılık değiştirerek içeri gireceğiz; oraya doğrudan sızmanın başka yolu yok. Ama önce annenin gerçekten orada olup olmadığından emin olmalıyız."

Sıkıntıyla nefesimi dışarı verdim. Ağrıyan saç diplerim ve sızlayan tırnaklarım beni deli ediyordu. Bakışlarımı Uygar'a çevirdiğimde sağ omzundaki kanı görmek, içimdeki vicdan azabı denilen lanet olasıca bir duyguya baskı yaptı.

"Özür dilerim," diye fısıldadım ve titrek bir nefes aldım. "Zarar vermek istemedim. Bu lanet krizi geçirmek istemedim, yemin ederim. Ama engel olamıyorum, ne yaparsam yapayım olmuyor Uygar."

Sesim çaresizliğin en karanlık tonuna ev sahipliği yaparken Uygar hüzünle kaplı olan gözleriyle bana bakıyordu; beni anlıyordu.

"Sorun yok," diye mırıldandı. "Sorun yok, ben iyiyim."

-

Uygar'ın kapıya fırlamasıyla gerçeğin yüzümüze çarpması bir oldu. Karşımda duran Kerem değil, bir enkaz yığınıydı. Gözleri morluklar içinde kaybolmuş, dudağındaki patlak kurumuş, başı sargılarla kuşatılmıştı.

Sol kolundaki beyaz alçı ve burnundaki yara bandıyla, bir insanın düşebileceği en zavallı, en hırpalanmış haldeydi, bakmaya bile cesaret edemediğim bir aciziyet tablosu gibi karşımdaydı.

"Oğlum bu ne hâl?"

Uygar'ın sesine bulaşan endişeden bile Kerem'e değer verdiğini anlayabiliyordum. Hızla Kerem'in sağ koluna girdi ve içeri girmesine yardım etti. Kerem'in ayaklarında belirgin bir şey yoktu ama hafifçe yalpalıyordu.

"Nasıl araba kullandın bu halde?" diye soran Yiğit'e hak verdim.

"Kullanırım ben," dedi Kerem kesik kesik nefeslerinin arasından.

Pürüzlü sesi onu daha fazla acındırmaktan ileri gitmiyordu. Uygar onu koltuğa oturttuğunda Yiğit'te kapıyı kapatıp boş koltuklardan birine geçti. Ben de ayakta daha fazla dikilmeyerek Yiğit'in yanına çöktüm.

"Geçmiş olsun," diye mırıldandım ama direkt konuya girmek istiyordum. Kerem'in nasıl dayak yediği falan umurumda değildi. Belki bencillik olabilirdi ama konu annemdi.

"Çok vaktimiz yok, Kerem. Konuşmamız gerek. Yaka kartı getirdin mi?"

Uygar nihayet konuya girdiğinde oturduğum yerde dikleştim.

"Abi olay şu: Telefonda dediğin gibi, Meltem Hanım Daniel Bar'da, Rüzgar'ı arayıp sordum. Ben size yaka kartı getirdim. Şehir merkezine gittiğinizde de peruk alırsınız," deyip durdu ve derin bir nefes aldı.

Konuşurken canı yanıyordu ve ciddi anlamda üzülüyordum. Annemi sağ salim kurtardığımızda Kerem'in yaralarıyla ilgilenmeyi aklıma not ettim. Kerem bir anda daha fazla ciddileşerek bir bana, bir Uygar'a bakmaya başladı. Ve ardından konuştu:

"Tanınmamanız lazım, Uygar. Eğer tanırlarsa seni orada anında paket eder orospu çocukları. Seni öldürürler kurtulursun; ama olan Ezra'ya olur. Yaşar onu mahveder, en iyi sen biliyorsun."

Yaşar'ın ne halt edeceği umurumda değildi. Yakalanmayacaktık. Gerekirse adamlarını tek tek öldürebilirdim, ama yakalanmayacaktık.

"Yakalanmak yok, unutun bunu. Ne zaman gideceğiz?"

Tahminen Heza'nın bir kilometre dışındaydık. Uygar, bir ara Elbay kasabasında olduğumuzu söylemişti. Buraya geldiğimizden beri şu dağ başından inip kasabayı gezme fırsatımız hiç olmamıştı.

Uzun zamandır kendi yüzlerimiz dışında bir yüz görmediğimden, Heza'ya gidecek olma fikri içimi tuhaf bir buruk neşeyle dolduruyordu.

Heza... Hayallerimin şehri. Yaşar orayı bir cehenneme çevirmeden önce, Türkiye'nin en güzel yeriydi. Bu düşünceleri zihnimin karanlık köşelerine geri itip bakışlarımı yeniden Uygar'a sabitledim. Uygar bana cevap vermek yerine ciddiyetle Yiğit'e döndü.

"Biz Ezra'yla bu gece Heza'ya geçiyoruz," dedi, sesindeki her tını görev bilinciyle yüklüydü. "Kerem sana emanet. Çok dikkatli olun Yiğit, bu işin şakası yok." Derin bir nefes alıp ekledi: "Hatırladığım kadarıyla silahın vardı. Onu sakın yanından ayırma, tamam mı?"

Yiğit, onaylarcasına başını sallarken gözlerini dikkatle taradım; ancak en ufak bir korku kırıntısına bile rastlamadım.

"Tamamdır," dedi güven veren bir sesle. "Merak etme."

Ardından Kerem büyük bir ciddiyetle konuşmaya başladı.

"Şimdi size küçük kulaklıklar ve mikrofonlar vereceğim. Sürekli irtibat halinde kalacağız," diyerek planın teknik detaylarına geçti. "Mahzene yaklaştığınızda kameraları en fazla beş dakika boyunca etkisiz hale getirebilirim. Girişi o dar zaman diliminde yapmanız hayati önem taşıyor. Sonrasında sistem kendini toparlayacak. Çok hızlı, çok keskin olmalısınız. Anlaşıldı mı?"

Uygar'la aynı anda, sessiz bir mutabakatla başımızı salladık.

''Kerem, bu seninle yaptığımız son plan. Bu işi hallettikten sonra güvenli bir yere naklini sağlayacağım. Ortalarda görünme bir süre,'' dedi Uygar ve planın ağırlığını omuzlarında taşıyan o sert bakışlarını bana çevirdi.

"Hazırlan," dedi kestirip atarak. "Çıkıyoruz."

Hafifçe başımı sallayıp hızla merdivenlere yöneldim. Odaya daldığım gibi kendimi banyonun sıcak suyuna bıraktım; gevşemeye, zihnimi susturmaya muhtaçtım.

Öyle bir gerginlikti ki bu, sanki organlarım göğüs kafesime sığmıyor, tüm vücudum ruhuma dar geliyordu. Kalbim, yerinden fırlayıp bedenimin içinde kontrolsüzce çarpmaya başladığında daha fazla dayanamadım; sudan çıkıp hızla hazırlandım.

Baştan aşağı siyahlara büründüm, pantolonum, kazığım ve botlarım, gecenin karanlığına karışmaya hazırdı. Islak saçlarımı kurutacak vaktim yoktu; onları sıkıca tepemde toplayıp kazağımın kapüşonuna hapsettim.

Aşağı indiğimde Uygar ortalıkta yoktu. Kerem, o hırpalanmış haliyle ağır adımlarla yaklaştı. Elindeki minik mikrofonu yakama iliştirdi; dibime girmedikçe fark edilmesi imkansızdı. Kulaklığı da yerine yerleştirdiğinde artık hem fiziksel hem de zihinsel olarak hazırdım.

"Uygar arabada."

Yiğit'in sesiyle kapıya ilerlemeye başladım.

"Bol şans, güzelim."

Gülümseyerek geçiştirdim ve kendimi dışarıya attım. Keskin soğuk saçlarımın ıslak olmasından faydalanarak üzerime daha fazla hücum ettiğinde adımlarımı hızlandırdım ve saniyeler içinde kendimi arabanın içine attım.

"Lanet olsun," diye mırıldandım dişlerimin arasından. "Hava buz gibi."

Uygar, bu halime hafifçe gülümseyip motoru ateşledi. Sığındığımız o evi arkamızda bırakarak karanlığın içine süzüldük.

Koltukta huzursuzca kıpırdanıp sordum: "Neden Volvo'yla gitmiyoruz?"

Yiğit'in arabasını almıştık ve bu araç kesinlikle konforlu olmaktan çok uzaktı.

"Arabam dikkat çekiyor," dedi Uygar kestirip atarak. "Gereksiz riske yer yok."

Biraz gevşemeye, zihnimi dağıtmaya ihtiyacım vardı ama Uygar konuşmaya pek niyetli görünmüyordu. En sonunda dayanamadım ve sinirle karışık bir sesle inledim.

"Çok gerginim. Berbat hissediyorum."

Uygar, bakışlarını yoldan çekip bana döndü. O delici mavilikleriyle yüzümü karış karış eşeledi; her bir çizgiyi ezberlemek ister gibi bakıyordu.

Normalde bu kadar keskin bir bakıştan rahatsız olmam gerekirdi ama onda "bakışlarında kaybolmak" diye bir gerçek vardı.

O kadar derin ve anlam yüklüydü ki, o mavi karmaşanın içinde benliğimi kaybediyor gibiydim. Uygar başını tekrar yola çevirdiğinde üzerimdeki büyüyü atıp kendime geldim ve ben de dışarıyı izlemeye başladım.

"Rahatla," dedi sesi bu kez daha yumuşak, daha sahiplenici bir tonda çıkarken. "Ben yanındayım. Sana hiçbir şey olmayacak. Annene de hiçbir şey olmayacak."

Söylediklerinin bir zehir gibi değil de şifa gibi içime işlemesine izin verdim. Tam bu telkinle kendimi bırakmaya başlamıştım ki, sesindeki o gizemli ton geri döndü:

"Aklımda bir şey var, Ezra. Planıma bir yerden giriş yapmam gerekiyor," dedi sesi buz gibi bir kararlılıkla. "Ben de Daniel Bar'dan başlamak istiyorum." Duraksadı, kelimelerini tartıyor gibiydi. "Anneni kurtardıktan hemen sonra orayı yakacağım. Yaşar'ın her bir mekânını tek tek küle çevireceğim."

"Bir dakika," dedim, sesimdeki dehşet odanın soğuğuna karışırken. "Daniel Bar'ı... İçindeki insanlarla birlikte mi yakacaksın Uygar?"

Uygar seslice yutkundu. O an tüm kanın beynime sıçradığını, kulaklarımın uğuldadığını hissettim.

"Sen kafayı mı yedin?" diye bağırırken gözlerim birkaç santim büyümüş gibiydi.

"Ezra, emin ol oradaki hiçbir insan masum değil. Hepsi ölmeyi hak ediyor."

Söylediği şeyin ağırlığı ve takındığı o korkunç soğukkanlılık beni bozguna uğratmıştı. Nasıl bu kadar hissiz olabiliyordu?

"O insanları diri diri yakmayı nasıl düşünebilirsin?"

Uygar bıkkınlıkla karışık, sinirli bir nefes verdi. Onun ne hissettiği umurumda bile değildi. O barın içindekiler Heza'nın en berbat, en karanlık insanları olabilirdi ama onları diri diri yakmak...

Bunun etkisinden bir daha asla kurtulamazdım. Geceleri kabuslarıma o insanların çığlıklarını ekleyemezdim. Uygar, üzerindeki baskıyı hissedince pes edercesine kestirip attı.

"Tamam, sus artık. Önce onları dışarı çıkartıp sonra yakacağım mekânı."

Tatmin olmuş bir ifadeyle arkama yaslandım ve geçip giden ağaçlara, bize her seferinde biraz daha yaklaşan görkemli şehrin ışıklarına odaklanarak zihnimi rahatlatmaya çalıştım.

Vücudum müthiş gergindi ve parmaklarımdaki kaslar bile gerginlikten patlayacaktı. Kalbim, kan yerine adrenalin pompalıyor gibiydi. Tüm olumsuz düşünceler, sürekli en zayıf halimi kollayıp zihnime savaş açıyor, beni boşluğa sürüklemeye çalışıyordu.

Akrep ve yelkovan ağır ağır işlerken zihnim çok derin bir harptaydı. Aklıma akın eden düşüncelerden en etkili olan zihnimi parçalara ayırdığında şok etkisi yarattı ve seslice yutkundum.

Dayanamayıp Uygar'a döndüm.

"Maskeli Balo katliamı..."

Fısıltım arabada gümbürtü gibi çıktığında çoktan ellerim titriyordu.

Maskeli Balo Katliamı, bu şehrin üzerine sinmiş en kirli, en kanlı ve en acımasız oyunun adıydı. İki yıl önce Yaşar, şeytani bir dahilikle Heza'nın en yoksul kesimini hedef alan bir reklam kampanyası başlattı. 'Haznedar Şirketler Grubu'nun armağanı' adı altında, hayallerinde bile göremeyecekleri lüks bir balo vaat etti onlara. Yemekler, kıyafetler, masalsı bir eğlence...

Fakirliğin pençesindeki Heza halkı bu davetin aslında kendi cenazeleri için kurulan bir pusu olduğunu bilmeden koştular o salonlara. O gece orada dönen pazarlıkları bilenler, bu sırrın ağırlığıyla yaşayamayıp birer birer kendi hayatlarına son verdiler.

Cuma gecesi saat tam 00.00'ı vurduğunda salonun ihtişamı kan kokusuna büründü. Tam yüz elli çocuk birer gölge gibi ortadan kayboldu.

Aileler feryat figan dizlerini dövüyor, gözyaşları içinde Yaşar'a, yani çocuklarının celladına yalvarıyorlardı. Kimin yaptığını bilmeden evlatlarının katilinin ayaklarına kapanıp yardım istiyorlardı.

Yaşar, kaçırttığı o masum canları ödenememiş karanlık borçları karşılığında yer altı çetelerine birer eşya gibi pazarladı.

Çete liderlerinin elinde en ağır tacizlerin ve bitmek bilmeyen işkencelerin öznesi olan o çocuklar aylar süren bir cehennemin sonunda artık 'dayanıksız' görüldüklerinde, ailelerine parçalanmış ceset torbaları içinde iade edildiler.

Bazılarını ise çok daha karanlık bir son bekliyordu; gizli laboratuvarlarda insanlıktan çıkmış sözde bilim insanlarına 'denek' olarak satıldılar.

O çocukların başına ne geldiğini, hangi karanlık deliklerde son nefeslerini verdiklerini kimse hiçbir zaman öğrenemedi. Yaşar, tüm bu vahşeti bir "terör saldırısı" diyerek kendi üzerinden sıyırdı ve zavallı halkın karşısında ona kafa tutacak ne gücü ne de cesareti vardı.

Yaşar, karanlığın sadece tonu değil, bizzat kendisiydi.

"Ee, Ezra?"

Uygar'ın sorusuyla hatırladığım o kara gecenin zehrinden sıyrılırken kalbim içeride korkmuş bir kuş gibi titriyordu.

"O balodan sonra Heza'da bütün butikler o tür eşyalar satmayı bıraktı, Uygar. Peruk nereden bulacağız?"

Uygar bana tuhaf bir bakış attığında tekrar önüme döndüm.

"Bir kuaför arkadaşım var, o bize yardımcı olacaktır. Hatırladığım kadarıyla bazı kuaförlere eğitim verirken, kafa mankenlerine peruk takıp saç modelleri deniyorlardı. Eskiden yani, katliamdan önce. Onlardan birini verebilir. Tabii benim bir zamanlar Yaşar'ın adamı olduğumu bilmiyor."

"Uygar..." dedim, aklımdaki asıl soruyu yöneltmek istercesine. "O katliamda, senin payın neydi?"

Uygar'ın kasılan çenesi, direksiyonu sıkan parmakları ve gözlerinden çıkan zehirle çok derin bir konuya parmak bastığımı anladım.

"Dönen kirli oyunlarından haberim yoktu, Ezra. Herkesi öldürebilirim. Ama çocuklara elimi sürecek kadar orospu çocuğu değilim."

Söyledikleri beni öyle bir rahatlatmıştı ki Uygar'a sarılma isteğiyle dolup taşıyordum. Kendimi tutup gözlerimi yumduğumda tekrar düşüncelerimle savaşmaya hazırdım.

''Uygar, Yaşar sana çok güveniyordu ama neden çoğu olayda, daha doğrusu en karanlık planlarında sana her şeyi anlatmadı?''

Uygar titrek bir nefes aldı. Geçmişinin tozlu satırlarından Yaşar'ın adını kazıyıp atmak istiyordu sanki ama bu savaşta pek mümkün değildi.

''Evet bana çok güveniyordu,'' dedi dudakları alayla kıvrılırken. ''Ama aynı zamanda beni çok iyi tanıyordu. Ona mutlak bi sadakatle bağlıydım, bu doğru. Yine de sarsılmaz etik kurallarım vardı. Bana çevirdiği şeytanca oyunlardan bahsetseydi, gözümün açılıp onu yarı yolda bırakacağımı biliyordu.''

Kafamı ağır ağır sallarken ağzıma görünmez bir fermuar çektim. Yaşar'ın adını daha fazla anıp Uygar'ı karanlığa itmek istemiyordum. Zaten birkaç dakika sonra araba durdu.

Arabadan inerken Heza'nın kalabalığı kelimenin tek anlamıyla göz dolduruyordu. Bu gece tüm insanlar akın akın sokaklara inmiş gibiydi. Tüm kafeler tıklım tıklım dolu, bütün barlar gürültüleriyle sokakları bangır bangır titretiyordu.

İnsanlar birbirlerine temas etmeden sokakta yürüyemezken bu kalabalığı bu kadar özleyeceğim asla aklıma gelmezdi. Uygar elimi avuçlarının arasına aldığında tüm vücudum akıl almaz bir tepki vererek kasıldı ve kalbim boğazımda can çekişmeye başladı.

Soğuktan moraran dudaklarımı dişlerimin arasına aldım ve bakışımı Uygar'a çevirdim.

"İçeride evliymişiz gibi davranacağız, bozma tamam mı?"

Sorusu kafama balyoz gibi düşerken bir şey diyemedim ve Uygar beni sürükleyerek ara sokaklara daldı. Kenarlarda oturan gençler, çekirdek çitleyen kadınlar, erkekleri kesen kızlar...

O kadar cıvıl cıvıldı ki, bu kadar kirli bir şehirde hâlâ masum kalmayı başarabiliyorlardı. Yaşar'ın el sürmediği yerler parıldıyordu.

Derme çatma bir kuaför dükkanına girdiğimizde içerinin çok da kalabalık olmadığını fark ettim. Kırmızı ve yeşilin en cıvık tonuyla döşenmiş kuaför salonu orta büyüklükte ve lüksten kesinlikle çok uzaktı. Bir müşterinin saçlarına fön çekilirken arkadaki bir kapıdan çıkan adam Uygar'ı görünce çatık kaşlarını samimi bir gülümseye bıraktı.

"Uygar! Senin buralarda ne işin var yahu?"

Uygar adamın uzattığı elini, elimi bırakmadan diğer eliyle sıktı. Adam bana döndü.

"Hoş geldiniz?" dediğinde gülümsedim ve altındaki soruyu görmezden geldim.

"Eşim, Tuğçe. Bu da arkadaşım Turgut."

Uygar ne olur ne olmaz diyerek ismimi farklı söylemişti.

"Memnun oldum," diyerek gülümsediğimde, Turgut da aynı samimiyetle karşılık verdi. Ancak içimde bir yerlerde, ismimin yanına iliştirilen bu 'eş' sıfatı buz kesmeme neden oluyordu.

Yıllarca Yaşar'ın kanlı gölgesinde, altın bir kafesin içinde nefes almadan yaşadım. Onun hastalıklı kıskançlığı yüzünden yüzüm bir kez bile ekranlara yansımadı, Heza halkı adımı bilse de çehremi hiç görmedi. Ben o evde yaşayan bir hayalettim, sadece birkaç seçkin iş adamının gördüğü, Yaşar'ın gücünü sergilemek için yanına iliştirdiği dilsiz bir aksesuardım.

Şimdi ise bambaşka bir adamın yanında, bambaşka bir kimlikle dünyaya tanıtılıyordum. Özgür müydüm, yoksa sadece sahibim mi değişmişti, henüz bilmiyordum. Ama bu tutsaklık ilk defa işe yaramıştı. Bu adam beni tanımamıştı.

Uygar'da bu konfora sahipti. Hiçbir zaman Yaşar'la görünmemişti. Onu da sadece birkaç iş adamı tanıyordu. Yaşar'ın tüm işlerini gözler önünde olmadan, arkadan yürütüyordu. Bunu isteyen Yaşar'dı. Hem beni hem Uygar'ı adeta bir cam fanusta tutuyordu.

"Hayırlı olsun kardeşim. Çok şaşırdım," deyip bir süre bekledi ve ardından ekledi:

"Ee hangi rüzgâr attı seni buraya?"

Uygar yerinde huzursuzca kıpırdandı. İsteyeceği şey herkesi olumsuz etkileyecekti, en iyi o biliyordu.

"Bize iki adet peruk lazım, Turgut."

Turgut denen adamın gülümseyen yüzü bir anda kasıldı.

"Çevrede maskeli balo var da bizim mi haberimiz yok ulan?"

Hemen sinirlenmesi iyiye işaret değildi ama Uygar'a güvenmekten başka çarem yoktu.

"Sakin ol oğlum. Yok öyle bir şey. Çok önemli bir işim var. Bana güven," deyip durdu ve elini elimden çekip omzuma attı. Beni bir anda kendine çekip dudaklarını saçlarıma bastırdığında oraya yığılacaktım. Kaşlarım dehşetle havaya kalkmamak için savaşıyordu adeta. Karı koca gibi davranacaktık evet ama, bu hareketler artık fazlaya kaçıyordu. Kalbim birazdan olduğu yeri terk edecek gibi atarken beklentiyle karşımdaki adama baktım.

"Siz bekleyin ben getiriyorum," diyerek yanımızdan ayrılınca hızla kendimi Uygar'ın kollarının altından çektim ve sinir taşan bakışlarımı onu öldürmeyi amaçladım.

"Ne yapıyorsun sen Uygar?" diye fısıldadığımda Uygar gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.

"Ne yapmışım?"

Sinirle dudaklarımı kemirirken söylenmeye başladım.

"Aklın fikrin neredeyse artık."

Uygar kahkaha atmamak için direnirken ben her kıkırtısında daha fazla alevleniyordum.

"Bir de gülüyor. Bunu sana ödeteceğim Uygar."

"Sinirlenme, Ezra. Çok çirkin oluyorsun."

Söylediği şeyle ağzımdan çıkmak için hazırlanan sözler tekrar yerlerine kaçtı ve ağzım öylece açıkta kalakaldı. Kendimi toparladığımda Uygar güldü.

"Hem orada çırpınan kalbin pek öyle söylemiyordu."

Gözlerim dehşetle büyüdüğünde tam ağzıma gelen tün küfürleri sayacaktım ki Turgut geldi. Elindeki poşeti bize uzattığında gülüyordu.

"İşte burada. En yakın zamanda bir çocuk bekliyorum sizden." Ben utançtan kızarırken Uygar kafasını salladı ve "Eyvallah kardeşim," diyerek tekrar elimi tuttu. Dükkandan çıkarken içimdeki öfke yerini yine heyecana bırakırken Uygar fısıldadı:

"İşte başlıyoruz."