6

Arabada elimde tuttuğum poşete çatık kaşlarla bakıp uzaklara dalarken Uygar kahkahalarla gülüyordu. Sinirlerim iyice gerginleşmeye başladığında vücudumun her yeri yanarken Uygar'ın öptüğü yerler buzla kaplanmış gibi donuyordu.

Ellerimi sinirden yumruk yaptım ve kafamı poşetten kaldırarak Uygar ben çok güzel kahkaha atarım Soykan'a baktım.

"Söylesene Uygar, sende biraz akıl var mı?"

Uygar hâlâ gülerken sinirden inledim ve poşetin içindeki peruğu hızla kafama geçirdim. Sarı ve küt şeklinde olan peruk kafama tam oturduğunda söylenmeye başladım.

"Bak hâlâ gülüyor. Uygar o dişlerini ağzına dökerim."

Uygar sonunda gülmeyi kestiğinde kafasındaki peruğa göz gezdirdim. Kahverengiydi ve perçemleri o kadar uzundu ki ara da sıra da Uygar'ın gözüne giriyordu. Elindeki gözlüğü bana uzattığında taktım. O da kendi gözlüğünü taktı.

"Yaptım işte bir şeyler neden bu kadar uzatıyorsun ki? Ne kıymetli vücudun varmış, sanki ne yaptık," diye söylendiğinde ben dikiz aynasından kendime bakıyordum. Eh, adamlarıyla çok uzun süre konuşmasak bizi tanımazlardı. Hem Daniel Bar'a çok gitmezdim ben. Riskli olan Uygar'dı.

"Gülmeyi kes de başlayalım artık. Zamanla yarışıyoruz. Annem hâlâ onların elinde."

Uygar suratındaki gülümseme kırıntılarını atıp önümdeki torpidoya eğildi ve çıkardığı silahı elime tutuşturdu.

"Büyük ihtimalle kullanmak zorunda kalacaksın."

Kafamı onaylar anlamda salladım ve silahı pantolonumun içine sıkıştırarak kazağımı düzelttim.

"Hadi girelim."

Uygar arabadan indiğinde ben de vakit kaybetmeden indim ve titreyen bacaklarımla Daniel Bar'a doğru adımladım. Bir kilometre öteden bile duyulacak kadar büyük bir gürültü yayıyordu çevreye ve o kadar fazla ışık vardı ki gözlerimiz anında kamaşıyordu. Zaten Daniel Bar Heza'daki en popüler bardı.

Genellikle seçkin insanların, hata ünlülerin tercih ettiği bir mekân olduğu için oldukça kaliteli bir yerdi. Barın önünde durduğumuzda kapıdaki güvenlik yaka kartlarımızı görünce bir şey demeden bizi içeri aldı. Ve kâbus başladı. İçeride öyle bir atmosfer vardı ki, midem içeride can çekişmeye başladı.

İçki, ter ve sigara üçlüsünün iğrenç kokuları birbirine girmiş ve mekânı esir almıştı. Her tarafta striptiz yapan kızlar, sevgilileriyle yiyişen insanlar ve deli gibi dans edenler...

Daniel Bar'ın kalitesinden arta kalan birkaç kırıntı aradım ama bar resmen mahvolmuştu. Uygar'ın yokluğunda kimse ilgilenmediğinden berbat bir mekâna dönüşmüştü. Uygar'da bunun farkındaydı ve emeklerini harcadığı barı hayal kırıklığıyla süzüyordu. Yüksek ses müzikten kulaklarım anında rahatsız olmaya başladığında Uygar'ın elini tekrar elimde hissettim. Hızlı bir şekilde barmene doğru ilerlerken kaşlarımı çattım.

"Rüzgâr beni tanıyacaktır. Kerem ona bilgi verdi. Şimdiden hazırlıklı ol. Bize yardım edecek."

İçim hiç rahat değildi ama güvenmekten başka çarem yoktu. Bar taburelerine oturduğumuzda barmen bize döndü ve suratındaki gülümseme yüzünde patladı. Uzun saçlarını arkada küçük bir topuz yapmış, kahverengi gözleriyle pek dikkat çekmeyen biriydi.

"Uygar abi?" diye fısıldadığında ben seslice yutkundum.

"Rüzgâr, Ezra'nın annesi için geldik. Bize yardım etmelisin. Anlıyorsun değil mi?"

Rüzgâr yutkunarak hızla başını salladı.

"Abi sen yeter ki iste. Ne yapmam gerekiyorsa şu an yaparım."

Uygar gülümseyerek başını salladığında kısaca etrafı taradı. Sonra tekrar Rüzgâr denen barmene döndü. Rüzgâr ise hâlâ yüzünden atamadığı şaşkınlıkla bir bana bir Uygar'a bakıp duruyordu.

"Annesi burada, biliyorsun değil mi?" diye sordu Uygar. Yüksek sesli müziğe rağmen olabildiğince kısık tutuyordu sesini.

Rüzgar tekrar başını salladı.

"Evet abi, mahzende. Kerem abi sorunca kontrol ettim."

O an bir kere daha şaşırdım. Mahzeni sadece ben ve Uygar biliyoruz sanıyordum. Yaşar ne zamandan beri bu kadar dikkatsizleşmişti?

"Çok koruma var mı?" dedi Uygar etrafa kısaca bakış atarken.

Rüzgar durup düşündü ve yüzünü aydınlatan bir gülümsemeyle gözlerini Uygar'a dikti.

"Bugün Yaşar'ın halledilmesi gereken önemli bir işi varmış. Çoğu adamı o iş için gönderdi. Aşağıda her zamankinden daha az adam var ama yine de hâlâ çok riskli."

Uygar sakalını sıvazlarken biri ruhuma dokundu ve beni düşünce denizine itekledi. O kadar arafta hissediyordum ki, kafayı yemek üzereydim. Aşağıda ne ile karışılacağımızı bilmiyordum ve zaman her geçen saniye aleyhimizeydi. İçimdeki tüm duygular birbirlerine dolanıp önüme set gibi yığılıyordu. Sürekli engel çıkıyordu karşıma.

Annemi kurtarmak zorundaydım. Orada kolumu, bacağımı bıraksam bile, hatta ve hatta canımı bıraksam bile annemi Yaşar'ın kanlı ellerinde bırakamazdım. Zaman yavaş yavaş akmaya devam ederken ruhum izlerini o bara dökmeye başlamıştı bile. Düşüncelerin içinden yara almadan, parça bırakmadan kurtulmam mümkün olmuyordu. Damla damla akan kanları sadece ben görüyor ve hissediyordum. Bakışlarımı tekrar Rüzgar'a çevirdiğimde bir şeyler söylüyordu.

"Abi, Yaşar bugün burada."

Kalbim içeride ezilip büzülürken Uygar hiçbir şey belli etmeyen ifadesiyle Rüzgar'ı süzdü.

"Bu şimdi mi söylenir?"

Sinirle bir nefes verdi ve tekrar konuşmak için dudaklarını araladı; ama Rüzgar buna izin vermedi.

"Yaşar çıktı. Lanet olsun, sizi görecek!"

O an tüm damarlarım adrenalinden patlayacak gibi hissediyordum. Bir anda tüm nefesim boğazımda tıkanırken Uygar beni kolumdan tuttu ve kendine yapıştırdı. Yüzünü peruğun saklayacağı bir bölgeye, yani boynum ve kulağımın olduğu bölgeye gömünce nefesim boğazımı kesmeye başladı. Gözlerim dehşetle büyürken Uygar'ın sıcak nefesini boyumda hissetmem tüm tüylerimi tahrik etti ve hepsi havalandı.

"Yüzünü omzuma göm," diye fısıldadığında transtan çıkmış gibi hızla alnımı omzuna dayadım ve başımı yere eğdim.

Uygar'ın her oksijen çekip, karbondioksit verişinde içimde anlam veremediğim yerler sızlarken yutkunmamak için savaş veriyordum. Nefesi beni yakmaya yetecek kadar sıcaktı. Vücudum alevlerin arasında kalmış gibi yanarken, Uygar'ın o tarifi imkânsız olan kokusu tüm uzuvlarımın kaskatı kesilmesine neden oluyordu. Bu etkiler neydi bilmiyordum ama kesinlikle bunun hesabını daha sonra soracaktım.

"Abi, Yaşar çıktı bardan."

Uygar derin bir nefes verip yavaş yavaş çekilirken ben bu işkenceye daha fazla dayanamadım ve hızla geri çekildim.

"Bu neydi?" diye konuştuğumda, nefes nefese kalmış olduğumu fark ettim ve tam o an utançtan ölmek istedim.

Sonra Uygar'ın gözündeki renk bunu engelledi. Göz rengi o kadar koyulaşmıştı ki bakmaya korkacak duruma gelmiştim. Uygar yutkundu ve gözlerini yumdu. Çehresini incelediğimde bir kere daha yüz hatlarına hayran kaldım. Kirpikleri o kadar mükemmeldi ki, dudaklarım sızladı. O kirpiklerin üzerinde dolanmak istiyorlardı. Hızla bu düşünceyi kovduğumda Uygar gözlerini açtı.

"Yaşar'ın bizi görmemesi için aklıma o an bu geldi, Ezra. Bunun tartışacak vakit yok. Gitmeliyiz."

Hızla etrafı taradı ve elimi tuttuğu gibi bar tezgâhının altından barın öbür tarafına geçti. Daha ne olduğunu anlamadan bir kapı açtı ve içeri girdiğimizde kapıyı kapattı. Burası Yaşar'ın odasıydı.

"Sanırım başlıyoruz," diye mırıldandığımda Uygar bana bakıp göz kırptı derin bir soluk aldı.

"Şimdi, şu kapıyı açtığımızda mahzene ineceğiz. Kaç adam var bilmiyorum. Gerekiyorsa önüne çıkan herkese sık o silahı. Anneni kurtaracağız."

Yutkunarak başımı salladım. Başka şansım yoktu zaten. Ben sıkmasaydım onlar bana sıkacaktı. Uygar kapıyı açtığında hızla önüne geçtim ve koridora ilk çıkan oldum. Uygar'da arkamdan gelip kapıyı sessizce kapattı ve ilerlemeye başladık. Dar ve buz gibi olan bu koridor içimi ürpertiyordu. Uzun düz bir koridordu ve burada kimse yoktu. Önemli olan merdivenden aşağısıydı. Merdivene geldiğimizde Uygar mikrofonları etkinleştirmek için telefonuyla bir şeyler yaptı. Bunu da Kerem ayarlamıştı.

"Kerem, bizi duyabiliyor musun?"

"Evet."

Kerem'in sesi kulaklarıma dolduğunda içim biraz olsun rahatladı.

"Şimdi kameraları etkisiz hale getirdiğim gibi merdivenleri hızla inip mahzene girin. Merdivendekiler o ara kameradaki arızayı fark edip kontrol odasına gitmiş olacaklar. Unutmayın beş dakikanız var."

"Tamamdır," diye fısıldadığımda içim içime sığmıyor gibiydi.

"Hazır... " dedi telaşlı bir sesle. "Koşun!"

Belimdeki silahı çekmemle koşmaya başlamam bir oldu. Merdivenleri ikişer ikişer devirip koridorun sonundaki kapıyı hızla omuzlayarak mahzenin soğuk havasına daldık. İçeri girmemizle bir adamın bizi fark etmesi bir oldu. Lanet olsun! Bir silahın kulak tırmalayan patlaması mahzende yankılandığında, kendimi can havliyle en yakındaki kolonun arkasına attım. Uygar da hemen bir önümdeki kolona sığınmıştı.

Adam acil durum butonuna doğru hamle yaptığında, parmağım tereddüt etmeden tetiğe asıldı. Mermi havayı yırtıp hedefini bulurken, adam boğuk bir çığlıkla dizlerinin üzerine çöktü; bacağını tutarak yere yığılıyordu. Uygar, yerinden fırlayıp saniyeler içinde adamın silahını etkisiz hale getirdi. Bana verdiği işaretle siperimden çıktım, kalbim göğüs kafesimi döverken koşmaya devam ettim. Mahzen ucu bucağı görünmeyen bir oda labirenti gibiydi ve annemin bu hücrelerden hangisinde tutulduğuna dair en ufak bir fikrimiz yoktu.

"Çocuklar, iki dakika sonra kameralar düzeliyor ve üstelik silah sesiniz duyuldu. Hazır olun."

Silahıma daha sıkı tutunduğumda odalara açıp bakmaya başlamıştık bile. Girdiğimiz hiçbir odada annem yoktu ve sinirden kafayı yemek üzereydim. Ben sağ taraftaki, Uygar ise sol taraftaki kapılara bakıyordu.

"Süre doldu."

Kerem'in sesini duyduğum an, zihnimde patlayan binlerce cam kırığı ruhuma saplandı. Mideme sert bir tekme yemişçesine sarsılırken, koridoru yırtan o sağır edici silah sesleriyle kendimi refleks olarak en sondaki odaya attım. Ve tam o an, dünyamın enkazı altında kaldım. Annemi bir köşeye sinmiş, küçücük kalmış haliyle gördüğümde nefesim boğazımda düğümlendi; sanki tüm acılarım o odanın havasına sinmiş, yutkunmama bile izin vermiyordu.

"Anne..." diye fısıldadım.

Sesim bir hayaletin hıçkırığı gibiydi. Annem, başını dayadığı o soğuk duvardan güçlükle ayırıp bakışlarını bana çevirdiğinde; umudun artık son çığlıklarını attığı o yorgun gözleri benimkilerle buluştu.

Tam o sırada, hemen arkamda patlayan silah sesiyle kulaklarım uğuldamaya başladı. Korku, buz gibi bir zehir gibi damarlarımda dolaşıyordu. Uygar'ın kapının hemen ardında, benim için bir cehennemin ortasında çatıştığını biliyordum. Kapıyı bir hışımla kapatıp dünyaya kilit vurdum ve anneme koştum. Kollarımı o cılız bedenine doladığımda, onun kokusunu sanki bir daha hiç nefes alamayacakmışım gibi içime çektim. O an, üç yılın tüm sancısını, tüm hasretini ve tüm karanlığını o tek nefese sığdırıp içimden söküp atmak istedim.

"Annem, iyi misin?" diye sorduğumda saçlarına öpücükler bırakıyordum. Kısa ve yıpranmış siyah saçları hâlâ cennet gibi kokuyordu.

"İyiyim, iyiyim kızım."

Gözlerime bakarken içinde parlayan özlem kırıntılarını gördüm annemin yeşillerinde.

''O kadar özlemişim ki," deyip tekrar sarıldığında onu o kadar sıkı kavradım ki bırakmak istemiyordum. Annemden ayrılıp yüzünü avuçladığımda göz yaşlarımın akmadığını fark ettim.

"Anne, benim şimdi odadan çıkmam lazım. Burada kal ve sakın çıkma, tamam mı? Sakın anne."

Annem titreyen başıyla beni onayladığında, eğilip yanaklarına hızlı bir öpücük kondurdum ve bir saniye bile beklemeden kendimi dışarı attım. Tam o anda karşı odanın kapı eşiğinde Uygar'ın yaylım ateşine tutulduğunu gördüm. Vakit kaybetmeden, mermilerin havada uçuştuğu koridoru bir sıçrayışta geçip yanına sığındım. Uygar beni fark eder etmez alanı daraltıp bana yer açtı.

O ayakta kalıp kapı pervazından ateşe devam ederken, ben de dibine çökerek savunma pozisyonu aldım. Görüş açım oldukça dardı; Uygar'ın bacaklarının yanından, namlunun ucundan çıkan kıvılcımların eşliğinde koridora rastgele ateş açıyordum. İkimiz, daracık bir kapı eşiğinde, birbirimizin açıklarını kapatan tek bir vücut gibi ölümle aramıza duvardan bir barikat kurmuştuk.

Silah elimde her patladığında, namludan çıkan sarsıntı ruhumda bir deprem yaratıyordu. Genzi yakan o keskin barut kokusu burnuma ulaştıkça, ellerimdeki kanın hayali zihnimi bulandırıyor, ne yaptığımı sorguluyordum. Yerde serili bir yığın beden vardı ama karşıdan hâlâ en az beş namlu bize ölüm kusuyordu.

Tam o sırada bir adamın birkaç metre önümüzdeki odaya hamle yaptığını gördüm. Dişlerimi sıkarak silahı kavradım, titreyen ellerimle bacağını nişan alıp tetiği ezdim. Iskaladığımda boğazımdan sinirli bir inilti koptu. İkinci denememde kurşun hedefini buldu; adam acı dolu bir çığlıkla yere yığıldı.

Silahı elinden fırlayıp giderken başımı koridora çevirdim; Uygar'ın da birini indirdiğini gördüm. İçimde bir şeyler paramparça oluyordu. Bir insanın canını yaktığıma, o tetiği tereddütsüz çektiğime inanamıyordum. Vicdan azabı, göğüs kafesimi her yanından daraltan bir mengene gibi kalbime baskı yaparken silah sesleri bıçak gibi kesildi. Gözlerimi açtığımda gördüğüm tek şey, mahzenin soğuk zemininde etkisiz hale getirilmiş adamlar ve havada asılı kalan o ürkütücü sessizlikti.

Zamanın kum saati aleyhimize işlerken kendimi odadan dışarı attım ve tekrar annemin yanına daldım. Adrenalin çekilmeye başladıkça dizlerimin bağı çözülmüş, bacaklarım jöle gibi pelteleşmişti; vücudumdaki her hücre kontrolsüz bir titremenin pençesindeydi. Annemi kolundan kavrayıp yavaşça ayağa kaldırdığımda, sendeleyerek koridora çıktık.

"Koşmamız lazım anne," dedim, sesimdeki titremeyi gizleyemeyerek. "İyi misin? Dayanabilir misin?"

Annem, yüzündeki o sarsılmaz ifadeyle gözlerimin içine baktı ve sözlerimi keskin bir bıçak gibi böldü:

"İyiyim dedim sana Ezra, yürü."

Annem bıkkınlıkla konuştuğunda gözlerimi devirdim. Anne, her şart ve koşulda anneydi. Elimi eline kaydırıp sıkıca tuttum ve koşmaya başladık. Ayak tabanlarımın yere her sertçe temasında büyük bir acıyla zonkluyordu. Başımdan başlayıp parmak uçlarıma kadar acıyla savaşırken annemin sıkıca tuttuğum eli bile bana destek olamıyordu. Uygar'da birkaç adım önümüzdeyken Kerem'in sesi kulağımda yankılandı.

"Acil durum tuşuna basabildiler mi?" diye sorduğunda cevap verecek gibi hissetmiyordum.

"Hayır, basamadılar," dedi Uygar. Kesik kesik çıkan nefesini duyduğumda yutkundum.

"Tamam, çabuk olun. Fazla vaktiniz olmayabilir."

Merdivenler bittiğinde koridora çıktık ve orayı da sorunsuz bir şekilde bitirdiğimizde hızla Yaşar'ın odasına girdik. Ve oda da volta atan bir Rüzgar gördük. Bizi görünce yüzü bir gülümsemeyle aydınlandı.

"Sonunda!" dedi ve ardından ekledi: "Bar şu an güvenli. Adamların ikisi üst katta. Bir diğeri lavaboda. Şu an bu katta kimse yok. Hemen çıkmanız gerekiyor."

Hızla konuştuğunda bazı kelimeleri yutuyordu ve konuşurken sürekli uzun saç tutamlarını kulağının arkasına tıkıştırıyordu. Bu hali küçük bir çocuğu andırıyordu.

"Meltem hanım," dedi Uygar anneme dönerken. "Bardan çıkarken sürekli yere bakın. Kapıdaki güvenlik anlamasın, tamam mı?"

Annem kafasını salladığında Uygar başıyla bana talimat verdi ve birlikte odadan çıktık. Bar tezgâhının altından çıkıp hızla kapıya ilerlerken bar hâlâ tıklım tıklım doluydu. Yüksek müzik sesi ve bas etkisiyle başımın ağrısı iki katına çıktı ve eş zamanlı olarak midem bulanmaya başladı.

Kendimde adım atacak gücü bulamazken insanların tere bulanmış yapış yapış vücutlarından sıyrılmaya çalışmak ruhumdaki tüm enerjiyi silip süpürüyordu. Tekrar annemin elini tuttuğumda annem bana bir gülümseme yolladı. Dudaklarının kıvrılması, gözlerindeki sıcaklığın benim gözlerimdeki çaresizliğe, tükenmişliğe değdiğinde içimi kaplayan huzurla gülümsedim ve annemin elini daha sıkı tuttum.

Kapıdan çıkarken güvenliğe hiç bakmadık ve bir çırpıda köşeyi dönüp arabanın olduğu caddeye geldik. İçimde dolanmaya başlayan rahatlama hissiyle derin bir nefes aldım ve arka kapıyı açarak annemle içine yerleştim. Uygar arabayı çalıştırıp hızla oradan uzaklaşırken derin bir nefes alarak başımı arkaya yasladım ve gözlerimi yumdum. Bunca olan şey bana fazlaydı, haykırarak ağlamak istiyordum ama bir damla bile akıtacak gücüm yoktu. Göz yaşlarım yuvalarına geri kaçarken elimde silahın baskısını hâlâ hissediyor gibiydim.

"Ezra, neler oluyor? Önce beni başka bir yere gönderdiniz, saklanmamı söylediniz hiçbir açıklama yapmadan. Sonra ise kaçırıldım."

Annemin pürüzlü sesini işittiğimde, zihnimdeki uğultu bıçak gibi kesildi. Gözlerimi yavaşça araladım ve boynumdaki o ağır yükle kafamı ona çevirdim. Bakışlarındaki o ürkek ifade içimi sızlattı.

"Anne," dedim, sesim çatallaşarak. "Biliyorum, her şey sana çok tuhaf, çok korkunç görünüyor ama Yaşar... O herif benim yüzümden sana zarar verdi."

Gözlerimi kaçırdım, ellerim titriyordu.

"Daha fazla yapamazdım anne. O adama, o eve, o karanlığa daha fazla katlanamazdım. Bir şekilde oradan kaçmam gerekiyordu ve Uygar'da o esnada zaten Yaşar'dan kurtulmanın bir yolunu bulmuştu. Ondan rica ettim, o da bana yardım etti. Yaşar bu yüzden delirdi çünkü Uygar da onun en yakınıydı, ona ihanet ettiğini düşündü. Sırf beni geri getirebilmek, beni dize getirmek için seni kullandı." Boğazıma bir düğüm oturdu. "Çok özür dilerim, her şey benim suçum. Seni bu pisliğin içine ben çektim."

Annem, yorgun gözlerini gözlerime dikti. Bakışlarında öfke değil, derin bir keder vardı. Elini titreyerek uzattı, parmak uçları buz gibiydi.

"Hayır Ezra," diye fısıldadı, sesi hıçkırıkla karışık bir iç çekiş gibiydi. "Asıl her şey benim suçum. Sen babanın bıraktığı o koca enkazı tek başına temizlemek için kendini feda ettin. Yaşar'a boyun eğdin, sırf biz ayakta kalalım diye o adamla evlendin... Ve ben bir anne olarak buna seyirci kaldım, hiçbir şey yapamadım."

Gözlerim dolarken elini sıkıca tuttum.

"Sorun yok anne, geçti... Hepsi geçti. Her şeyi düzelteceğim, her şeyi düzene koyacağım, söz veriyorum."

Annem yüzüme uzun uzun baktı, sanki bende o eski, dertsiz Ezra'yı arıyor ama bulamıyordu. Dudakları titredi, sesi odadaki soğuk havaya karıştı:

"Peki şimdi ne olacak Ezra? Bundan sonra nereye sığınacağız?"

"Heza'da kalamazsınız, Meltem Hanım. Yurtdışına gitmeniz gerekiyor."

Bir anlığına arabadaki varlığını unuttuğum Uygar konuştuğunda kaşlarım çatıldı.

"Ne demek yurtdışı?"

Uygar derin bir nefes aldı ve konuştu.

"Burada kalırsa onu koruyamayız, Ezra. Daha kendimizi tam anlamıyla koruyamıyoruz. Bildiğim kadarıyla annenin Kapitol'de ablası oturuyor. Ona sahte kimlik ve pasaport çıkartarak oraya yollayacağım."

Annem sessiz kalırken ben yeniden sinirlenmeye başlamıştım bile. En basit olayda bile sürekli sinirlenmem, ellerimin titremesi ve gözüme perde iniyor gibi olması beni daha fazla sinirlendiriyordu.

"O zaman ben de onunla gideceğim."

Uygar sabır dilenircesine homurdanırken ben hâlâ kaşlarım çatık bir şekilde onu süzüyordum.

"Bak, Ezra. Tane tane anlatacağım. İyi dinle."

Gözlerimi kısarak ona bakmaya devam ettim.

"Anneni tanıyan yok. Havaalanından sorunsuzca geçebilir. Ama seni tanıyan birkaç kişi çıkabilir ve seni havaalanında gördükleri gibi Yaşar'a haber uçacaktır. Anında enselenirsiniz. Neden sabırlı olamıyorsun? Biraz sabredip beklersen bu işin sonu istediğimiz gibi bitecek."

Tam cevap verecektim ki Uygar'ın telefonu çaldı. Telefonu açarak kulağına götürdü ve konuştu.

"Söyle, Rüzgar?"

Sesi buz gibiydi. Karşı tarafı dinlerken yüzünde belli belirsiz bir ifade şekillendi.

"Herkesi tahliye ettikten sonra mekanı ateşe verdin, değil mi?"

Duyduklarımla elimi alnıma vurmamak için kendimi zor tuttum. Rüzgar mekanın altını üstüne getirip her şeyi ateşe vermişti.

Uygar, "Tamam koçum, paranı hesaba atacağım. Şimdi sana mesaj atacağım adrese git ve ismimi ver; seni işe alacaklar," dedikten sonra kısa bir "Eyvallah" ile görüşmeyi sonlandırdı. Birkaç saniye ekranda bir şeyler yapıp telefonu cebine tıktı.

"Yakmış mı?" diye sordum, sesimdeki heyecanı gizleyemeden. Uygar dikiz aynasından bakışlarımı yakaladı; gözlerinde tehlikeli bir ışıltı vardı.

"Evet, her yer küle dönmüş. Yaşar bu gece delirecek," dedi ve dudaklarının kenarıyla sırıttı. Onun bu ifadesi benim de yüzümde vahşi bir tebessüme sebep oldu. Annemi kaçırmanın bedelini ona öyle bir ödetmiştik ki, kendi başarımız karşısında kendimi ayakta alkışlayasım geliyordu.

"Ne zaman gideceğim?"

Annemin sorusuyla ona döndüm.

"Gitmek istiyor musun anne?" dediğimde annem başını salladı.

"Seni burada, bu cehennemin ortasında bırakmaya hiç gönlüm el vermiyor Ezra," dedi annem, sesi hüzünle titrerken. "Ama biliyorum ki burada kaldığım sürece sana hiçbir yararım dokunmaz. Aksine, her adımında karşına aşman gereken bir engel, bir zayıflık olarak çıkacağım."

Annemin sözleri kalbimde bir sızıya yol açtı. Şaşkınlıkla yüzüne bakarken, içimden geçenleri susturamıyordum: Beni hiç düşünmüyor muydu? Bu tehlikeli oyunun içinde yapayalnız kaldığımı, her an nefesimin kesilebileceğini göremiyor muydu? Annem, zihnimden geçen kara bulutları bakışlarımdan okumuş gibi burukça gülümsedi.

"Sakın seni önemsemediğimi, seni gözden çıkardığımı düşünme Ezra. Öyle şey olabilir mi kızım?" Titrek bir nefes alıp boğazındaki düğümü yutkunarak dağıtmaya çalıştı. "Benimkisi sadece sana güvenmek... Başka çarem yok. Bizi bu bataklıktan çekip çıkarabilecek tek kişi sensin. Eğer seninle kalırsam, seni korumak yerine sadece ayağına dolanırım."

Söylediklerinin her harfinde samimiydi, hissediyordum. Onu koruma arzusuyla yanıp tutuşsam da gerçek tüm çıplaklığıyla karşımdaydı: Onun için en güvenli liman, Selma teyzemin yanıydı. Benimse bu fırtınayla tek başıma yüzleşmem gerekiyordu.

"Pekâlâ, yarın sabah erkenden halledelim şu işi."

Araba rotasını yeniden Heza'nın çıkışına kırdığında, dikiz aynasında kalan her karaltı, arkada bıraktığım her insan ruhumdan bir parça koparıyordu. Şehir ışıkları geride silikleşirken, kalabalıkların gürültüsü yerini sağır edici ıssızlığa bırakıyordu. Biliyordum; çok geçmeden yine tanıdık ve boğucu sessizliğin içinde, kendi yankılarımla yapayalnız kalacaktım.