4

Gerginlikten kemirdiğim dudaklarımdan yayılan kan tadı midemi bulandırsa da umursamadan yolu izlemeye devam ettim.
Sıkıca kavradığım direksiyon, parmak boğumlarımı beyazlattığında onları biraz gevşetmem gerektiğini biliyordum ama vücuduma dalga dalga yayılan gerginlik buna izin vermiyordu.

Beynimin içinde çığlık atarak oradan oraya savrulan düşünceler, gözlerimin kararmasına neden oluyordu. Bayılacak gibi hissediyordum.

Daha Osmanoğlu denen adamın köpeklerinin bana yaptıklarını atlatamadan, böyle bir olayın içine düşmek beni olduğumdan daha dibe sürüklüyordu. Karanlıktan başka tutunabileceğim bir şey yoktu. Düşüncelerimle birlikte yapayalnızdım.

Ellerim ve ellerime eşlik eden dişlerim titrerken neye kafa yormam gerektiğinin farkında bile değildim. Uygar'ın yaralanmasına mı, Soner denen herifin bizi tekrar bulabilmesine mi, neye kafa yoracaktım ben?

"Hadi, sor."

Uygar'ın pürüzlü sesini işittiğimde gözlerimi birkaç saniyeliğine yoldan ayırdım ve ona baktım. Terler alnından sicim gibi akıyordu. Gözlerinin kırmızılığı karanlık arabadan bile belli olurken seslice yutkundum.

"Lanet olsun, Ezra," diye fısıldadığında kafamı tekrar yola çevirdim ve gaza biraz daha abandım.

Sanki stresimi ayağımın altındaki gaz pedalına akıtarak ezip geçmeye çalışıyor gibiydim. Kırık camdan içeri giren hava tüm vücudumu etkisiz hale getirdiğinde parmaklarımın artık direksiyonu hissetmediğini fark ettim.

"Suratımı inceleyeceğine sor. Kafandaki düşünceleri duymak istiyorum."

Sinirle soluduğumda aklıma akın eden düşünceleri ittirdim ve içlerinden en önemlilerini çekip çıkardım.

"Bak, bok gibi bir gece geçiriyorum! Üstüme gelmeyi kes. Zaten soracağım."

Uygar'ın ağzından hıhlama gibi bir ses çıkarken direksiyonu biraz daha sıkmaya çalıştım ama galiba beceremedim.

"Vurulan benim, Ezra."

Söylediği şey sinirlerimi bir ip gibi germekten başka bir şeye yaramıyordu.

"Az önce bir adam vurdum lanet olası!" dedim hayret ve dehşeti aynı anda barındıran bir sesle.

Gözlerim dehşetle açılmış bir şekilde yolda oyalanırken Uygar hiçbir tepki vermedi. Birkaç dakika sessizlik içinde geçerken beni boğan düşüncelere daha fazla dayanamadım.

"Orada ne halt oldu? Neden birden bire bir tuzağın içine düştük?"

Uygar derin bir nefes alırken sağ eliyle bacağına baskı yapıyordu. Kurşun sıyırmıştı ama canı fazlasıyla yanıyordu. Bunu ona baktığımda kolayca anlayabiliyordum.

"Soner seni benden alacaktı. Soner'in yanındaki Seda, bana mesaj attı. Neden bize yardım etti bilmiyorum."

Kelimeler tek tek algı merkezime girdiğinde ayağımı gaz pedalından çekip frene abandım. Araba ani bir frenle durduğunda, Uygar ağzından kaçan birkaç küfürle öne savruldu ve sol elini torpidoya uzatarak sert bir çarpışmadan kurtuldu.

Boş gözlerle yola baktığımda ellerimi gerçekten artık hissetmiyordum ve bu durumda araba kullanmam açıkça intihara girerdi.

"Ne yapıyorsun kızım sen? Öldüreceksin bizi!"

Bağırmasına aldırmadan bakışlarımı ona çevirdim ve en az ellerim kadar soğuk olan bir gülümseme yolladım ona.

"Beni alıp ne yapacaktı?"

Uygar derin bir iç çekip tekrar arkasına yaslandı ve sadece başını bana doğru döndürerek konuştu.

"Öldürecekti," deyip omuz silktiğinde rahat tavırları acıya dönüşerek kalbime yığıldı. "İntikam alacaktı kısaca."

İçimde depremler, fırtınalar olurken dışarıya yansıttığım tek şey soğuk bakışlardı. Uygar, derini görmek ister gibi gözlerimi aşındırırken kafamı yola çevirdim.

"Planların aksıyor, Uygar. Senin daha zeki olduğunu düşünüyordum."

Uygar'ın kaşlarını çattığını görmesem de hissediyordum. Havadaki gerginlik kokusu o kadar mide bulandırıcıydı ki bünyem artık kaldıramıyordu.

"Daha bu kaçıncı planım ki? Hem ben bu planları seni işin içine katmadan yapmıştım, Ezra. Her yönünle bana zorluk çıkartıyorsun."

İçimdeki öfke yavaş yavaş çekilirken yerini hayal kırıklığına bırakıyordu. Zaman üzerindeki zehri bize akıtırken sessizlik içinde geçen dakikalar, içime çektiğim her havayı bana günah kılıyordu.

Her yönümle zordum.

Her yönümle yük gibiydim.

Elimden gelen bir şey olsaydı şu saniye Uygar'ı burada bırakıp giderdim. Ama bu karanlıktan temiz çıkabilmek için Uygar'a ihtiyacım vardı. Muhtaçlık değildi bu; ikimiz de birbirimizi kullanıyorduk.

Gerçi ben Uygar'a sadece zorluk çıkartıyordum. Düşüncelerim ve duygularım içerideki harptan yara bere içinde kurtulurken ruhumu silkeledim ve kendime geldim.

"Yiğit'i ara, buraya gelsin. Daha fazla bu halde araba kullanamam."

Uygar bana yandan kısa bir bakış attı. Bakışlarında donuk bir ifade vardı.

"Gerek yok Yiğit'e falan. Ben sürerim. İn."

Sesinin tokluğu kulaklarımın uğuldamasına sebep oluyordu. Her zaman, Allah'ın lanet olasıca her zamanı bu etkiyi yaratıyordu. Arabadan indiğinde yaptığı şeyi fark ederek sinirle ciyakladım.

"Saçmalama vuruldun sen!"

O çoktan ön taraftan dolaşmış ve kapımı açmış bir şekilde bana bakıyordu. O bana böyle davranırken onu neden düşünüyordum ki? Salaklık bendeydi!

"İn dedim, Ezra. Uğraştırma beni."

Gözlerindeki sarsılmaz kararlılığı gördüğümde bıkkınlıkla ofladım ve arabadan indim. Ayaklarım uyumuştu ve adım atarken yığılmamak için direniyordum.

Arabanın kaportasına tutunarak ilerlerken Uygar koltuğa yerleşmişti. Sonunda tekrar arabaya bindiğimde gözlerim kapanmamak için savaş veriyordu.

"Yiğit'e ne söyleyeceğiz? Bizi polise şikâyet ederse şaşırmam," diye mırıldandığımda Uygar arabayı hızla gazladı.

"Öyle bir şey yapmayacak. Bize ihtiyacı var."

Sesindeki yoğunluktan fazla acı çektiğini anlayabiliyordum. Gözlerim artık direnemeyerek kapandığında kafam cama doğru düştü.

---

Sıcaktan suratıma yapışan saçlarım rahatsız hissetmeme yol açıyordu. Gözlerim yavaş yavaş açılırken elimle saçlarımı yüzümden uzaklaştırmaya çalışıyordum. Rahatsızlık hissi her yerimi örümcek ağı gibi sarmıştı.

Sonunda görüşüm tamamiyle yerine geldiğinde odamda olduğumu fark ettim. En son arabadaydım ve buraya nasıl geldiğime dair hiçbir fikrim yoktu.

Esneyerek banyoya ilerledim. Ayaklarım soğuk zeminle buluştuğunda tüylerim şaha kalktı ama bu iyi hissettirmişti. Aynada kendimi gördüğümde şaşırdım çünkü hissettiğimden daha iyi görünüyordum.

Musluğu açarak soğuk suyu yüzümle buluşturdum ve gelen ferahlık hissiyle dudaklarımın kenarı istemsizce kıvrıldı.

Banyoda işimi bitirip odadan çıktığımda biraz daha iyi hissediyordum. Elimdeki lastikle saçlarımı sıkı bir at kuyruğu yaptığımda ise tamamen kendimde hissediyordum.

Hızlı adımlarla merdivene ilerledim ve basamakları ikişer ikişer inerek salona girdim.

Gözlerim direkt Yiğit'i bulduğunda televizyon izlediğini gördüm. Ayaklarını sehpaya uzatmış ve kaşlarını çatmış bir şekilde kanaldaki belgeseli izliyordu.

Ona doğru ilerlediğimde bakışlarını hızla bana çevirdi ve yüzündeki ifadesizlik yerini endişeye bıraktığında kalbim sızladı.

Bu şefkat çok tanıdıktı.

"Sonunda uyandın," diye mırıldandı ve ayaklarını sehpadan çekerek oturuşunu düzeltti.

Yanına oturdum ve derin bir nefes aldım.

"Kaç saattir uyuyorum?" diye sorduğumda Yiğit alaycı bir şekilde güldü.

"Neredeyse bir gün oldu, Ezra."

Gözlerim şokla açılırken inanamıyordum. Sadece birkaç saat uyumuş gibi hissediyordum ve normal şartlarda bu kadar uyuyabilecek bir insan değildim.

"Şaka gibi," derken şaşkınlık sesime bulaşmıştı.

Yiğit hâlâ endişeyle yüzümü tararken tamamiyle iyi olup olmadığımı kontrol ediyor gibiydi.

"Ama değil," deyip omuz silkti ve gözlerini benden uzaklaştırıp tekrar televizyona döndü.

"Uygar nerede?" dediğimde aklıma gelen şeyle ciyakladım. "Tanrım, o vuruldu! O nerede Yiğit?"

Yiğit bıkkın bir nefes alıp suratını buruşturduğunda yüksek sesimden rahatsız olduğunu anladım ama umursamadan ona bakmaya devam ettim.

"Uyuyor, Ezra."

Hızla yerimden kalktım ve merdivenlere yöneldim. Neden bu kadar merak ediyordum bilmiyorum ama onu görmeden içimdeki huzursuzluk gitmeyecekti.

Odasının kapısını açtığımda ilk gördüğüm odayı aydınlatan gece lambasıydı. Bakışlarımı yatağa çevirdiğimde sırt üstü yatmış bir Uygar gördüm. Uyuyor muydu yoksa uyanık mıydı göremiyordum ve bu yüzden sessiz adımlarla odaya girdim.

Oda fazlasıyla sıcaktı. Yatağa ilerlediğimde Uygar'ın çıkardığı iniltiler kaşlarımı çatmama neden oldu. Ona biraz daha yaklaştığımda alnından boşalan terleri gördüm. Dudağımı ısırarak elimi alnına götürdüm.

Elime yayılan ıslak sıcaklıkla hızla elimi çektim. Yanıyordu. Uygar anlamsız mırıltılar çıkarırken ona doğru eğildim ve kazağına uzandım.

Kazağının ucundan tutarak üzerinden çıkarırken Uygar hâlâ mırıldanıyordu. Kafasını tutup kazağı tam anlamıyla çıkardığımda onu odanın bir köşesine fırlattım.

Ne yapmam gerektiğini bilmiyordum.

Ateşi vardı ve yarası ne durumdaydı göremiyordum. Bilinci açık mıydı anlayamıyordum. Endişeyle dudağımı kemirirken onu uyandırmam gerektiğini düşündüm. Yatağın köşesine oturup yavaşça onu sarsmaya başladım.

"Uygar," dediğimde huzursuzca kıpırdandı. Bilinci kapalı değildi. "Uygar uyanmalısın."

Uygar'ın kaşları çatıldı ve ardından elleri yumruk haline geldi. Seslice yutkundum.

"Beni bırakma," Uygar acıyla konuştuğunda nefesimi tuttum. "...sen de beni bırakma, Nefes."

Gözlerim şokla açılırken ne yapacağımı bilmiyordum. Kâbus görüyordu ve bu ona çok fazla acı veriyordu.

"Uygar, uyan."

Sesimi biraz daha yükselttiğimde Uygar hâlâ uykudaydı.

"Uygar!"

En sonunda seslice bağırdığımda Uygar'ın gözleri aniden açıldı ve kafası refleks olarak havalandı. Nefes sesi geceyi yırtıp geçecek derecede güçlüydü. Seslice yutkunup dudağını yaladıktan sonra kafasını tekrar yatağa bıraktı.

"Neden buradasın?"

Uyanır uyanmaz sorduğu soruya gözlerimi devirdim. Bakışlarım istemsizce biçimli ve çıplak vücudunda dolaştığında kuruyan dudaklarımı yaladım. Sonra yaptığım saçmalığı anlayarak bakışlarımı tekrar onun yüzüne çevirdim.

"Ateşin var, yaran nasıl?"

Uygar yattığı yerden doğruldu ve bacaklarını saran yorganı üzerinden attı. Sarılmış baldırını gördüğümde yüzüm istemsizce buruştu.

"Doktor çağırdık. İyi işte."

Derin bir soluk çektim.

"Su ister misin?"

Kafasını olumsuz anlamda salladı ve düz bir şekilde bana bakmaya devam etti.

"Nefes kim?"

Sormak istediğim son şey bile bu değildi ama o kadar merak ediyordum ki ağzımdan kaçıp giderken engel olamadım.

Uygar'ın kaşları çatıldığında, sıktığı çenesini bana göz kırparken ben yutkunmamak için savaş veriyordum.

"Bu ismi nerede duydun?" dediğinde bakışlarımı delip geçen gözlerinden kaçmamak için öyle bir savaş veriyordum ki neredeyse ağlayacaktım.

"Kâbus görüyordun ve-"

"Ve sen de dinlendin?"

Laflarımı ağzıma tıkıp söylediği şeyle kaşlarımı çattım.

"Seni uyandırmak için gelmiştim. Kâbus gördüğünü nereden bileyim?" diye söylendiğimde Uygar yataktan doğruluyordu.

Ben de onunla eş zamanlı olarak ayaklandım. Uygar aniden teklediğinde düşecek gibi oldu ve bir anlık korkuyla onun koluna yapıştım.

Uygar saniyeler içinde kendini topladığında vücutlarımız o kadar yakındı ki her noktamız temas halindeydi. Nefeslerimiz birbirlerine karışıp dans ederken odadaki tek müzik soluklarımızdı.

Uygar'ın bakışları kısa bir süreliğine dudaklarıma kaydığında seslice yutkundum ve istemsizce hâlâ tuttuğum koluna daha sıkı tutundum. Yaptığım utanç vericiydi ama bayılacak gibi hissediyordum.

O kadar yakındık ki, sanki konuşsaydı dudaklarımız buluşacaktı.

"Sınırlarını aşma."

Fısıldadığında ağzından dökülen kelimeler, yön kazanıp bana ulaştığında, ağırlığı altında ezildikçe ezildim. Seslice yutkunduktan sonra hızla geri çekildim.

Aramızda birkaç saniye, suskunlukla mühürlenmiş bir bakışma geçti, daha fazla dayanamayıp hızla odayı terk ettim. Titrek soluğum bedenimi sarsıyordu. Uygar'ın odasından silinen nefes seslerimiz yerini su sesine bıraktığında duşa girdiğini anladım.

Ayakta durmakta zorlanıyordum, merdivenin korkuluğuna tutundum ve nefesimin düzene girmesini bekledim. Neden vücudum bu tepkileri veriyordu bilmiyordum ama uzun zamandır hissettiğim bu yoğun acı artık bünyeme fazla geliyordu.

Konuşacak kimsem yoktu, içimde biriktirdiğim düşünceler ve hisler sürekli savaş halindeydi ve artık ruhum darbe almadan kurtulamıyordu.

İçimdeki sessiz çığlıkları artık ben bile duyamıyordum. Mutlu hissedebildiğim tek bir an bile yoktu, aslında mutlu hissetmeyeli üç yıl olmuştu.

Yaşar'la evli geçirdiğim her saniye bana bu dünyadaki cehennemimi yaşatıyordu. Acılar göz pınarlarıma ulaşıp göz yaşı yoluyla vücudumdan akıp giderken ağzımdan kaçan hıçkırığa engel olamadım. Eş zamanlı olarak elimi ağzıma götürdüm ve yırtarcasına sıktım.

Vücudumu ele geçiren duygular mantığımı bir paçavra gibi kenara fırlattı. Arkamda hissettiğim sıcak nefesle irkilemeden, belimde hissettiğim ellerin şokuna girdim. Vücudum bir bedene yaslanırken kulağımın arkasını okşayan nefes tüylerimi harekete geçirdi.

"Kendini sıkma, güzelim."

Yiğt'in buram buram masumiyet kokan sesiyle dayanamayan bedenim büyük bir acı dalgasıyla sarsıldı. Vücudumu ona çevirdim ve kollarımı boynuna doladım.

Belimde gezinen elleri beni rahatlatması gerekirken içimdeki tüm olumsuz duyguların odağına baskı yapıyordu ve ben haykırarak ağlamamak için kendimle savaşıyordum.

Savaşı kazanamayıp sesli ve acı dolu bir şekilde ağlarken Yiğit'in gömleğini avucumda sıkmaya başlamıştım. Gözyaşlarımı onun gömleğine akıtırken hissettiğim duygu karmaşası beni uçuruma sürüklüyordu.

Ağzımdan kaçan her acı dolu yakarış bedenimden güç koparıyordu; gücümün tükendiğini hissettiğimde yavaşça yere çöktüm ve sırtımı duvara dayadım.

Yiğit hızla yere çöktü ve beni tekrar sardı. Başımı omzuna gömüp ağlamaya devam ederken iki dakika sonra bu aptallığımdan utanacaktım ama o an ağlamaya ihtiyacım vardı.

Her şeyden çok ihtiyacım vardı.

Ağlamam iç çekmelere dönüşene kadar Yiğit'in sıcak göğsünden bir saniye bile ayrılmadım.

O kadar sıkı tutuyordu ki beni, ona o kadar minnettar hissediyordum ki o an kelimelere bile dökemezdim. İç çekişlerimi delip geçen kapı sesiyle birlikte ağlamaktan duyduğum pişmanlığı şimdi daha keskin hissediyordum.

Yiğit'in omzumdaki eli destek olurcasına omzumu sıktığında derin bir iç çektim.

"Neler oluyor?"

Uygar'ın pürüzlü çıkan sesi beni tekrar ağlama hissine iterken zorlukla yutkundum ve ağlamamak için dudaklarımı birbirine bastırdım.

"Sorun yok, ben hallediyorum," dedi Yiğit bıçak gibi keskin bir sesle.

Yiğit'e bir kere daha minnettar olurken yavaşça ayaklandı ve benim de kalkmama yadım etti. Yere bakarak yürüyordum ama Yiğit'in odasına ilerlediğimizi anlamıştım.

Uygar'ın yanından geçerken kolumu tutan eli, tenimi ateşe yaklaşmışım gibi alev alev yaktı. Kolumun sancısı beynime bir dalga gönderdiğinde hırsla geri çekildim.

Dehşetle büyüyen gözlerim yere bakmayı bıraktığında ilk gördüğüm şey Uygar'ın şaşkınlık akan yüzüydü.

Böyle bir tepki vereceğimi beklemiyordu. O an isteyeceğim son şey, Uygar'ın bana dokunmasıydı.

"Ezra ne oluyor?"

Uygar'ın gözlerinin ilk defa ev sahipliği yaptığı bu duygunun, bana bu kadar anlamlı gelmesi çok rahatsız ediciydi.

Benim için duyduğu endişe duygularımı tatmin ediyor gibiydi ama o an, ona olan öfkem o kadar yoğundu ki bu öfke sanki gözlerimden taşıyordu.

Uygar, gözümde şaklayan öfkeyle bir adım geriledi, bakışlarında hâlâ aynı sorgulama vardı.

"Dokunduğun yerlere dikkat, Uygar. Sınırlarını aşma."

Cümlem biter bitmez hızla önümdeki odaya girdiğimde Yiğit'te hiç vakit kaybetmeden ardımdan odaya girdi. Suratımda adeta gölcük oluşturan göz yaşlarını kazırcasına elimin tersiyle silerken o esnada Yiğit kapıyı kapatıyordu.

Bana döndüğünde, gözünün her bir santiminde beni delip geçen endişe kırıntıları vardı.

"Beni korkutuyorsun," diye mırıldandığında titrek bir nefes aldım.

"Neden?"

Çatallaşmış sesimle zavallıdan farksızdım. Resmen oyuncağını kaybetmiş küçük bir çocuk gibi hıçkırarak ağlamıştım, hem de bir başkasının önünde.

Kendime defalarca küfrederken içimdeki alevleri görmezden gelmek çok zordu. O kadar çok duyguyla savaşıyordum ki, ruhum yorgunluktan ağlıyordu.

"Ne işler çeviriyorsunuz, Ezra?"

Sorduğu soruyla beraber bakışlarımı ondan kaçırdım. Ne cevap vereceğimi bilmiyordum. Bilmeye hakkı var mıydı onu bile bilmiyordum.

"Bakışlarını kaçırmayı kes. Bana cevap ver."

Cümlesi, bir anda sinir damarlarıma kızgın demirler saplanmış gibi hissettirirken bakışlarımı hızla ona çevirdim ve kilitlenen çenemi açtım:

"O ağzını dağıttırma bana,'' derken sesim bir fısıltı gibi çıkmıştı. ''Düzgün konuş."

Ağzımdan dökülen kelimelere engel olamadım. Yanımda olmuştu, göz yaşlarımı silip beni korumuştu ama bana emir verildiği an pimi çekilmiş bombaya dönüyordum. Sinirden avuçlarıma geçirdiğim tırnaklarım canımı acıtmaya başlamıştı.

"Çok nankörsün! Bunları bilmeye ihtiyacım var, anlasana! Hangi lanet olasıca bok çukurundayım bilmeliyim."

Bıkkınca bir nefes aldığımda dizlerimde kalan son kuvvet kırıntılarıyla beraber kendimi yatağa bıraktım.

Ona anlatacaktım; ama zorladığı için değil, sadece istediğim için yapacaktım bunu. Avucuma geçirdiğim tırnakları sonunda serbest bıraktım.

"Yatağa otur, anlatacağım."

Yiğit söylediğim şeyle usulca yatağa oturdu ve beklenti dolu bakışlarını bana çevirdi.

"Yaşar Haznedar, benim kocam. Evet evet biliyorum, aramızda en az yirmi yaş var. Zaten isteyerek evlenmedim." Duraksarken, anılar zihnime üşüşmeye başlamıştı bile. Titrek bir nefes aldım. "Yaşar beni bir barda gördü, dağılmış haldeydim. Ama o gördü ve almak istedi. Beni almak istedi. Yaşar istediği her şeyi elde eder, buna kimse karşı çıkamaz. Buna benim geceler boyu geçirdiğim krizler, ona fırlattığım bıçaklar, kendimi boğmaya çalıştığım ipler bile karşı çıkamaz."

Zihnime o ince boşluktan sızan anılar, çığlık atmam için beni zorluyordu adeta. Son geçirdiğim kriz hepsinden kötüydü. Aklımı daha fazla işgal etmesine izin vermeden gözlerimi kaçırdım ve zorlukla devam ettim.

"Uygar ise başlarda Yaşar'ın en güvendiği insandı. Öldükten sonra bile işleri Uygar'a devredecekti. O derece güveniyordu. Ama sonra ne oldu bilmiyorum. Uygar ne gördü bilmiyorum, her ne gördüyse Yaşar'dan nefret etti. Bunu fark ettim. Uygar'ın yaptığı planı fark ettim. Uygar dikkatsiz değildi, sadece beni umursamıyordu ve onu bu kadar dikkatli izlediğimden haberi yoktu. Ama aslında bana sorarsan onu izlediğimden haberi vardı, oradan kurtulmak istediğimi biliyordu. Bunu dillendirmedi belki ama bana yardım etmek istedi. Sonuç olarak şu an buradayız. Şu anlık Uygar'a katlanmak zorundayım. En azından Yaşar ölene kadar."

Konuşmam bittiğinde bakışlarımı ona çevirdim ve suratındaki sarsılmaz şefkati bir kere daha gördüm.

"Anlıyorum..." diye mırıldandı ve zorlukla yutkundu. "Eğer... Eğer çok fazla nefessiz kalırsan, eğer bir parça nefese ihtiyacın olursa bana gel, Ezra. Yeter ki yalnız hissetme."