3

Elimi yarası kuruyan dudağıma götürdüm ve oynayarak oyalanmaya başladım. Açlıktan midem gurulduyordu ve Yiğit'in bir şeyler getirmesini bekliyorduk.

Uygar'la aynı ortamda bulunmak istemiyordum; daha birkaç saat geçmeden onun yüzünü tekrar görmek bana hiç iyi gelmiyordu. Yaramın kabuklarını küçük küçük koparırken elimdeki kesiklere baktım. Batan camları uyandıktan sonra çıkarmıştım. Nasıl göründüğüm hakkında hiçbir fikrim yoktu.

O kadar berbat hissediyordum ki, berbat hissettiğim kadar kötü görünüyorsam diyecek bir şey yoktu.

"Ezra, artık konuşmamız lazım. Nereye kadar böyle devam edecek?"

Uygar'ın o bıkkın, her şeyi ben bilirim edasındaki sesini işittiğimde cevap vermedim. İçimdeki tüm kelimeler o odada, Ali Osmanoğlu'nun yanında infaz edilmişti. Sessizliğim, ona karşı tek kalemdi.

"Pekala, ben konuşacağım," dedi Uygar, sesindeki sabırsızlığı gizleme gereği duymadan. "Sen susmak istiyorsan keyfin bilir."

O koltukta dikleşip otoriter bir tavır takınırken, ben bakışlarımı ellerime hapsetmiştim. Parmaklarımdaki küçük kesiklerin üzerinde sanki hayatımın tüm anlamı oradaymış gibi oyalanıyordum.

"Orada sana öyle davranmak zorundaydım. Ben bu planın her aşamasını düşünmek zorundayım."

"Bana kötü davranmanın planla ne ilgisi var Uygar?"

Sonunda dayanamayıp patladığımda, sesimdeki titremeyi gizleyemedim. Bakışlarımı kesiklerden çekip gözlerine diktiğimde yüzünde o sinir bozucu, zafer kazanmış ifadesi belirdi. Konuşmamı, sessizliğimi bozmamı bekliyordu ve ben yine tam istediği şeyi yapmıştım.

"Eğer bu işin sonu kötü biterse...'' diye başladı Uygar, sesi bir vasiyetname kadar ruhsuzdu. ''İstediğimi elde edemezsem ve sen tekrar Yaşar'ın eline düşersen, yaşama şansın olması için seni benim kaçırdığıma inanmaları gerekiyor. Kendi rızanla geldiğini anladıkları an, infazın sadece saniyeler sürer.''

Söylediklerini zihnimin o yorgun terazisinde tarttım; mantıksız tek bir gram bile yoktu. Bir açık, bir yalan aradım ama Uygar'ın stratejisi kusursuz ve bir o kadar da soğuktu.

''O piçin sana öyle davranacağını tahmin edemedim,'' diye mırıldandı, sesindeki öfke bu kez bana değil ucu açık bir hesaba aitti. ''Ama o da, bu gece olan her şeyi misliyle ödeyecek.''

Cevap vermedim. Sadece ağır ağır kafamı sallayarak bakışlarımı tekrar ellerime, o taze yara izlerine çevirdim. Kesiklerin etrafı hırçın bir kırmızıya dönmüş, kurumuş kan lekeleri tenimde çirkin birer harita oluşturmuştu.

''Acıyor mu?'' diye sordu Uygar. Sesinde ilk kez çatlaklardan sızan cılız bir merhamet belirtisi vardı. Hiçbir şey demeden omuz silktim. Acı, hissettiklerimin yanında çok küçük kalıyordu.

''Bundan sonraki aşama ne?''

Konuyu bu kadar keskin bir şekilde değiştirmeme bozulduğunu çatılan kaşlarından anladım ama üzerinde durmadı. Artık oyunun kuralları değişmişti.

"Arabamdaki paraları gördün, değil mi?' diye sordu Uygar, sanki sıradan bir şeyden bahseder gibi. ''Çok fazlalar ve onları bu şekilde yanımda taşımam intihar olur. Bankalar bizim için güvenli liman değil. Bu akşam nüfuzlu bir iş adamıyla yemek yiyeceğim. Eğer güvenimi kazanırsa, parayı onlara kanalize edip hem yatırım yapacağım hem de kalanını onların dokunulmaz kasalarında saklayacağım.''

Her ayrıntıyı bir satranç ustası gibi hesaplaması, bu kadar zeki ve öngörülü olması içten içe sinirimi bozsa da tek kelime etmedim. Sessizliğimi elini cebine atıp çıkardığı parlak bir telefonu bana uzatması böldü.

''Bu artık senin,'' dedi, sesindeki otorite bir anlığına yumuşar gibi oldu. ''Hat Yiğit'in üzerine kayıtlı, yani izi sürülemez. Birbirimizden kopmamamız için buna ihtiyacın var.''

Dünyadan bu kadar soyutlanmışken elimi uzatıp o son model telefonu aldığımda içimi çocuksu bir sevinç kapladı. Teknolojinin soğuk metalik dokusu, günlerdir hissettiğim tek modern şeydi.

Sevincimi gizleyememiş olmalıyım ki, Uygar'ın dudaklarında alaycı bir kıvrılma belirdi.

''Seni mutlu etmenin yolu bir telefon kadar basitse,'' dedi, gözlerinde ilk kez o kadar da karanlık olmayan bir parıltıyla. ''Söyle, senin için bir iPhone bayiliğini satın alayım.''

Onun bu kibirli teklifini cevapsız bırakıp dikkatimi elimdeki telefona verdim. Rehberde sadece tek bir isim vardı: Uygar.

Parmaklarım ekranın üzerinde kısa bir an duraksadı. Ona bir isim bahşetmek, onu hayatımın bir parçasıymış gibi kabul etmek istemiyordum. İsmi sildim. Yerine sadece 'O' yazdım. Belirsiz, uzak ve isimsiz... Tıpkı şu an içinde bulunduğumuz durum gibi.

Telefonu kilitleyip cebime koyduğumda, Uygar'ın bakışlarının hâlâ üzerimde olduğunu hissettim. Bakışları o kadar derin ve okunması güçtü ki sanki zihnimin içindeki o sessiz savaşı çözmeye çalışıyordu. Bana her yaklaştığını sandığımda o karanlık duvarlarını araya çekerek beni dışarı itiyordu. Bakışlarımız çarpıştı ama bu kez kafasını ilk çeviren o oldu.

"Aldığın her darbeyi Ali Osmanoğlu'nun hayatından çalacağım."

Bu sözleri müthiş bir sakinlikle, sanki sıradan bir vaatte bulunuyormuş gibi söyledi. Sesindeki o buz gibi kararlılık tüylerimi ürpertirken dış kapının açılma sesi odaya doldu. Yiğit içeri girmişti ama biz hâlâ Uygar'la o görünmez sınırda bakışıyorduk.

"Hey! Ben geldim."

Yiğit'in o her zamanki neşeli ama biraz da sitemkâr sesi kulaklarıma dolduğunda, gözlerimi zorlukla Uygar'ın üzerindeki o ağır çekimden kopardım. Yüzüme, ruhumdaki fırtınayı gizleyen sahte bir maske yerleştirip Yiğit'e döndüm.

"Ne getirdin bize? Çok acıktım."

Yiğit elindeki poşetleri sallayarak mutfağa yönelirken, Uygar'a yandan kısa ve tekinsiz bir bakış fırlattım. O odada, Uygar'ın o karanlık yeminiyle baş başa kalmak yerine Yiğit'in yarattığı o sahte güvenli limana, mutfağa sığındım.

"Merkezdeki bir işletmede ızgara tavuk yaptırdım."

Gözlerim günlerdir duyduğum en normal şeyi işitmiş olmanın verdiği bir refleksle parladı. O an sadece yaşadığım korkudan uzaklaşmak, o karanlık odadan kaçmak istedim. Yiğit'e doğru bir adım atıp kollarımı boynuna doladım, bu biraz da tutunacak bir dal aramak gibiydi.

"Kızım bi' dur!'' dedi kollarımdan kurtulmaya çalışırken. ''Boğacaksın, dursana!"

Yiğit'in kesik kesik çıkan sesine, içimdeki o sinir bozucu boşluğu doldurmak istercesine güldüm. Onu serbest bırakıp tezgahın üzerindeki poşetlere yöneldiğimde, kalbimdeki o ağır yumrunun hafiflediğini hissettim.

"Gören de aylardır yemek yemiyor der."

Yiğit'in homurdanmalarını umursamadan yerdeki poşetleri kaldırıp tezgâha koydum ve içindekileri çıkarmaya başladım. Ben salataları, mezeleri ve içecekleri masaya yerleştirirken Yiğit'te tavukları tabaklara yerleştiriyordu. Uygar mutfağa girdiğinde biz masayı hazırlamıştık bile. Hepimiz sessiz bir şekilde yemek masasına otururken odaklandığım tek şey tavuklardı.

-

Hepimiz mayışmış bir halde televizyon izlerken Yiğit kanaldan kanala atlıyordu.

"Dur bir kanalda artık."

Uygar'ın söylediği şeyle Yiğit rastgele bir kanalda durduğunda ekranda Yaşar'ın fotoğrafını görmem nefesimi tutmama neden oldu. Sağır edici bir sessizliğin sonunda spiker kadın konuşmaya başladığında kanın damarlarımdaki akışını hissedebiliyordum.

"Türkiye'nin önemli iş adamlarından biri olan Yaşar Haznedar, geçirdiği kalp krizi sebebiyle Özel Heza Hastanesi'ne kaldırıldı. Durumu stabil olan Haznedar'ın birkaç gün daha hastanede kalması gerektiği belirtildi. Şu an akıllardaki soru Haznedar'ın eşi, Ezra Haznedar'ın hastaneye neden gelmediği..."

Haberin devamını dinleyemeden gözlerim kararmaya başladı. Vücudum bu haber karşısında neden böyle bir tepki verdi bilmiyordum. Yaşar çok kötü bir insandı. Ona acımamam gerekiyordu ama sonra onun bana bazı anlarda davranış şekli, çok nadir olsa da baba gibi kucak açması aklıma geldikçe tüylerim şaha kalkıyordu. Gözlerimde biriken yaşlar bulanık görmeme sebep oluyordu. Gerçekten psikolojim bozulmuştu. Ondan deli gibi nefret ediyordum. Ama şu an ona neden üzülüyordum?

"Umarım ölmez. Daha yeni başlamıştık."

Uygar'ın hissizlik saçan sesi ortamı daha fazla gerdiğinde öfkenin ele geçirmiş olduğu gözlerimi buz mavilerine diktim. Öfkenin kör ettiği gözlerimi onun buz mavilerine diktim ama orada gördüğüm şey o kadar yabancıydı ki daha fazla dayanamadım. Ani bir hareketle arkamı dönüp kendimi dışarı attım.

Üzerimde sadece siyah mini elbisem ve botlarım vardı, bacaklarımı örten siyah mat çoraplar olmasaydı bu dondurucu soğukta bir adım bile atamazdım. Gökyüzü sanki benim için ağlamaya başlamıştı. Yağmur tenime değdiği an bir dayak etkisi yaratıyor, her damla ruhumdaki bir yaraya çarpıyordu. Ormanın derinliklerine, o çamura bata çıka ilerlerken arkamdan Yiğit'in haykırışını duydum.

"Ezra! Dur!"

Yiğit'in adımı haykıran sesini duyduğumda bile güneşi arkasına alan ormanda ilerlemeye devam ettim. Gökkuşağı çıkacaktı. Çamura bata çıka ilerlerken Yiğit kolumdan tuttu ve beni kendine çevirdi.

"Nereye gittiğini sanıyorsun sen? Hasta olacaksın!"

Yiğit'in de benim kadar ıslandığını gördüğümde vicdan azabıyla sarsıldım ve göz yaşlarım daha çok akmaya başladı. Yağmurun gizlediği gözyaşlarım akmaya devam ederken Yiğit gözlerimin içine bakıyordu.

"Ezra, lütfen... Hasta olacaksın, lütfen geri dönelim-"

Gerçek bir duygu hissedebilme ümidiyle Yiğit'in dudaklarına yapıştım. Ruhum o kadar karmakarışıktı ki bu acizliğe başvurmuştum. Fakat kocaman bir hiçlik dudaklarımdan sızıp boğazımda düğümlenmişti. Onu öperken hiçbir şey hissetmiyordum.

Yiğit önce afallasa da bana karşılık verdiğini hissettiğimde tiksintiyle geri çekildim. Bu tiksinti Yiğit'e karşı değildi. Kendime karşıydı. Bir anda Yiğit'in arkasında gördüğüm buz mavisi gözler ise o kadar sertti ki seslice yutkundum.

Bizi gördü.

Yiğit şok olmuş bir şekilde bana bakarken ben sadece Uygar'a odaklandım. Yutkunurken kalbim boğazımda can çekişiyordu, sanki kalp atışımı duyuyor gibiydim. Kulaklarımda müthiş bir uğuldama başlarken yağmur tenime işlemeye devam ediyordu.

"Hasta olacaksınız. Eve dönün."

Buydu. Söylediği tek şey buydu. Sonra arkasını döndü ve eve ilerlemeye başladı. Ne Yiğit'e ne de Uygar'a bakacak yüzüm yoktu. Yavaş adımlarla eve ilerlerken Yiğit'in ormana doğru döndüğünü gördüm. Kalbim vicdan azabının zehriyle kasılırken kendime küfürler savuruyordum. Yaptığım bu acizliği kendime asla yakıştıramıyordum. Sonunda eve girdiğimizde çamura bulanan botlarımı kenarda çıkarıp merdivenlere ilerlerken Uygar tırabzanlara yaslanmış bana bakıyordu.

"Sıcak bir duş al. Daha yeni iyileştin."

Hiçbir şey olmamış gibi davranması sinirlerimi daha fazla gerse de bir şey demeden merdivenleri tırmandım.

"Sonra da hazırlan. Akşam ki yemeğe sen de geliyorsun."

Tekrar bir cevap vermeden odama ilerledim ve kendimi sıcak suyun altına bıraktım.

-

Üstüme giydiğim, en az ruhum kadar siyah olan elbiseye baktım. Sırtımı davetkâr bir şekilde tamamiyle açıkta bırakırken, göğüs dekoltesi yoktu. Boyu dizimin bir karış üstünde, oldukça cezbedici görünüyordu. Dudağımda içimdeki vahşi yanımı sergileyen bordo bir ruj vardı ama yara hâlâ iyileşmediğinden biraz acınası görünüyordum. Ayağımda ise rujumun tonlarında topuklu bir ayakkabı vardı.

Eksiksiz gibi görünen bu tablo gözlerime gelindiğinde koca bir hiçlik saçıyordu. Elbise ve ayakkabılar tamamdı ama ruhum alınmış gibi hissediyordum. Kendime acıyan bakışlarımı hızla çevirdim. Askılıkta duran ince, siyah yağmurluğumu üstüme geçirdim ve odamın çıkışına ilerledim. Merdivenlere yönelmem gerekirken beni huzursuz eden bu olayı bitirmek için Yiğit'in odasına ilerledim. Kapının önünde durup derin bir nefes alırken kalbim içeride can çekişiyordu.

Titreyen ellerimle kapıyı çaldıktan birkaç saniye sonra Yiğit'in "Gel," demesiyle odaya girdim. Yiğit yatakta uzanmış tavanı izlerken beni gördüğünde kaşlarını çattı. Zorlukla yutkundum ve ona doğru ilerledim.

"Konuşabilir miyiz?"

Yiğit derin bir nefes alıp yattığı yerden kalktı ve yatakta oturur pozisyona geldi. Kısaca beni süzdükten sonra kafasını olumlu anlamda salladı.

"Konuş."

Onu ilk defa bu kadar ciddi görürken biraz çekindim. Derin nefesler alırken ne diyeceğimi düşünüyordum. Kelimeler bir araya gelmiyor, gelse bile anlamlı cümleler oluşmuyor gibiydi. Yaptığımın elle tutulur, savunulacak tek bir yanı bile yoktu.

"Yiğit çok özür dilerim. Biliyorum bu bir boku değiştirmeyecek ama o saçmalığı yaparken aklımdan ne geçiyordu inan bilmiyorum. Benden nefret edebilirsin, gerçekten. Ama üzgün olduğumu bil."

Yiğit uzun uzun gözlerime bakarken ben boğulduğumu hissediyordum. Psikolojim o kadar berbat bir haldeydi ki yaptıklarımı kafayı sıyırmış bir insan bile yapmazdı.

"Sorun yok," dedi saatler gibi gelen saniyelerin sonunda. "Beni öperken hiçbir şey hissetmediğini biliyorum. Olay şu ki: Sana karşılık vermemin nedeni sadece anlık zevkten kaynaklandı. Ben de bir şey hissetmedim. Bu aramızı bozmayacak. Unutabiliriz."

Söylediği şeyleri idrak ettikten sonra içimi kaplayan rahatlıkla gülümsedim. Bencildim. Gerçekten Yiğit'i kullanmış gibi hissediyordum ama pişmanlığımı tarif edemezdim.

"Pekâlâ. Şimdi gitmeliyim. Gece görüşürüz."

"Bu arada..." deyip durdu ve derin bir nefes aldı. "Çok güzel görünüyorsun."

Gülümseyerek teşekkür ederken omzumdan kalkması gereken yükün hâlâ orada durduğunu fark ettim. Hatta o yük katlanmış ve taşıyabileceğimden fazlasına dönüşmüştü.

"Teşekkürler..."

Hızla odadan çıkarken gerçekten duygu denizinde boğuluyordum. İçimden bir ses Yiğit'in söylediklerinin hiçbirinde gerçeklik payı olmadığını söylüyordu ama bu sesi boğup susturdum.

Merdivenleri hızlı hızlı inerken Uygar'ın kapı eşiğinde beni beklediğini gördüm. Giydiği siyah takım elbiseyle o kadar nefes kesiciydi ki zorlukla yutkundum. Özenle çizilmiş gibiydi yüzü. Sağ kaşının üstündeki ben bile onu kusursuzlaştırıyordu. İlahi bir yaratıktı, Uygar. Sonunda sesimi bulabildiğimde boğazımı temizleyip konuştum.

"Çıkabiliriz."

Uygar kafasını salladığında birlikte evden çıktık ve arabaya doğru ilerledik. Yağmur yağmıyordu ama yine de kesici bir soğuk vardı. Hızla arabaya bindiğimizde Uygar motoru çalıştırdığı gibi klimayı açtı.

"Görüşeceğimiz adam kim?" dediğimde evi arkamızda bırakmıştık.

"Önemi yok. Sadece Yaşar'dan ölesiye nefret eden biri."

Yaşar'dan nefret etmeyen var mıydı acaba? Bütün nefretlerin hedefiydi ve onu öldürmek isteyen insan sayısı gün geçtikçe artıyordu. Heza'da onu seven tek bir insan bile bulamazdınız.

"Neden?"

Merak ettiğim için değil, konu olsun diye sormuştum ve ilgisizliğim de sesime yansımıştı.

"Yaşar onun karısını öldürdü."

Söylediği şeyle kanım damarlarımdan çekiliyor gibi hissettim. Beynim harfleri birleştirip cümleleri algıladığında acı katlandı. Acıyla yanıyor gibiydim. Tanımadığım bir kadının ölümüne üzülüyordum elbette. Ama içimdeki alevlerin asıl nedeni, Yaşar'ın bana arada sırada bile olsa şefkatle dokunan ellerinin aslında onlarcasının canını almış olmasıydı. Diyecek bir şey bulamadığım için sustum ve yolu izlemeye başladım. Sessizlik içinde geçen yol kusma isteğine itiyordu beni. Bu yüzden bu sessizliği bölmek adına aklımda savaştığım soruları Uygar'a yönelttim.

"Ona da mı beni kaçırmış gibi göstereceksin?" dediğimde kafasını olumlu anlamda salladı.

"Eğer orada bana yine kötü davranırsan seni öldürürüm," dedim ölümcül bir sakinlikte.

Uygar pis pis sırıtırken ben yolu izlemeye devam ettim. Şaka yaptığımı sanıyordu ama ciddiydim. Sonunda bir mekânın önünde durduğumuzda dağın başında olduğumuzu fark ettim. Kalabalığı özlemiştim. Gittiğimiz her yer insanlardan uzak oluyordu; burası gibi. Şık mekâna dışarıdan baktığımda yine kimse yoktu. Yine insansız bir ortamdaydık ve normalde yalnızlığı sevmeme rağmen artık yalnızlık beni tedirgin ediyordu.

Soğuğun uzuvlarımı kaskatı kestiği gerçeğini görmezden gelemeyerek giydiğim elbiseye sövüyordum. Uygar arabadan indiğinde vakit kaybetmeden indim ve soğuğu karşıladım. Ağzımdan çıkan buharları izlerken hızlı adımlarla mekâna ilerliyorduk.

Uygar'ın kasılmış yüz hatlarının sebebinin soğuktan değil de gerginlikten olduğunu biliyordum. Kapıyı açtığında geçmem için kenara kaydı. İçeri girdiğimde yüzüme çarpan sıcak havayla neredeyse gülümseyecektim. Bizi karşılayan garson, bir yaşlı adam ve bir genç kızın bulunduğu masaya doğru yönlendirdi bizi. Sıcaklık nedeniyle gevşeyen vücudum yorgun hissetmeme neden olurken masaya varmıştık.

"Hoş geldiniz!"

Yaşlı adam oturduğu yerden kalkıp buruşuk elleriyle önce Uygar'la tokalaştı. Ardından bana döndüğünde yüzündeki gülümseme suratında dondu, kaşları çatıldı. Donuk bakışların ev sahipliği yaptığı gözler beni esir alırken yutkunmamak için direniyordum. Korkmuyordum, sadece çok büyük bir tiksinti hissediyordum. Keskin bir nefes aldığımda sonunda uzattığı eli sıktım ve orada daha fazla oyalanmayıp elimi çektim. Sonra genç kıza döndüm ve onun da elini sıktım. Kız sarışındı ve kalçasını örtmeyecek türden beyaz bir elbise giymişti. Güzel değildi, tamamiyle makyaj dolu bi kovaya batırılmış gibiydi. Sonunda tokalaşma faslı bittiğinde yerimize oturduk.

"Hanımefendiden bahsetmemiştin Uygar?" dedi adam soru sorarcasına. Sesi az önceki neşesini kaybetmiş gibiydi.

''Tanıştırayım, Soner. Ezra Haznedar. Yaşar'ın eşi. Yaşar'ın ona nasıl değer verdiğini de biliyorsun. Kısaca şöyle söyleyeyim; Ezra'yı kaçırdım."

Kaçırmak kelimesi bana nedense çok komik geliyordu ama gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Yaşlı adam kahverengi gözlerini kıstı ve beni süzdü. Bakışları çok rahatsız ediciydi.

"Bu bizim aklımıza neden gelmedi?" deyip kahkaha attı ama Uygar ve bende mimik oynamayınca ekledi: "Şaka yapıyorum yahu!"

Uygar soğukça tebessüm etse de yerinde huzursuzca kıpırdanıyordu. Ters giden bir şeyler var gibiydi. Elini ensesine götürüp orada biraz oyalandı. Adam sonunda gülmesini bitirdiğinde derin bir nefes aldı ve gülerken akan yaşlarını sildi.

"Önce bir şeyler yiyelim sonra konuşuruz," dedi Soner. Uygar başını tamam anlamında sallayınca Soner arkadaki garsonu çağırdı ve kulağına bir şeyler fısıldadı. O sırada yanındaki kadın Uygar'a döndü.

"Planın nasıl gidiyor, Uygar?"

Uygar bakışlarını kadına çevirdiğinde yüzündeki gerginlik çok belliydi.

"Şimdilik iyi, Seda."

Seda soğukça güldüğünde huzursuzluğum artmıştı. Bu Seda kimdi? Hiçbir bok bilmemek beni deli ediyordu. Dişlerimi birbirine kenetlerken gıcırtılarını sadece ben duyuyordum.

"Öyle her önüne gelene güvenirsen bu iş yürümez."

Uygar kaşlarını çatıp Seda'yı süzdüğünde derin bir nefes aldım. Seda imalı bir şekilde gülmeye devam ettiğinde Uygar sinirlenmiş görünüyordu.

"Ben bir lavaboya gideyim," diyerek ayaklandı Soner. Lavaboya doğru ilerlerken Seda'da bir şey söylemeden arkasından gitti.

"Hiç sevemedim bunları," diye mırıldandığımda Uygar bakışlarını bana çevirdi. Tam bir şey söylemek için ağzını açtığı anda telefonundan gelen titreme sesiyle cebindeki telefonu çıkardı. Birkaç saniye stabil bir ifadeyle ekrana baktıktan sonra hızla kafasını kaldırdı ve garsonların olduğu yere baktı. Seslice yutkunduğunda bir şeyler döndüğünü anladım.

"Ne oluyor?"

Endişeyle çıkan sesim Uygar'ı kendine getirmiş gibiydi. Hızla bakışlarını bana çevirdi ve ben sarsıldım. İlk defa bakışlarında bu kadar net öfke görüyordum.

"Buradan çıkacağız. Çıktığımız gibi sağ tarafa dön ve koş, tamam mı Ezra? Sakın arkana bakma, koş ve bir yerde saklan. Seni aramamı bekle."

Gözlerim dehşetle büyürken Uygar ayağı kalktı.

"Ne diyorsun sen? Ne boklar dönüyor?" diye fısıldadığım sırada Uygar eliyle elimi hapsetti ve beni mekânın kapısına doğru sürüklemeye başladı. Tökezlesem de bir şey demeden ona ayak uyduruyormaya çalışıyordum. Her adımımda kalbim gümbürdüyor, endişe minik minik tenimi ısırıyordu. Sonunda kapıya vardığımızda, görevli geçmemize izin vermeyince Uygar'ın dişlerini sıktığını gördüm.

"Efendim, çıkamazsınız."

Sesindeki ürpertici hava tüylerimi şaha kaldırırken Uygar sağ elini havaya kaldırdı ve adamın gözüne gelişine bir yumruk salladı. Adam savrularak kenara düştüğünde Uygar hızla kapıdan çıktı, beni de sürükleyerek. Dizlerimi ayakta tutmaya yarayan bir ip varmış da artık görevine son vermiş gibi hissediyordum. Tüm kuvvet saniye saniye vücudumdan çekiliyordu.

Arkadan gelen bağrışma sesleri ve Soner'in "Yakalayın şunları!" diye bağırışını duyduğumda ise korkuyu gerçek anlamda içime almıştım.

"Şimdi koş, Ezra!"

Düğmeme basılmış gibi elimi Uygar'ın elinden kurtardım ve sağ tarafa doğru koşmaya başladım. Nefesim boğazımda bir yumru oluşturuyordu. Her yutkunmak istediğimde katlanarak büyüyor, acıyla boğazıma saplanıyordu. Ayağımın altındaki zemine o kadar sert basıyordum ki, bastığım yerler yarılıyor gibiydi. Mideme giren kramplar nedeniyle çığlık atmak istiyordum. Bu topuklularla çok yavaştım! Sonunda dayanamadım ve arkama baktım. Kimse yoktu.

Korkuyla olduğum yerde dururken nefes seslerim gecenin sessizliğini yırtıyordu. Dizlerime doğru eğilerek derin nefesler aldım. Kalbim sanki vücudumun her bölgesinde ayrı ayrı atıyor gibiydi. Uygar hangi cehenneme girmişti? Onun dediğini yapıp saklanamazdım. Bunu yapacak kadar sabırlı biri değildim. Mekândan çok uzaklaşmamıştım ve ne yapacağıma dair aklımda hiçbir fikir yoktu.

Tam o anda nefes seslerim bir silah sesine karıştığında dehşetle doğruldum. O silah sesini birkaç silah sesi daha takip ettiğinde kalbim can çekişiyordu. Kafayı yiyecek gibi hissediyordum.

Tam o anda karşıda Uygar'ın VOLVO'sunu gördüğümde beynimde çakan şimşekle arabaya doğru ilerledim. Bu sırada etrafa tedirgin bakışlar atıyordum. Sonunda arabaya vardığımda etrafa biraz bakındım ve işimi görecek büyüklükte bir taşı avuçladım. Derin bir nefes aldıktan sonra vakit kaybetmeden avucumdaki taşla sürücü tarafındaki cama vurmaya başladım. Birkaç vuruşta cam parçalara ayrıldığında o kadar büyük bir gürültü çıkmıştı ki, hemen harekete geçmeseydim beni yakalayacaklardı.

Hızla arabanın torpidosundan Uygar'ın silahını kaptım ve sesin geldiğini tahmin ettiğim yere ilerledim: Otoparka. Hızlı bir şekilde attığım her adımda kalbim içeride şekil değiştiriyordu. Ellerimdeki silahı sıkıca kavrarken bile bu yaptığım mantıklı gelmiyordu. Hayatımda hiç silah tutmamıştım. Ellerim avucumun içindeki bu yabancı cisme tepki verir gibi titriyordu.

Karanlık otopark göründüğünde neredeyse nefesimi tutacaktım. Yavaş adımlarla otoparka girdiğimde gözlerimle her yeri tarıyordum. Cılız birkaç ışık etrafı görmemi sağlasa da yeterli gelmiyordu; gözlerim kararıyordu. Heyecandan düşüp bayılacak gibi hissederken ayaklarım beni taşıyamıyor gibiydi. Biraz ileride bir hareketlilik gördüğümde sıkışan nefesimle sessiz bir şekilde oraya ilerledim ve gördüm: Yere doğru diz çökmüş bir Uygar ve elindeki silahı ona doğrultan Soner.

Ağzımdan çıkan çığlığa engel olamadığımda Soner ve Uygar'ın bakışları aynı anda bana döndü. Uygar nasıl diz çökerdi? Aklım almıyordu; ama o anda yerdeki kırmızı sıvıyı gördüğümde hemen Uygar'ın vücudunu taradım ve bacağından yaralandığını gördüm. Gözlerim dehşetle açılırken Soner'in kahkahasını işittim.

"İşte, aradığımız burada! Hem de kendi ayaklarıyla bize gelmiş!"

İğrenç kahkahasıyla bakışlarımı Uygar'dan ayırdım ve kuruyan dudaklarımı yaladım.

"Onu hemen bırak, Soner. Yoksa seni öldürürüm."

Soner soğukça gülümsediğinde içimdeki korku bir an olsun azalmıyordu.

"Sen mi beni öldüreceksin? Güldürme beni, fahişe."

Söylediği şeyle gözlerim dehşetle büyüdü ve içimdeki tüm öfkeyi ayaklandırdı.

"Ne dedin?" diye fısıldadığımda Soner bir kahkaha daha patlattı.

"Dedim ki: Sen Yaşar'ın parası için onun altına giren fahişenin birisin ve-"

Elimdeki silahı doğru amaç için kullanmıştım. Karşımdaki adamın ayağına doğrulttuğum silah büyük bir gürültüyle havayı parçaladığında kötü hissetmiyordum. Bunu hak etmişti.

"Nasılmış piç kurusu? Elinde bir silah varsa hakkını verip onu patlatmalısın!" diye bağırdığımda Soner acı içinde yerde kıvranıyordu. Uygar adamın elinden düşen silahı alıp zorlukla doğrulduğunda ona doğru ilerledim ve kalkmasına yardım ettim. Elimdeki silahın baskısı tüm vücudumu zangır zangır titretiyordu.

"Sana inanamıyorum," diye mırıldandığında gülümsedim ve hemen sonra vurulduğu aklıma gelince gülmeyi kestim.

"Hemen çıkmalıyız buradan," derken barut kokusu genzimi yakıyordu.

Uygar kafasını salladığında hızlı adımlarla otoparkın çıkışına ilerledik. Uygar adım atarken zorlanıyordu ama kurşunun sıyırdığı belliydi. Tam çıkışa gelmiştik ki görüş açıma giren sarı saçlarla yutkundum. Elimdeki silahı daha sıkı avuçladığımda artık canım yanmaya başlamıştı. Nefes nefese kalmış şekilde önce bize baktı, ardından arkamızdaki Soner'e.

"Hemen kaçın buradan," diye fısıldadığında şok olmuş bir şekilde ona baktım. Bizi koruyordu. "Ne duruyorsunuz, haydi!"

Uygar elimi avuçlayıp ilerlemeye başladığında sonunda kendime gelmiştim. Ortalık boş görünüyordu. Uygar aniden yürümeyi kesip bana döndüğünde nefesimi tuttum. Gözleri kızarmıştı ve gerçekten dağılmış görünüyordu. Uzun bir süre gözleri gözlerimde oyalandığında bayılacağımı hissettim.

"Bir daha..." diye mırıldandığında elimi daha sıktı tuttu. "Bir daha sakın kendini tehlikeye atma, güzelim. Sakın."