1

Arabayı dolduran sessizlik, her geçen saniye sinirlerimi biraz daha geriyordu. Kendi içimde inatla direniyor, ağzımı açmamaya kararlı duruyordum. Yeni derinin keskin kokusu midemi bulandırmaya başlamıştı. Daha fazla dayanamadım, camı açan düğmeye bastım.

Cam hızla aşağı inerken yüzüme çarpan soğuk hava tenimi sızlattı. Yine de midemdeki bulantıyı hafifleten tek şey buydu. Dudaklarımda, en ufak bir neşe taşımayan soğuk bir tebessüm belirdi.

Dün gece... Zihnimde hâlâ koca bir enkazdı. Pişman mıydım, yoksa olanları kabullenmeye mi çalışıyordum, bilmiyordum. Duygularım birbirine karışmıştı. Hangisini anlamaya çalışsam diğerleri de peşinden geliyor, hepsi birden içimi sıkıştırıyordu.

Dün gece, beni üç yıldır cehennemin en karanlık köşesine hapseden adamdan, ne yazık ki kocamdan, kaçmıştım. Uygar'ın bu hikâyenin neresinde durduğunu tam olarak bilmiyordum.

O da Yaşar'ın hem dostu hem korumasıydı. Aslında Yaşar'dan ilk kaçacak kişi oydu. Ben ise bir şekilde kendimi bu plana dahil etmiştim.

Kaşlarımı gevşetip başımı camdan dışarı uzattım, yüzümü rüzgâra bıraktım. Yanımızdan hızla geçip giden ağaçlar, zihnimi uyuşturan sessiz şahitler gibiydi. Gözlerimi bu akışa bırakıp sonsuz bir uykuya dalabilirdim sanki. Ellerimi kabanımın ceplerine gömdüm ve önümüzde uzanan, nereye varacağı belli olmayan yolu izlemeyi sürdürdüm.

"Hasta olacaksın, Ezra."

Tok sesi kulaklarıma çarptığı anda vücudum gerildi. En son dün gece duyduğum bu ses, içimde tarif edemediğim bir sarsıntı yaratıyordu. Başımı rüzgârdan çekip yavaşça ona döndüm.

Keskin, mermerden yontulmuş gibi duran kemikli yüz hatları ve tüm sertliğine rağmen dolgunluğunu koruyan dudakları... Öylesine kusursuz, öylesine göz alıcıydı ki ona bakmak bir ayrıcalık, bir kez daha bakmaktan kaçınmaksa imkânsız bir zaaf gibiydi.

Karanlık bir cazibesi vardı, insanı kendine çeken ama yakacağını da hissettiren bir güç.

"Soğuk değil," dedim olabildiğince sakin bir sesle ve kafamı tekrar cama yönelttim.

Ama eş zamanlı olarak camım kapanırken kafamı hızla geri çektim ve dehşetin etkisiyle açılan gözlerimi ona çevirdim.

"Kafam arada kalıyordu, Uygar!"

Uygar omuz silkip cevap vermediğinde sinirle arkama yaslandım. Camı tekrar açmaya çalışmakla vakit kaybetmeyecektim çünkü kilitlediğini biliyordum. Arabaya tekrar bir sessizlik çöktüğünde sinirlerim bir yay gibi iyice gerilmişti ve içimde yükselmekte olan öfkeyi kontrol altına alamıyordum.

"Aç mısın?"

Sonunda tekrar konuştuğunda içimdeki öfkenin nedeniyle hiddetle bağırdım.

"Hayır!"

Uygar'ın yüzündeki sert ifade cevabımla birlikte daha da derinleşti. Direksiyonu kavrayan parmak boğumlarının beyazladığını görebiliyordum. Bu yolculuk dışarıdan bakıldığında romantik bir firar gibi görünse de, aslında ikimizin de mecburiyetlerden ördüğü bir hapishaneydi.

"Dün geceden beri bir şey yemedik Ezra, nasıl aç değilsin?"

"Aç olsam ne olacak, Uygar? Girdiğimiz ilk mekânda bizi enselerler, biliyorsun değil mi?"

Uygar'ın dudağının kenarı hafif yukarı kıvrılırken sırıtışındaki ilahi güzellik beni tekrar afallattı.

"Arabada yiyecek bir şeyler var zaten. O kadar salak değilim."

Söylediği şeyle gülmeye başladım ve gülüşlerimin arasından "Orası tartışılır," dedim.

Uygar, üzerimdeki yoğun bakışlarımı görmezden gelerek öne uzandı ve torpidodan beyaz bir poşet çıkardı. Sıradan bir market poşetini, sanki dünyanın en önemsiz şeyini veriyormuş gibi kucağıma bıraktığında bakışlarımı ondan çekip poşete çevirdim.

Vakit kaybetmeden poşeti açtım. İçinde alelacele folyoya sarılmış birkaç paket vardı. Birini alıp folyoyu yırttığımda burnuma tanıdık bir koku geldi: tost.

Az önce zihnimi meşgul eden karanlık düşünceler bir anlığına dağıldı, gözlerim çocuksu bir neşeyle parladı. Hiç düşünmeden tostumdan kocaman bir ısırık aldım. O an kaçıyor oluşumuz, peşimizdeki tehlike ve dünyanın geri kalanı aklımdan silindi.

Geriye yalnızca ilk ısırığın verdiği mutluluk kalmıştı.

"En çok Nazife Hanım'ın tostlarını özleyeceğim."

Ağzım doluyken konuştuğum için pek bir şey anlamamış olabilirdi ama umursamadan yemeye devam ettim. Bakışlarım, elimdeki tost ve camın ötesinde kayıp giden ağaçlarda gezinirken zihnime sızan soruyla beraber Uygar'a döndüm.

"Biz nereye gidiyoruz Allah aşkına?"

"Gittiğimizde görürsün."

Söylediği cevap gözümü devirmeme sebep oldu ama umursamadan tostumu yemeye devam ettim. Aldığım her bir ısırık saatlerdir nasıl böyle aç durabildiğim gerçeğini yüzüme çarpıyordu. Sonunda tostum bittiğinde ona döndüm.

"Sen yemeyecek misin?"

Gözlerini yoldan bir saniye bile ayırmadan bana cevap verdi.

"Gideceğimiz yere vardığımızda yerim."

Dediği şeyden sonra poşeti bağlayıp tekrar torpidoya koydum. O sırada parmağımda parlayan yüzüğüm dikkatimi çekti. İçimde oluşan huzursuzlukla derin bir nefes aldım. Sanki baktığım şey bir yüzük değil de beni senelerdir cehenneme mahkum etmiş bir prangaydı.

Elim yüzüğe gitti.

Yavaş bir şekilde parmağımdan çıkardım ve hissettirdiklerinin ağırlığıyla avucumun içine hapsettim. Bu yüzük, benim mahkumiyetimi keskin bir tokat gibi yüzüme çarpıyordu. Elimden alınan masumluğumun zalim bir nişanesiydi. Yüzüğü avucumda hissetmek bile kalbimde kızgın yağların erimesine sebep olduğundan yüzüğü hızlıca kabanımın cebine sıkıştırdım.

O sırada suratımda gezinen bakışları hissettim ve kafamı ağır hareketlerle sol tarafa çevirdim. Buz mavisi gözleri suratımı tararken derinlerde bir duygu aradığına emindim. Ve bu duygu, pişmanlıktı.

Fakat gözümde, kalbimde görmek istediği duygunun kırıntısı bile yoktu. Hızla bakışlarını yola çevirdi.

Gördüğü hiçlik onu memnun etmekten çok düşündürmüş gibi görünüyordu. Kaskatı kesilmiş yüzünü daha fazla incelemek istemedim. Başımı koltuğa yaslayıp beni cehennemimden adım adım uzaklaştıran yolu izlemeye devam ettim. Klimadan çıkan sıcak hava beni mayıştırırken gözlerim yorgunluğa daha fazla dayanamadı.

************

"Ezra, uyan."

Duyduğum metalik ses gözlerimi aralamama neden olurken hiç de kibar sayılmayacak bir şekilde esnedim. Uygar bu hareketim karşısında sırıtırken ben etrafı seyrediyordum.

"Ego kralımız gülebiliyormuş."

Arabanın durmuş vaziyette olduğunu fark ettim. Hiç beklemeden aşağı indim, kapıyı vurduğumda çıkan o sert ses, gecenin ıssızlığında yankılandı. Bakışlarım karşımda bir karaltı gibi dikilen eve tırmandı.

Zifiri karanlığın içinde iki katlı, eski bir ev duruyordu. Dökülen sıvaları ve çatlamış duvarlarıyla oldukça bakımsız görünüyordu.

Burası yeni bir başlangıçtan çok, terk edilmiş bir yeri andırıyordu. Etrafıma baktığımda evden başka hiçbir yapı göremedim. Hemen arkasında uzanan orman ise karanlığın içinde kayboluyordu.

"Burası kimin evi?"

Uygar yanımdan geçip eve doğru ilerlerken bende arkasından ilerlemeye başladım. Bakışlarım gergin sırtında dolandı.

"Benim evim."

Kaşlarım çatılırken adımlarım hızlandı.

"Burayı bulmazlar mı?"

Uygar omzunun üstünden bana baktı.

"Ev benim üstüme değil. Bulamazlar."

İçimdeki düğüm gevşedi. Uygar zeki bir adamdı. Eğer "bulamazlar" diyorsa, bu sözün arkasında aşılmaz duvarlar vardı. Kaçarken her ihtimali bir satranç ustası gibi hesapladığından, ardımızda hiçbir iz bırakmadığından emindim.

Cebinden çıkardığı anahtarı kilitte çevirdi. Kapı açılınca içeriden yayılan rutubet kokusu midemi bulandırdı. Uygar kararlı adımlarla içeri girdi. Ben de dışarıdaki tekinsiz sessizliği geride bırakıp hemen ardından içeri girdim ve kapıyı kapattım.

Artık dışarıdaki dünyadan uzakta, bu yabancı evin karanlığındaydık.

"Milyonersin ama böyle bir ev alıyorsun. Salak mısın acaba?"

Uygar mutfak olduğunu tahmin ettiğim yere ilerliyordu.

"Milyoner değilim. Ayrıca seni ilgilendirmez."

Gözlerimi devirirken umursamadan kendimi koltuğa attım. Tozların havada uçuştuğunu tahmin ediyordum. Evin ışıklarını neden açmadığımızı bilmiyordum. Uygar girdiği delikten çıkarken ona döndüm.

"Işıkları açsana."

"Bildiğim kadarıyla ayakların tutuyor," dediğinde sinirle inledim. Gerçekten beni sinirlendirmek için yaratılmış gibiydi.

"Seni öldürürüm, Uygar. Bunu gerçekten yaparım."

Sesimdeki soğuk sakinlik beni bile ürpertti. Uygar, neler yapabileceğimi bildiğinden karşılık vermedi. Sessizce ışığı yakmak için ilerledi. Işıklar açılınca gözlerim birkaç saniye boyunca kamaştı.

Gözlerim alıştığında evin içinin dışından çok daha modern olduğunu fark ettim. Duvara büyük bir televizyon asılmıştı. Ortadaki ahşap sehpanın altında siyah bir halı vardı. İki krem rengi koltuk ve gri berjerler salonu tamamlıyordu. Salonun sonundaki ahşap merdivenlerse evin eski yapısını hatırlatıyordu.

"Ben birkaç çalı çırpı toplayacağım. Şömineyi yakmamız lazım ev çok soğuk."

Söylediği şeyle bakışlarım şömineye kaydı ve ardından bir şey söylemeden omuz silktim. Gözüm şöminede takılı kalırken dış kapının açılıp kapanma sesi kulaklarımı inletti. Kapı kapandığı gibi oturduğum yerden hızla kalktım ve şömineye yönelip bana göz kırpan cisme ilerledim.

Bir fotoğraf.

Yarısı yanmış olan fotoğrafı soğuk küllerin arasından aldım ve üstündeki tozları temizleyip inceledim. Sekiz yaşlarında bir çocuk vardı ve buz mavisi gözlerinden kim olduğunu anlamak zor değildi. Suratında samimi bir gülüş vardı ve elini birinin omzuna atmıştı.

Fotoğrafın yarısı yandığı için yanındakinin kim olduğu belli olmuyordu. Bir evin bahçesinde çekilmiş bu fotoğraf ilgimi çekmişti. Fotoğrafa biraz daha baktım ve sonra neden yaptığımı bilmediğim bir şekilde fotoğrafı kabanımın cebine sıkıştırdım. Kalktığım krem rengi koltuğa geri döndüm ve bu defa uzandım.

Mideme giren kramplar, yaklaşan bir hastalığın ilk habercisi gibi sertleşmişti. Dışarıdaki keskin havaya gereğinden fazla maruz kalmıştım. Kemiklerime kadar işleyen bu sızıyla daha fazla savaşacak gücüm kalmamıştı.

Ağırlaşmış göz kapaklarım, binlerce tonluk bir yükün altında ezilircesine yavaşça kapandı. Uygar'ın varlığına veya bulunduğumuz yerin tekinsizliğine rağmen, zihnimdeki gürültü kesildi ve kendimi uykunun derin, karanlık kollarına sorgusuzca bıraktım.

-

Tenimi yakan bir sıcaklık vardı. O kadar sıcaktı ki alnımdan süzülen damlalar yüzünden uyandım. Gözlerim aralandığı gibi alevlerin birbiriyle dans ettiği şömineyle karşılaştım. Kaç saat uyuduğumu bilmiyordum ama ev bu kadar çok ısındıysa dört veya beş saattir uyuduğumu tahmin ediyordum.

Yattığım yerden doğrulduğumda Uygar'ı gördüm. Tekli koltukta, elindeki viski bardağıyla bir heykel gibi kımıldamadan şömineyi izliyordu. Bakışları alevlere çakılı kalmıştı. Sıcağın bunaltıcı baskısıyla kabanımın düğmelerini birer birer çözüp kenara bıraktım. Yetmeyince siyah boğazlı kazağımı da üzerimden çekip aldım. Altımdaki siyah atletin verdiği rahatlıkla kapının yanındaki dolaba yöneldim.

Tahmin ettiğim gibi, içerisi terlik doluydu. Ayaklarıma ağır gelen o rahatsız botları bir kenara fırlatıp elime gelen ilk terlikleri giydim. Sonunda gelen hafifleme hissiyle tekrar Uygar'a döndüm. Hâlâ aynı donuklukla, zamanın dışındaymış gibi sessizce oturmaya devam ediyordu.

"Uygar saat kaç?" dediğimde yorgun ve pürüzlü çıkan sesim hasta olduğumu belli ediyordu. Aynı anda mideme saplanan acı yüzünden neredeyse kıvranacaktım ama bozuntuya vermedim.

"Gece yarısı," dedi, en az bakışları kadar donuk bir sesle.

"Peki biz hangi şehirdeyiz?"

Uygar nihayet kafasını bana doğru çevirdi ve kısaca beni süzdü. O sırada dağılan saçlarımı sıkı bir şekilde topluyordum.

"Heza'nın çıkışındayız."

Kafamı olumlu anlamda sallayıp kalktığım koltuğa ilerlemeye başladım. Mideme aralıklarla giren kramplar yüzünden dudağımı ısırırken Uygar hâlâ bana bakıyordu. Bakışları sinirimi bozsa da umursamadan yanan şömineyi izledim.

Canım fazla yanıyordu ama belli etmek istemiyordum. Üstelik bir an önce iyileşmem gerekiyordu. Hastaneye gidemezdim ve çok kısa bir süre içinde oldukça yoğun bir tempoya girecektik.

"Hasta oldun değil mi?"

Sesindeki o 'ben demiştim' tonuna karşı dil çıkarmak istedim ama bunu yapmadım.

"Sanırım öyle oldu."

Uygar elindeki bardağı sert bir şekilde önündeki sehpaya bıraktı ve ayaklandı.

Uzun boyu ve kusursuz fiziğiyle dikkat çekiyordu. Onun yanında diğerleri sönük kalıyordu. Bana doğru yaklaştıkça aramızdaki mesafe azaldı, nefesim daraldı.

Uzun, kemikli parmaklarını alnıma koyduğunda elinin soğukluğunu hissettim. Ürpermeme aldırmadan başımı kaldırıp ona baktım. Bir süre sessizce göz göze kaldık. Nefesimi tuttuğumu bile fark etmemiştim. Uygar'ın kasılmış çenesine bakarken birden elini çekti, yanımdaki kazağı alıp yüzüme fırlattı.

"Giy bunu. Ateşin var, terlemen gerek."

İçimdeki tüm olumlu duygular kenara çekilip yerlerini buz gibi bir öfkeye bırakırken sinirle ayağı kalktım. Vücutlarımız bazı yerlerde kesişirken, gözlerimden saçılan öfke kırıntılarını hissedebiliyordum.

"Sen kendini ne sanıyorsun?" dediğimde sesim de en az duygularım kadar keskindi. "Bana bir daha asla böyle davranma, Uygar. Seni buna pişman ederim."

Yanından geçerken omzuna sertçe çarptım. Koltuğa düşen kazağı hırsla alıp mutfağa yöneldim ve yere fırlattım. Sırtımı soğuk mermer tezgâha yaslayıp derin bir nefes verdim.

Mutfak siyah ve beyaz renklerle döşenmiş, oldukça sade bir yerdi. Ne fazladan bir eşya ne de sıcaklık hissi veren bir ayrıntı vardı. Dudaklarımı dişlerimin arasında sıkıştırırken Uygar kapıda belirdi. İçeri girdiğinde mutfağın havası bir anda ağırlaştı.

"Bak, özür dilerim." Durdu, ellerini saçlarından içeri geçirdi. "Çok gerginim, sanırım bir müddet birbirimize katlanmamız gerek."

Ona katlanmaya mecbur değildim, içimdeki gerilim onun buz gibi tavırlarını bile yakıp kül edecek kadar harlıydı. Bir kadındım ben. Her duyguyu uçlarda yaşıyor, her fırtınayı ruhumda koparıyordum. Bana bir parça ılımlı yaklaşması, en azından bu belirsizliğin içinde sığınacak bir liman olması gerekirken o her adımıyla hayatı burnumdan getiriyordu.

Tam ona söyleyeceklerimi sıralarken bahçeden gelen kırılma sesi beni susturdu. İkimiz de aynı anda bahçeye döndük. Sesin bir saksıdan geldiğini anlamıştım ama bu ıssız yerde onu ne devirmişti?

Nefesimi tutarken Uygar hızla pencereye yöneldi. Perdenin kenarından dışarıyı kontrol etti. Yüzündeki endişe gizlenemiyordu. Çenesi kasılmış, elleri yumruk olmuştu. Bir süre bahçeyi izledikten sonra hızla bana döndü.

"Işıkları kapat."

Bu sırada belindeki silaha uzanırken dediğini yapıp hızla içerideki tüm ışıkları söndürdüm. Mutfağı da söndürdükten sonra Uygar kolumdan tutup beni yanına çekti. İkimizde buzdolabının arkasına saklandığımızda ortam karanlıktı.

"Birkaç dakika burada saklanalım. Dışarıda her kim varsa uyuduğumuzu sanıp içeri girecektir."

Fısıltı şeklinde çıkan sesi ortamı daha fazla gerse de sakin görünmeye çalıştım. Kafamı olumlu anlamda sallarken kesik kesik nefes alıyordum. Korkmuyordum ama aşırı derecede adrenalin salgılıyordum.

Ayrıca Uygar'la o kadar yakındık ki hiç rahat hissetmiyordum. Kafam onun boynuna gelirken parfüm kokusu beni mayıştırıyordu.

"Korkuyor musun?" diye sordu fısıltıyla. Elimde olmadan gülerken hızla kolumu sıktı. Bu sessiz ol anlamındaydı. Sinirle kolumu çektim.

"Unuttun mu, benim kocam eli kanlı bir katil. Korkmam mümkün mü?"

Yaşar'ın adını anmamla birlikte Uygar kaskatı kesildi. Bakışları bir anda sertleşirken kaşlarımı çatmaktan kendimi alamadım. Geçmişe dair anılar zihnimde birer birer canlanıyordu. Birkaç yıl önce Yaşar için canını bile ortaya koyabilecek olan Uygar, son bir yıl içinde nasıl olmuştu da ona karşı böylesine büyük bir nefret beslemeye başlamıştı?

Aralarındaki ilişkinin bu kadar kısa sürede değişmesi, aklımın almadığı bir şeydi.

Sessizlik odanın içine çökmüş, dakikalar boyunca ikimiz de konuşmamıştık. Tam düşüncelerime dalmışken evin girişinden gelen gıcırtı beni kendime getirdi. Kapı, paslı menteşelerinin sesiyle yavaşça açılırken nefesimi tuttum. Sanki nefes alsam kapının ardından gelen her neyse beni de karanlığın içine çekecekti.

Gelenler Yaşar'ın adamlarıysa ve üstelik birden fazla kişilerse işimiz gerçekten zordu. Kapı yeniden kapandığında Uygar beni biraz daha kendine çekti ve kulağıma fısıldadı.

"Burada kal."

İtiraz etmeme fırsat vermeden buzdolabının arkasından çıktı. Olduğum yerde kalmam gerektiğini biliyordum ama merakım ağır basıyordu. Daha fazla dayanamayınca ben de peşinden çıktım. Uygar beni göremediği için şimdilik sorun yoktu.

O içeri doğru ilerlerken balkondan gelen bir sesle duraksadım. Mutfakta arka bahçeye açılan küçük bir balkon vardı. İçimi kaplayan ürpertiye rağmen oraya doğru ilerledim. Adrenalin ve kapının ardında beni bekleyen tehlike yüzünden ellerim titriyordu. Bacaklarımın gücü tükenmiş gibiydi.

Daha önce hiç böyle bir şey yaşamamıştım.

Balkon kapısını açtığımda yüzüme çarpan soğuk hava beni olduğum yerde dondurdu. Tam o sırada bir mırıltı duydum. Başımı eğdiğimde karşımda yavru bir kedi vardı.

Minik beyaz kedi, kocaman gözleriyle bana bakıp mırlıyordu. Onu görünce tuttuğum nefesi sonunda bıraktım.

Tam eğilip kediyi alacaktım ki ensemde hissettiğim soğuk bir tehditle olduğum yere kilitlendim. Hareket edemiyor, soğuğun ciğerlerime kadar işlemesine mecburi olarak izin veriyordum. Ensemde hissettiğim silahın namlusu içimdeki daha az önce yok olan heyecanı büyük bir zariflikle korkuya teslim etti.

Ensemdeki soğuk namlu çekildi ama yerini çok daha boğucu bir baskı aldı, güçlü kolu bir yılan gibi boğazıma dolandı. Beni hırsla içeri sürüklerken, balkon kapısına savurduğu sert tekme gecenin sessizliğini bir cam kırığı gibi böldü ve kapı gürültüyle üzerimize kapandı.

Boğazıma binen acımasız yük, ciğerlerime giden yolu tıkıyor, her nefes alışım kanlı bir çabaya dönüşüyordu. Görüşüm kararırken teslim olmaya niyetim yoktu. Vücudumdaki son güç kırıntısını tırnaklarıma ve dirseklerime vererek, bu ölümcül sarmaldan kurtulmak için vahşi bir hırsla debelenmeye başladım.

Ölümle yaşam arasındaki ince çizgide, sadece nabzımın kulaklarımdaki uğultusunu duyabiliyordum.

"Bırak beni! Uygar!"

Çığlığım boş evde yankılanırken beni boğan kişiyi hâlâ göremiyordum. Ayağımı arkaya doğru savurup ayağına en sert tekmemi atarken eli biraz gevşedi ve bunu fırsat bilerek kolundan kurtulup mutfağın diğer köşesine kaçtım.

Beni boğan kişiyi nihayet gördüğümde benim yaşlarımda bir genç beklemiyordum. Üstelik Yaşar'ın adamı olamayacak kadar cılız biriydi. Gözlerinde öfkeyle karışık bir alay sezdiğimde aklımda hiçbir fikir yoktu. Bana doğru hamle yapacakken tezgâhın üzerindeki vazoyu ona doğru fırlattım.

"Uzak dur benden! Uygar yardım et!"

Avazım çıktığı kadar bağırırken Uygar hangi cehennemdeydi bilmiyordum ama ona fena sövüyordum. Adam attığım vazodan son anda kenara çekilip kurtulurken gözlerimle hızla tezgâhın üstünü bir kere daha taradım ama ellerimde kocaman bir hayal kırıklığı kaldı sadece. Kendimi savunacağım hiçbir şey kalmamıştı. Yaşadığım bu korkunç adrenalin halinde o vazoyu görüp atabilmem bile bir mucizeydi.

Tam o sırada mutfağın kapısında Uygar'ın heybetli silueti belirdi. Bakışlarındaki yıkıcı öfke, odadaki havayı anında dondurdu. Hiç tereddüt etmeden silahını kaldırdı. Namlunun soğuk ucu, her an üstüme atlamak için tetikte bekleyen adamın tam alnına kilitlendi. Zaman bir anlığına durdu. Uygar'ın tetiğe basmaya hazır parmağı ve adamın titreyen eli arasında, hayatım pamuk ipliğine bağlıydı.

"Kadına bir santim daha yaklaşırsan beynini dağıtırım."

Genç adam, ensesinde hissettiği buz gibi sesle olduğu yerde irkildi. Omuzları kasılırken hızla arkasına, Uygar'a doğru döndü. Bakışlarındaki o anlık panik, Uygar'ın kararlılığını görünce yerini temkinli bir kabullenişe bıraktı. Yavaşça, itaatkar bir tavırla kafasını onaylar anlamda salladı.

"Niyetim kimseye zarar vermek değil. Sadece evimdeki yabancıları ziyaret etmek istedim."

Uygar çatılmış kaşlarla adamı süzerken benim kafam allak bullak olmuştu. Uygar bu evin ona ait olduğunu söylüyordu. Bu adam ise evim diyordu. Hem ne demek niyetim kimseye zarar vermek değil? Beni neredeyse boğuyordu!

"Ne saçmalıyorsun sen?" dedi Uygar adama doğru bir adım daha atarken.

Kesik kesik çıkan nefesi koştuğunu belirtiyordu. Kafamı neden koştuğuna yoramayacak kadar yorgun hissediyordum.

"Şu silahı bırakırsan daha rahat konuşabiliriz."

Uygar soğuk bir şekilde gülümserken genç adam yutkundu. Gerçekten Uygar'ın gülüşü ölümcül derecede soğuktu.

"Önce silahını bana ver."

Adam omuz silkip oldukça rahat bir tavırla silahını Uygar'a verdiğinde Uygar ikisini de beline yerleştirip adamı kolundan tuttu. Onu içeri doğru sürüklerken adam homurdanıyordu.

"Hiç gerek yok böyle şeylere. Adam gibi konuşalım işte," diye mırıldarken Uygar onu duymazlıktan geliyordu.

Evin içinde yankılanan sert adımlarımla onları takip ederken ağzımdan çıkan sözlere engel olamadım.

"Senin adamlıktan anladığın savunmasız bir kadına silah çekmek galiba?"

Adam tekrar bana baktığında yüzünü biraz daha inceledim. Yakışıklı sayılabilecek bir çehreye sahipti. Sarışın ve solgun tenine eşlik eden büyük, güzel gözleri vardı. Saçlarının dağınık hali az önce ki rahat tavrını simgeliyor gibiydi.

"Üzgünüm, evimi düşmanlardan koruyordum."

Sırıtarak söylediği şey beni biraz daha şaşırtırken, Uygar adamı koltuğa fırlattı. Adam koltuğa düştükten sonra kendini düzeltti ve ağzının içinden homurdanmaya devam etti.

"Şimdi öt bakalım. Burası nasıl senin evin oluyor?" dedi Uygar adamın başında dikilirken.

Adam yayvan bir şekilde koltukta yayıldı ve ellerini uzun, yeşil montunun cebine koydu.

"Burası hep boştu, ben de burada yaşamaya başladım. Biliyorum, biliyorum bu suç ama öğrendiğim kadarıyla yıllardır hep boşmuş. Yani benim evim falan değil ama ben kalıyorum. Ya siz? Sizin ne işiniz var burada?"

Çocuğun sesinin rahatlatıcı bir etkisi vardı. Nedense içimdeki öfke beni yavaşça terk ederken biraz daha rahatladığımı hissediyordum.

"Burası bizim evimiz, salak," dediğimde hem Uygar'ın, hem de adamın bakışları hızla bana kaydı.

"Bizim değil," dedi Uygar sinirli bir ses tonuyla. "Benim evim."

Ardından derin bir nefes alıp devam etti.

"Biz burada bir hafta kalacağız. Bir haftalık yiyecek almamız lazım ama şehir merkezine gidemeyiz. Sana para vereceğim ve sen de bizim ihtiyaçlarımızı halledeceksin."

Genç adam geldiğinden beri ilk kez ciddi bir şekilde Uygar'ı süzüyordu. Uygar'ın ağzından çıkan cümleleri bir terazide tartıyor, işine gelip gelmediğini kontrol ediyor gibiydi.

"Bunu neden yapayım?"

Sorduğu soru çok mantıklıydı. Yüzünde hep bir alay ifadesi vardı ama arada bi' bu ifadeyi geriye yollayıp ciddiyete bürünüyordu. Gerçekten tuhaf birisiydi.

"Bir hafa boyunca biz burada kalacağız ve senin kalacak yerin yok. Burada kalabilmen için yapman gerekiyor."

Uygar tok sesiyle her konuştuğunda çocuk tek kaşını kaldırıyordu.

"Peki siz gittikten sonra?'" dedi sorgularcasına kalkan tek kaşıyla. "Benim için sonrası önemli."

Adamın sorusuyla Uygar bıkkın bir nefes aldı, aslında gayet mantıklı konuşuyordu. Ama Uygar'ın ondan haz etmediği belliydi.

"Biz gittikten sonra da kalabilirsin. İçindeki yiyecekler de sana kalır. Karar senin."

Adam iğrenç bir şekilde sırıtmaya başladı ve bakışlarını bana doğru çevirdi.

"Değer," dedi ve ardından Uygar'a döndü. "Yani ev için... Ev için değer."

Uygar sabır dilenircesine mırıldanıp mutfağa giderken ben de peşinden ilerledim. Salonda bıraktığımız o tuhaf adamın bakışlarını hâlâ sırtımda hissedebiliyordum. Mutfağa girdiğimde Uygar'ı tezgahın önünde ellerini mermere dayamış bir halde buldum. Omuzları o kadar gergindi ki sanki dokunsam patlayacaktı.

"Nasıl bu kadar kolay güvenebiliyorsun ona?" dedim, sesimi salona gitmemesi için iyice alçaltarak. "Adını bile bilmediğimiz bir serseriye planımızı teslim ediyorsun Uygar. Ya bizi ele verirse? Ya her şeyi riske atarsa?"

Uygar, sanki bu soruyu soracağımı zaten biliyormuş gibi derin bir nefes aldı ve yavaşça bana döndü. Gözlerinde o her şeyi hesaplayan insanların rahatsız edici sakinliği vardı.

"Ezra, sence ne yapabilir?" dedi sesi hâlâ sert tınısını korurken. "Polis mi çağıracak? Çağırsa ne olur? Burası benim evim. Tamam, resmiyette benim üzerime değil ama tapu sahibi olan adamı tek bir telefonla şahit gösterebilirim. Polis geldiğinde kapı dışarı edilecek olan biz değiliz, aylardır başkasının mülküne çöken o çocuk olur."

"Yine de çok riskli," diye mırıldandım ama içimdeki o şüphe duvarı hafifçe çatlamaya başlamıştı.

Uygar bana doğru bir adım attı, sesi şimdi daha ikna ediciydi.

"Ona ihtiyacımız var. Şu an dışarıda adımızı bilen, yüzümüzü arayan onca insan varken ikimizden biri şehir merkezinde boy gösteremez. En ufak bir ekmek alışverişi bile bizi açık hedef yapar. Bırakalım o serseri ayak işlerimizi yapsın. Kişisel ihtiyaçlarımızı, yiyecekleri... Her şeyi o halledecek. Biz sadece bu duvarların arkasında izimizi kaybettireceğiz."

Onun bu mantıklı ve soğukkanlı duruşu içimdeki kaygı tohumlarını susturmaya yetti. Uygar haklıydı; görünmez olmamız gereken bir dönemdeydik ve dışarıdaki dünya bizim için şu an mayın tarlası gibiydi. O garip çocuk bizim için bu tarlada yürüyecek gönüllü bir piyon olabilirdi.

"Peki," dedim, başımı hafifçe sallayarak ona hak verdim. "Umarım yanılmıyorsundur.''

Uygar'ın dudaklarının kenarı çok hafifçe yukarı kıvrıldı ama bu bir gülümseme değildi. Sadece kontrolün hala kendisinde olduğunu biliyordu.