Bölüm 9 - Pazar Sürprizi

Quinn, pazar sabahı odasının perdelerini açtığında dışarıdaki havanın beklediğinden daha güzel olduğunu gördü. Güneş bahçeyi aydınlatıyordu. Normalde böyle bir havada çoktan dışarı çıkmış, kahvesini alıp bahçede oturmuş olurdu. Ancak dün gece geç saatlere kadar film izlediği için yataktan çıkmak hiç içinden gelmiyordu.

Üzerine siyah, bol bir tişört geçirip saçlarını gelişigüzel topladı. Merdivenlerden inerken telefonunda bir şeyler okuyordu. Son basamağa ulaştığında salondan gelen konuşmaları duydu.

Başını kaldırdı.

Salonda üç yabancı vardı. Damon, koltuklardan birinde oturan orta yaşlı bir adamla konuşuyor, Seraphina da yanlarındaki kadınla sohbet ediyordu. Kennedy pencerenin yakınında ayakta duruyor, elindeki kahve fincanından bir yudum alıyordu.

Quinn durdu.

Quinn: Günaydın. Ben bir şey mi kaçırdım?

Damon başını çevirdiğinde kızını görünce gülümsedi.

Damon: Günaydın, kızım. Gel, seni tanıştırayım.

Quinn içinden derin bir nefes aldı. Demek ki izin gününde bile sürprizler bitmiyordu.

Damon: Bu, uzun zamandır birlikte çalıştığım arkadaşım Adrian. Yanındaki eşi Claire. Bir de oğulları Ethan var.

Quinn'in bakışları koltuğun diğer ucunda oturan genç adama kaydı. Ethan ayağa kalkıp kibarca elini uzattı.

Ethan: Memnun oldum.

Quinn elini sıktı.

Quinn: Ben de.

Damon: Ethan bir süredir yurt dışındaydı. Yeni döndü. Ailece uğrayalım dediler.

Quinn: Hoş geldiniz.

Claire: Seni çok merak ediyorduk. Damon senden sık sık bahseder.

Quinn babasına döndü.

Quinn: Umarım yalnızca iyi şeyler anlatıyorsundur.

Damon: Çoğunlukla.

Quinn: Çoğunlukla mı?

Damon gülerek elini kaldırdı.

Damon: Şaka yapıyorum.

Quinn de gülümsedi. Ardından salondaki herkese kısa bir bakış atıp mutfağa yöneldi. Kahve alıp odasına dönmeyi düşünüyordu ama Seraphina onu durdurdu.

Seraphina: Quinn, kahvaltı edeceğiz. Bize katılmak ister misin?

Quinn'in ilk tepkisi odasına kaçmak oldu. Ancak babasının bakışını görünce bunun pek nazik olmayacağını düşündü.

Quinn: Tabii. Bir şeyler hazırlayayım.

Kennedy de fincanını mutfak tezgâhına bırakarak peşinden geldi.

Kennedy: Yardım edeyim mi?

Quinn: Kahve yapabiliyorsan evet.

Kennedy: Çok zor bir görev verdin.

Quinn: Sana güveniyorum.

Kennedy kahve makinesinin başına geçti. Quinn dolaptan tabakları çıkarırken Kennedy ona yan gözle baktı.

Kennedy: Misafir beklemiyor muydun?

Quinn: Ben mi? Hayır. Dün gece kimse bana bir şey söylemedi.

Kennedy: Damon söylemiştir diye düşündüm.

Quinn: Söyleseydi hatırlardım.

Kennedy kahvesini hazırladı.

Kennedy: Belki de izin gününde seni rahatsız etmek istememiştir.

Quinn: O zaman beni şu an rahatsız eden şeyin ne olduğunu tahmin edebilirsin.

Kennedy gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.

Kennedy: Bence misafirler gayet iyi insanlar.

Quinn: Daha tanışalı iki dakika oldu.

Kennedy: İlk izlenim diye bir şey var.

Quinn: Benim ilk izlenimim, pazar sabahı kahvaltımı yabancılarla paylaşmak zorunda kaldığım yönünde.

Kennedy bu kez güldü.

Kennedy: Çok dramatiksin.

Quinn: Henüz gerçek dramı görmedin.

Kahvaltı için masaya geçtiklerinde Quinn mümkün olduğunca normal davranmaya çalıştı. İnsanlarla tanışmakta bir sorunu yoktu ama hazırlıksız yakalanmaktan hoşlanmıyordu. Üstelik sabahın ilk saatlerinde sosyal olmak gibi bir alışkanlığı da yoktu.

Neyse ki Adrian, Damon'la eski işlerinden konuşurken Ethan da sohbete katılmak için fırsat buluyordu.

Ethan: Spor salonunda çalıştığını duydum.

Quinn: Evet. Antrenörüm.

Ethan: Ben de bir süredir tekrar spora başlamayı düşünüyorum. Uzun zamandır düzenli çalışmıyorum.

Quinn: O zaman önce alışkanlık kazanman iyi olur. Başlangıçta kendini fazla zorlamamak gerekiyor.

Ethan: Bana program hazırlayabilir misin?

Quinn: Çalıştığım yerde yeni danışan kabul ediyorum. İstersen oradan bir değerlendirme randevusu alabilirsin.

Ethan: Güzel olur.

Quinn başını sallayıp kahvesinden bir yudum aldı. Konuşma doğal biçimde başka konulara kaydı. Ethan seyahatlerinden bahsetti, Claire de Quinn'in saçlarının rengini beğendiğini söyledi.

Claire: Rengini kendin mi seçtin?

Quinn: Evet. Uzun zamandır bu rengi kullanıyorum.

Claire: Sana yakışmış. Oldukça farklı.

Quinn: Teşekkür ederim.

Kennedy masanın diğer tarafında oturuyordu. Konuşmaya ara sıra katılıyor, daha çok Seraphina'yla ilgileniyordu. Quinn, Ethan'ın kendisine yönelttiği soruları cevaplarken Kennedy'nin arada bir sohbete baktığını fark etti ama bunun üzerinde durmadı.

Kahvaltıdan sonra erkekler çalışma odasına geçti. Seraphina ve Claire bahçeye çıkmayı önerdi. Quinn de odasına dönmek üzere ayağa kalkmıştı ki Kennedy ona seslendi.

Kennedy: Bahçeye geliyor musun?

Quinn: Sanırım birazdan.

Kennedy: Birazdan dediğin şeyin üç saat sürmediğini umuyorum.

Quinn ona baktı.

Quinn: Benim programımı takip etmeyi ne zaman bırakacaksın?

Kennedy: Programını takip etmiyorum. Sadece kahvaltıdan beri üçüncü kez odana kaçmaya çalıştığını gördüm.

Quinn: Demek beni izliyorsun.

Kennedy: Aynı evdeyiz, Quinn. Seni görmem için özel bir çaba harcamama gerek yok.

Quinn gülerek başını salladı.

Quinn: Tamam. Beş dakika sonra geliyorum.

Odada üstüne ince bir ceket aldı, telefonunu cebine koydu ve bahçeye indi. Cyrius çimlerin üzerinde uzanıyordu. Quinn onu görünce yanına gitti, diz çöküp başını okşadı.

Quinn: En azından sen benden misafirlerle sohbet etmemi beklemiyorsun.

Kennedy birkaç adım ötede durdu.

Kennedy: Bence Cyrius senden daha iyi bir ev sahibi.

Quinn başını kaldırdı.

Quinn: Onu savunmaya çalışma. Beni bütün sabah kapıda bekledi.

Kennedy: Belki de seninle yürüyüşe çıkmak istiyordur.

Quinn ayağa kalktı ve köpeğinin tasmasını aldı.

Quinn: Aslında iyi fikir.

Seraphina ve Claire bahçedeki masada sohbet ediyorlardı. Quinn, Cyrius'u bahçenin daha geniş kısmına götürdü. Kennedy de yanlarında yürüdü. Bir süre sonra Ethan dışarı çıktı ve onlara katıldı.

Ethan, Cyrius'a temkinli bir şekilde yaklaştı.

Ethan: Oldukça büyükmüş.

Quinn: İlk görüşte insanı biraz korkutabiliyor.

Ethan: Seni dinliyor mu?

Quinn: Genellikle. Bazen kendi kararlarını vermeyi tercih ediyor.

Kennedy: Tanıdığım birine benziyor.

Quinn ona döndü.

Quinn: Kimi kastediyorsun?

Kennedy: Söylememe gerek var mı?

Quinn kısa bir kahkaha attı.

Quinn: Bence sen de Cyrius'la fazla zaman geçirmemelisin. Kötü alışkanlıklar edinebilirsin.

Ethan ikisinin şakalaşmasını izleyip gülümsedi. Ardından Quinn'e döndü.

Ethan: Seninle bir ara spor salonunda çalışmak isterim. Uzun zamandır doğru düzgün antrenman yapmadım.

Quinn: Randevu alırsan programına bakarım. Önce ne durumda olduğunu görmem gerekiyor.

Ethan: Anlaştık.

Konuşma bir süre daha devam etti. Ancak Quinn'in ilgisi yavaş yavaş bahçenin diğer ucundaki köpeğine kaymıştı. Cyrius, ağaçların altındaki bir kelebeğin peşinden gitmeye çalışıyordu. Quinn tasmasını hafifçe çekerek onu yanına çağırdı.

Quinn: Gel buraya, seni baş belası.

Kennedy gülerek başını iki yana salladı.

Kennedy: Az önce sana itaat ettiğini söylemiştin.

Quinn: Sana her şeyi anlatmamam gerektiğini hatırlattın.

Kennedy: Bunu ben söylemedim.

Quinn: Artık söyledin.

Öğleden sonra misafirler ayrılmaya hazırlandığında Quinn rahatlamıştı. Claire ve Seraphina birbirlerine sarılarak vedalaştılar. Adrian, Damon'la bir sonraki hafta görüşmek üzere sözleşti. Ethan da Quinn'e spor salonuyla ilgili konuşmak için mesaj atacağını söyledi.

Kapı kapandıktan sonra Quinn ayakkabılarını çıkarıp salona geçti ve kendini koltuğa bıraktı.

Quinn: Bir daha pazar sabahı kimseyi evime çağırmayın.

Damon gülerek yanına geldi.

Damon: Bu kadar mı kötüydü?

Quinn: Baba, kahvaltı yaptım, yeni insanlarla tanıştım, mesleğimi anlattım ve bahçede sosyalleştim. Bir günlük sosyal hayat kotamı doldurdum.

Damon: Ama gayet güzel idare ettin.

Quinn: Çünkü iyi yetiştirildim.

Damon: Bunu inkâr edemem.

Quinn gülerek başını koltuğa yasladı.

Seraphina misafirlerin çok memnun kaldığını söylediğinde Quinn yalnızca başparmağını kaldırdı. Ardından telefonunu alıp Mia'ya mesaj attı: “Pazar günüm elimden alındı. Bir daha aile dostu kavramını duymak istemiyorum.”

Mia'nın cevabı hemen geldi.

“En azından kahvaltı bedava ”

Quinn ekrana bakıp güldü.

“Maalesef.”

Telefonunu bırakıp gözlerini kapattı. Birazdan odasına çıkacak, kulaklığını takacak ve kalan gününü kendine ayıracaktı.

Ancak salondan geçerken Kennedy'nin sesi duyuldu.

Kennedy: Bu arada, Ethan gerçekten spor salonuna gelirse ona sen mi bakacaksın?

Quinn gözlerini açtı.

Quinn: Evet. Neden?

Kennedy: Merak ettim. Bugün konuşurken antrenman konusunda oldukça hevesli görünüyordu.

Quinn: İlk kez başlayacak biri için normal. Bakalım gerçekten gelecek mi.

Kennedy: Bence gelir.

Quinn: Neden bu kadar eminsin?

Kennedy: Çünkü ona randevu almasını söyledin ve nasıl yapacağını açıkladın. İnsanlar bazen ne yapmaları gerektiğini bilmedikleri için başlamayı erteliyorlar.

Quinn birkaç saniye düşündü.

Quinn: Bu konuda haklı olabilirsin.

Kennedy: Şaşırdın mı?

Quinn: Biraz.

Kennedy ona küçük bir gülümsemeyle baktı.

Kennedy: Çok naziksin.

Quinn: Her gün böyleyim. Sen yeni fark ediyorsun.

Kennedy güldü. Quinn de merdivenlere yönelirken gülümsüyordu.

O gün, beklediği sakinliği bulamamıştı. Ama en azından yeni insanlarla tanışmış, biraz eğlenmiş ve Kennedy'yle birkaç kez kahkahaya varan sohbetler etmişti.

Bunun dışında her şey olağandı.

Ta ki pazartesi günü Ethan'ın gerçekten spor salonuna gelip Quinn'i bulmasına kadar.