Bölüm 21 - Leon'un Ada'sı

Quinn, o gece yatağına uzandığında gün boyunca yaşananları düşündü.

Özellikle de akşamı.

Kennedy'nin salonda otururken aniden ona Ada demesi, ardından hiçbir şey olmamış gibi davranması ve Quinn'in verdiği tepkiyle eğlenmesi…

Quinn yüzünü yastığa gömdü.

Quinn: Of ya…

Cyrius yatağın yanında başını kaldırdı.

Quinn başını çevirip ona baktı.

Quinn: Sakın bana öyle bakma. Sen anlamazsın.

Köpek kuyruğunu hafifçe salladı.

Quinn: Tamam, belki anlarsın. Ama kimseye söylemeyeceksin.

Quinn yeniden tavana baktı.

İşin en kötü tarafı, Ada lakabının hoşuna gitmesiydi. Hem de fazlasıyla.

Sonuçta Ada Wong, Leon Kennedy'nin biricik Ada'sıydı. Quinn, Resident Evil hakkında konuşmaya başladığında bunu anlatmak için saatler harcayabilirdi. Leon'la Ada arasındaki o kendine özgü dinamik, birbirlerine laf atmaları, birbirlerine güveniyormuş gibi görünüp yine de her şeyi açıkça söylememeleri…

Ve şimdi Kennedy ona Ada diyordu.

Elbette bu, Kennedy'nin Quinn'e romantik bir anlam yüklediği anlamına gelmiyordu. Muhtemelen yalnızca Quinn'in bitmek bilmeyen Leon şakalarına karşılık vermek istemişti.

Quinn bunu biliyordu.

Yine de içindeki küçük, heyecanlı ses susmuyordu.

Quinn: Tamam. Sakin ol. Bu sadece bir lakap.

Bir süre sessiz kaldı.

Quinn: Ama güzel bir lakap.

Cyrius derin bir iç çekti.

Quinn: SEN DE BANA KARŞI MISIN?

Köpek başını yeniden patilerinin üzerine bıraktı.

Quinn ışığı kapattı ama uyumadan önce son bir kez telefonuna baktı. Kennedy'den yeni bir mesaj yoktu.

Olması gerektiğini de düşünmüyordu.

Yine de mesaj gelmiş olsaydı fena olmazdı.

Bu düşünceyi hemen kafasından uzaklaştırdı ve sonunda uykuya daldı.

Ertesi sabah Quinn mutfağa indiğinde Kennedy henüz gelmemişti. Damon masada kahvesini içiyor, Seraphina da telefonundan günün planlarını kontrol ediyordu.

Quinn sandalyeye oturdu.

Damon: Günaydın, kızım.

Quinn: Günaydın, baba.

Damon kızına dikkatlice baktı.

Damon: Bir şeye mi gülüyorsun?

Quinn'in yüzündeki gülümseme anında kayboldu.

Quinn: Hayır.

Damon: Peki.

Quinn: Neden öyle söyledin?

Damon: Nasıl?

Quinn: Öyle bir şey biliyormuşsun gibi.

Damon kahvesinden bir yudum aldı.

Damon: Çünkü seni tanıyorum.

Quinn iç çekti.

Quinn: Bu evde herkesin beni tanıması gerçekten büyük bir sorun.

Tam o sırada Kennedy mutfağa girdi.

Kennedy: Günaydın.

Quinn istemsizce ona baktı.

Kennedy'nin saçları her zamanki gibi omuzlarına dökülüyordu. Üzerinde siyah bir gömlek vardı ve elindeki telefonuna son kez göz attıktan sonra masaya yaklaştı.

Kennedy: Günaydın, Ada.

Quinn'in yüzündeki ifade değişti.

Kennedy bunu fark etti.

Kennedy: Ne oldu?

Quinn: Hiçbir şey.

Kennedy: Emin misin?

Quinn: Gayet eminim.

Kennedy sandalyesini çekip oturdu.

Kennedy: Güzel. Çünkü bugün de sana Ada diyeceğim.

Quinn'in elindeki bardak havada kaldı.

Damon kahvesini içerken öksürmemek için kendini zor tuttu.

Seraphina başını telefonundan kaldırdı.

Seraphina: Ada mı?

Kennedy gayet rahat bir şekilde kahvaltısına uzandı.

Kennedy: Quinn sürekli bana Leon Kennedy dediği için ben de ona Ada Wong diyorum.

Seraphina'nın yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi.

Seraphina: Aslında çok tatlıymış.

Quinn: Anne, lütfen.

Damon: Ben de beğendim.

Quinn: Baba, senin fikrini sormadım.

Damon: Ama yine de söyledim.

Kennedy kahkaha attı.

Kennedy: Bence bu lakap kalıcı olacak.

Quinn başını Kennedy'ye çevirdi.

Quinn: Bir dakika. Ben buna onay vermedim.

Kennedy: Her güzel şey için onay almak zorunda değilim.

Quinn: Ben seninle aynı fikirde değilim.

Kennedy: Fikrini dikkate alacağım, Ada.

Quinn ağzını açtı, sonra kapattı.

Damon bu kez kahkahasını tutamadı.

Quinn sandalyesine yaslandı.

Quinn: Ben bu aileden taşınıyorum.

Kennedy: Kolun iyileşmeden hiçbir yere taşınmak yok.

Quinn ona baktı.

Quinn: Bu nasıl bir cevap?

Kennedy: Mantıklı bir cevap.

Quinn: Senin mantığınla bir gün ciddi ciddi kavga edeceğim.

Kennedy: Sabırsızlıkla bekliyorum.

Quinn ona ters ters baktı ama yüzündeki gülümsemeyi saklayamadı.

Kennedy de bunu gördü.

Fakat hiçbir şey söylemedi.

Henüz.

Spor salonuna vardığında Quinn'in aklında tek bir şey vardı: Kennedy'nin lakabı tekrar kullanması.

Bu durumun bu kadar hoşuna gitmesi sinir bozucuydu.

Mia, Quinn'in ofisine girdiğinde onu bilgisayar ekranına boş boş bakarken buldu.

Mia: Yine ne oldu?

Quinn başını kaldırdı.

Quinn: Neden bir şey olduğunu varsayıyorsun?

Mia: Çünkü ekranında hiçbir şey açık değil ve sen gülümsüyorsun.

Quinn monitöre baktı.

Gerçekten de masaüstüne bakıyordu.

Quinn: Bilgisayarım dondu.

Mia: Tabii.

Quinn: Gerçekten dondu!

Mia sandalyeyi çekip karşısına oturdu.

Mia: Kennedy mi?

Quinn sessiz kaldı.

Mia'nın gözleri büyüdü.

Mia: OHA. Ne yaptı?

Quinn: Hiçbir şey.

Mia: Quinn.

Quinn: Bana yine Ada dedi.

Mia birkaç saniye ona baktı.

Sonra iki eliyle masaya vurdu.

Mia: YİNE Mİ?!

Quinn: Mia, bağırma!

Mia: Dün ilk kez söylediğini anlatmıştın! Bugün tekrar mı söyledi?

Quinn başını salladı.

Mia yüzünü ellerinin arasına aldı.

Mia: Sen bittin.

Quinn: Ben de aynı şeyi düşünüyorum.

Mia başını kaldırdı.

Mia: Bir dakika. Sen bundan hoşlanıyorsun.

Quinn: Hayır.

Mia: Quinn, yüzüne bak.

Quinn: Bakma bana.

Mia: SEN BUNDAN HOŞLANIYORSUN.

Quinn: Sesini kıs!

Mia sandalyesinde doğruldu.

Mia: Neden hoşlandığını biliyorum, değil mi?

Quinn gözlerini kıstı.

Quinn: Sakın.

Mia: Leon ve Ada meselesi.

Quinn sessiz kaldı.

Mia ağzını açıp şaşkınlıkla güldü.

Mia: CİDDİ MİSİN SEN?

Quinn yüzünü elleriyle kapattı.

Quinn: Evet, tamam mı? Evet! Ada, Leon'un biricik Ada'sı! Bunu biliyorsun zaten!

Mia: Ama Kennedy Leon değil!

Quinn: BİLİYORUM!

Mia gülmekten konuşmakta zorlanıyordu.

Mia: Yani Kennedy sana Ada deyince kafanda Leon'la Ada'nın bütün sahneleri mi canlanıyor?

Quinn ellerini yüzünden çekti.

Quinn: Hayır! Yani… bazen. Ama mesele o değil.

Mia: Peki mesele ne?

Quinn birkaç saniye düşündü.

Quinn: Bilmiyorum.

Bu kez sesi daha sessiz çıkmıştı.

Mia'nın gülümsemesi biraz yumuşadı.

Mia: Aslında biliyorsun.

Quinn ona baktı.

Mia: Kennedy'nin sana özel bir şekilde hitap etmesi hoşuna gidiyor. Ada'yı sevdiğin için bu lakap daha da anlamlı geliyor. Bir de bunu Kennedy söylüyor. Hepsi bu.

Quinn gözlerini kaçırdı.

Quinn: Bu kadar basit mi?

Mia: Bazen evet.

Quinn sandalyesinde geriye yaslandı.

Quinn: Ama o bunu sadece şaka olsun diye yapıyor.

Mia: Büyük ihtimalle. Ama senin bundan hoşlanman da yanlış değil.

Quinn bir süre sustu.

Sonra dudaklarının kenarı kıvrıldı.

Quinn: Yine de Kennedy'nin yüzüne söylemeyeceğim.

Mia: Neden?

Quinn: Çünkü o zaman hayatımın geri kalanında bana Ada der.

Mia gülümsedi.

Mia: Bence zaten öyle olacak.

Quinn: Mia!

Mia kahkahayla ayağa kalktı.

Mia: Tamam, tamam. İşine dön, Ada Wong.

Quinn masadaki kalemi ona doğru uzattı.

Quinn: Bir kelime daha edersen seni engellerim.

Mia: Hangi uygulamadan?

Quinn: Hepsinden.

Mia gülerek odadan çıktı.

Quinn yalnız kaldığında telefonunu eline aldı. Kennedy'nin sabah gönderdiği son mesajı açtı.

Mesajda yalnızca gün içinde kolunu fazla yormamasını hatırlatmıştı.

Quinn ekrana baktı.

Sonra mesaj yazma bölümüne geçti.

Quinn: Bu arada, bana Ada demeye devam edeceksen en azından karaktere saygılı ol.

Gönder tuşuna bastıktan hemen sonra pişman oldu.

Quinn: Ben neden böyleyim?

Telefon birkaç saniye sonra titredi.

Kennedy: Karaktere saygı mı?

Quinn: Evet.

Kennedy: Bana Leon demeyi bırak, o zaman düşünebilirim.

Quinn: Asla.

Kennedy: O zaman Ada diyeceğim.

Quinn istemsizce gülümsedi.

Kennedy: Ayrıca karakter hakkında bilmem gereken bir şey varsa anlatabilirsin. Görünüşe göre bu konuda uzman sensin.

Quinn'in gözleri parladı.

İşte bu tehlikeliydi.

Çünkü Quinn, Resident Evil hakkında konuşmaya başladığında durmayı bilmiyordu.

Quinn: Kennedy, bu konuşmayı gerçekten başlatmak istediğine emin misin?

Kennedy: Neden?

Quinn: Çünkü sana Ada Wong'un kim olduğunu anlatırsam bir daha kurtulamazsın.

Kennedy: Risk alıyorum, Ada.

Quinn telefonu göğsüne bastırdı.

Ardından hemen kendine geldi ve telefonu masaya bıraktı.

Quinn: Tamam. Sakin ol. Bu yalnızca bir mesaj.

Ama yüzündeki gülümseme uzun süre kaybolmadı.

Akşam Kennedy eve geldiğinde Quinn salonda Cyrius'la oturuyordu. Köpeğin başını sağlam eliyle okşuyor, televizyonun karşısında bir şeyler izliyordu.

Kennedy çantasını bırakıp yanlarına geldi.

Kennedy: İyi akşamlar.

Quinn başını kaldırdı.

Quinn: İyi akşamlar, Leon.

Kennedy koltuğun diğer ucuna oturdu.

Kennedy: Bugün mesajını düşündüm.

Quinn'in eli Cyrius'un başında durdu.

Quinn: Hangi mesajımı?

Kennedy: Ada Wong hakkında anlatacağın şeyleri merak ettim.

Quinn'in yüzü aydınlandı.

Quinn: Gerçekten mi?

Kennedy: Gerçekten.

Quinn hemen doğruldu ama sol kolunu zorlamamaya dikkat etti.

Quinn: Tamam. Öncelikle Ada sıradan bir karakter değil. Onunla ilgili en güzel şeylerden biri, Leon'la arasındaki ilişkinin hiçbir zaman tamamen açık olmaması. Birbirlerine güveniyorlar ama aynı zamanda birbirlerinden sürekli bir şeyler saklıyorlar. Birbirlerine laf atıyorlar, birbirlerini kurtarıyorlar ve sonra yine kendi yollarına gidiyorlar.

Kennedy onu dikkatle dinliyordu.

Quinn konuşmaya devam etti. Ada'nın kendine güveninden, zekâsından, bağımsızlığından ve Leon'la arasındaki o kendine özgü dinamikten bahsetti. Konuştukça heyecanlanıyor, ellerini kullanmak istediğinde sol kolunu hatırlayıp yalnızca sağ eliyle hareketler yapıyordu.

Kennedy'nin yüzünde giderek büyüyen bir gülümseme vardı.

Kennedy: Sen bu karakteri gerçekten çok seviyorsun.

Quinn: Elbette seviyorum.

Kennedy: Peki, kendini ona benzetiyor musun?

Quinn bir an durdu.

Quinn: Bazı yönlerden. Ama asıl mesele bu değil.

Kennedy: Öyleyse ne?

Quinn ona baktı.

Quinn: Bilmiyorum. Belki de onunla Leon arasındaki ilişkiyi seviyorumdur.

Kennedy'nin bakışları bir an Quinn'in yüzünde kaldı.

Kennedy: Anladım.

Quinn hemen ekledi.

Quinn: Ama bu, senin Leon olduğun anlamına gelmiyor.

Kennedy güldü.

Kennedy: Buna sevindim.

Quinn: Yine de biraz benziyorsun.

Kennedy: Ve sen de Ada'sın.

Quinn'in kalbi yine hızlandı.

Kennedy bunu fark etmedi. Ya da fark ettiyse bile üzerinde durmadı.

Yalnızca gülümsedi.

Kennedy: İyi geceler, Ada.

Ayağa kalkıp odasına doğru yürüdü.

Quinn arkasından bakakaldı.

Bu kez lakabı duyduğunda itiraz etmemişti. Hatta Kennedy'nin bunu söylerken gülümsemesini görmek hoşuna gitmişti.

Cyrius başını kaldırıp ona baktı.

Quinn yavaşça köpeğin başını okşadı.

Quinn: Sakın bir şey söyleme.

Cyrius kuyruğunu salladı.

Quinn yeniden merdivenlere baktı.

Kennedy için bu yalnızca eğlenceli bir lakaptı.

Quinn içinse Ada Wong'un Leon Kennedy'yle olan hikâyesinden çok daha kişisel bir şeye dönüşmeye başlamıştı.

Çünkü ilk defa, sevdiği bir karakterin adı ona başka birinin ağzından söyleniyordu.

Ve o kişi Kennedy'ydi.

Quinn derin bir nefes aldı.

Quinn: Ben gerçekten bittim.

Cyrius esnedi.

Quinn: Evet, biliyorum. Bunu daha önce de söyledim.

Ama bu defa yüzünde pişmanlık yoktu.

Yalnızca küçük, saklayamadığı bir gülümseme vardı.